Goodbye my friend goodbye...

September 2000 kwam je als een bolletje wol bij ons wonen
In de Slotakkerstraat in Sint Oedenrode.

Een afdekplaat van de wasmachine en 

het houtwerk in de bijkeuken moesten er aan geloven en dat wat ik allemaal al vergeten ben....
Heerlijk wandelen op het Diependael en bij het kasteeltje waar
slootje springen jou favoriete bezigheid was.

‘Retrieven’ dat was niet jou sterke punt

je haalde wel een balletje op maar gaf het nooit af
puzzels maken van graszoden dat was wat je leuk vond
en knuffelen, heel veel knuffelen
tegen mijn stoel liggen en dan je voet op mijn voet leggen
of onverwacht je neus onder onze arm duwen
heel onhandig als je dan een glas vast hebt.

Per vliegtuig naar je nieuwe thuisland

Zuid-Afrika
waar je ook een paar keer moest verhuizen
en waar het heerlijk wandelen was
Aan zee, langs de rivier en tussen
de druivenranken.

Je moest afscheid nemen van Bo en Kaj
En nu moeten we afscheid nemen van jou
Veel verdriet, maar ook tranen van geluk
dat we je zo lang bij ons mochten hebben.

‘ t reizen zat je in het bloed en
29 januari is je laatste reis begonnen
Dag lieve Gunnar

Song ..... Goodbye My Friend

Ik ben verslaafd... !

Taking the first hill..emigration

Twee generatie kloven…een zoon in de puberteit en een moeder in de menopauze.
Als dat geen stof geeft voor een verhaaltje.
Geen flauw benul van in welke overgang ik deze keer zit….ze overvallen me met regelmaat.
Gelukkig speelt de chaos alleen in mijn hoofd, zijn er geen ruzies onderling, maar is het soms verdomde moeilijk om mijn ideeën en gevoelens te delen… en dan ook het gevoel hebben begrepen te worden.
Moet er ook bij zeggen dat het heel lastig is als die ideeën met enige regelmaat…lees; per dag… wisselen.

Weet nu in ieder geval 1 ding zeker ik ben verslaafd…
Allereerst aan mijn voedingssupplementen, daar was ik in de vakantie een beetje slordig mee omgegaan. FOUT die extra vitamientjes en mineralen blijk ik nu meer dan ooit nodig te hebben.
Ten tweede aan mijn yoga. De juiste manier van ademhalen, waarbij ik me moet concentreren op de manier en het tellen van de in en uitademing zorgen er voor dat mijn gedachten geen loopjes met me nemen. Ja, altijd al een hekel aan lopen gehad dus ook nu … als mijn hersenen op hol slaan. Daarbij zorgt yoga dat ik flexibel blijf, mijn lijf maar ook mijn geest.
En ten derde…..Nee helemaal fout gedacht…het is niet wat jullie denken.

Ik ben verslaafd aan nieuwe prikkels.

Afrika en Reizen, dat zat altijd al in mijn hoofd. Je vindt er een weg in want het kan gewoon niet altijd.
Tot bleek dat we ‘gewoon’ konden emigreren, het had wel wat voeten in aarde. Twee jaar googlen en praten om precies te zijn en toen woonden we dan in Zuid-Afrika.
Heerlijk… alles is anders … lekker samen er op uit… want zelfs boodschappen doen was al een avontuur.
Ach, de rest van het verhaal ken je wel zo’n beetje…dagjes uit en vakantie’s in eigen land… genieten van de dagelijkse dingen en de mensen om ons heen.

En dan is daar Floortje Dessing met haar prachtige programma “Naar het einde van de Wereld”. Nou ja eigenlijk was daar Lotte de Jong ’t eerst, niet met een programma maar met haar verhalen. Heerlijk om te horen, te denken dat wil ik ook, om dat direct maar weg te drukken. 

Ik heb uiteindelijk mijn verantwoordelijkheden. Maar vorige week was daar de aflevering met de Family Zapp….

O jee en daar gaan we weer. Alles opnieuw in de war… Met de hele family al 13 jaar de wereld rond… nee nee nee denk nou niet direct verkeerd…dat wil ik niet hoor!
Niet 13 jaar en ook niet de wereld rond … Afrika… ik wil gewoon door Afrika reizen.
Die ROVOS treintrip , onbetaalbaar voor ons, zit altijd maar in mijn hoofd maar het kan natuurlijk ook anders, daar is Lotte dan weer t voorbeeld van.

Dus is dit nu de menopauze, de midlifecrisis of gewenning? Moet je hieraan toegeven, je dromen najagen of…?
Ben helemaal verbaasd dat ik dat aan jullie vraag.
Ik die vind dat je je dromen waar moet maken (als dat binnen de mogelijkheden ligt).
Ik die ook altijd zeg; “Aan het eind van de rit moet je kunnen zeggen ik heb gedaan wat ik wilde doen en nergens spijt van”.
Ik die denk dat je je leven zoveel mogelijk moet verrijken….. eruit halen wat erin zit.

Damn wat een hoop ikke’s, verdorie er is ook nog een wij!
Tijd om weer eens wat te googlen, zien wat de mogelijkheden zijn, beetje discussiëren met de achterban.
Flink blijven doorademen, kijken of het zakt….

Geweldig 50 zijn….en denken dat je 25 bent … ik gooi er nog maar wat supplementjes in en vermijd voorlopig de spiegel… heerlijk even dromen en kijken wat het leven nog in petto heeft.

Straks voor de gezelligheid een glaasje wijn met de vrienden van de boekenclub… werkt altijd uitermate verhelderend … wetende dat ik al een adresje in Zimbabwe heb.

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Quote van Herman Zapp: “We give more reasons for the fear than for the dream … The meaning of life is going for the dream and fulfil it! ”

La Vita é Bella

Lesotho 

Ja, het leven is mooi, kan mooi zijn....

Einde van de dag, de zon zakt langzaam en ik zit in ons tuintje aan de voorzijde van het huis.
Een glas en een fles zonder label naast me …. Ik weet waar 't vandaan komt en daarom is het goed.
De honden aan mijn voeten…en mijn gedachten gaan naar wat ik schrijven zal…… 

Een Hadeda landt in de tuin.
Thor gaat waakzaam naast me zitten, ik geniet van de verschillende poses die hij aanneemt om na lang wikken en wegen toch de aanval in te zetten…. de vogel vliegt onder luid geschreeuw veilig achter het hek …

Wat er nu bloeit in onze tuin!

Terug naar het schrijven van de blog…Iets over koken… iets over vrienden, ik neem nog een slokje en denk…. Niets….. bedenk wat het afgelopen weekend speelde…
Ik houd van de Italiaanse keuken, zaterdag de hele dag staan kokkerellen...tomaatjes sieren mijn aanrecht in allerlei vormen en smaken. De donkere chocolade en de langevinger koekjes ga ik vergezeld van enorm kabaal met de deegroller kleinslaan.
Rozemarijn, salie en oregano worden kleingehakt, de farfalle is bijna aan de kook...
Het ruikt al heerlijk en dat komt ook door de heerlijke kazen ... mozarella, parmezaan, mascarpone en gorgonzola... De canneloni met tonijn is klaar om in de oven te gaan, rijkelijk overgoten met een fontinakaas saus. Ik houd van de kookboeken van Tessa Kiros en haar uitspraak in Limoncello en Linen Water; 'Never run after a man or a bus - there is always another one coming'. I love that Italian way of living and thinking... Herinner mij de klassieke rondreis... Venetië, Florence, Assisi, Rimini en Rome... pleintjes en fonteinen...en gelaterias!

Ik houd van de Spaanse geuren van Juan Famenias Floris en Maja zeep wat me aan mijn moeder doet denken. Het appartement van mijn familie in het oude centrum van Valencia, wat nog altijd de oude grandeur van Spanje uitstraalt. Het treintje naar de kust door het citrus gebied, met je hoofd uit het raam de zoete geur van het land opsnuiven. Het land van La Macha, Cuenca, Alarcon en overnachten in een Paradores. Een simpele maaltijd van brood met Manchego en huiswijn. De Spaanse disco’s…maar da’s heeel lang geleden.

Ik houd van mysterieus Turkije, de stad Istanbul, de geuren en kleuren van de markt. De zakken vol specerijen, de oosterse warmte. De prachtige paleizen en moskeeën en de verhalen die daar bij horen. De verkoop van lederen jassen en tapijten die er gepaard gaan met appelthee. De gastvrijheid van de mensen…het samen zitten en delen van verhalen aan een lange tafel genietend van eten wat je niet kent. Het reizen door de tijd…met het openbaar vervoer naar Cappadocia, Pamukkale en Fethiye…..

Zicht op de Helderberg vanaf de farm waar we wonen.

Ik houd van ongecompliceerd Duitsland…hun Wiener schnitzel en mijn herinneringen aan talrijke vakantie’s in en om ‘die Sorpe See’. En natuurlijk die Sacher Torte in de Conditorei in Amecke. Als Vrou Tolle mij op 5 jarige leeftijd vroeg:” Bist du sat”, waarop ik natuurlijk nee zei, omdat ik dacht dat ze vroeg of ik dronken was…dan nam ze me snel nog mee de voorraadkamer in en mocht ik nog een ‘Stück Küche’ uitzoeken. Dat had ik snel door…………

Ik houd van traditioneel Engeland, de taal en niet te vergeten Downton Abbey. Ja, de landhuizen en kastelen en de romantiek die doen tot de verbeelding spreken. De Engelse humor en de tv programma’s als ‘Come Dine with Me’ zijn hilarisch. Ik herinner me ‘t tripje nog goed….Knutsford wat werd opgeschrikt door een eekhoorn die mensen aanviel…het bezoek aan vrienden die op een landhuis woonden en waar dag en nacht de AGA cooker brandde… vrienden in Seven Oaks, een buitenwijk van Londen en natuurlijk Jermynstreet in Londen waar ze mijn favoriete parfum verkopen.

Ik houd van het ruime Schotse Hoogland, de verhalen rond Braveheart en Rob Roy…de hoogtes en kliffen langs de zee….de schapen die je overal tegenkomt…de ‘Bagpipers’. Kastelen met bibliotheken waarin je kunt verdwalen. Tuinen als een sprookje… Regen, heel veel regen, dat in ieder geval laat zien dat het gras daar veel groener is dan ‘thuis’. De sprookjes en verhalen over nimfen en monsters…iets waar je fantasie van gaat stromen…..

Ik houd van Holland…van haar tulpen die oorspronkelijk uit Turkije komen…van het brood dat waarschijnlijk vol Franse invloeden is…van Friesland met haar water, weidsheid en oranjekoek…van Brabant met haar zachte G…van markten met cafés en een kerk… van fietsen…van Haagse hopjes, stroopwafels en kokindjes…de architectuur van grachtengeveltjes…musea. Ik houd van de Hollandse mannen, nuchter, klassiek en met een vleugje van al die voorgaande landen….en vaak luister ik naar Hollandse muziek als ik onder de douche sta…heerlijk zo nu en dan mee lallen in mijn eigen taal…de taal die ik begrijp in al haar emoties…

Zicht op Strand vanaf Gordons Bay

En zo beland ik terug bij zaterdag avond. Het Italiaanse eten kleurt het zwarte tafelkleed met Italiaanse teksten…Eros Ramazotti’s stem vult de ruimte…de Afrikaanse wijn wordt gedronken met veel ijs…Warm is het, heel warm.
In Nederland kookt Margot Janse in het 'Rijks' met ingrediënten uit Zuid-Afrika en ik geniet van het Afrikaans wat hier om me heen gesproken word.
Onze vrienden praten over hun reizen en dromen, onze Afrikaanse vrienden die Europa een beetje zien als de hemel op aarde.

Ik neem een slokje… Denk aan Parijs…kijk naar het schilderijtje van het terrasje waarvan ik het visite kaartje heb laten inlijsten…de ellende die er de afgelopen dagen plaats vond.
Er is ruimte genoeg in deze wereld, om je gedachten te delen…je leven te leven op de manier die jij wilt. Je cultuurgoed te delen, iets van een andere cultuur te leren. We hoeven het niet met elkaar eens eens te zijn, maar we kunnen elkaar respecteren, het mooie zien van andere gewoontes. Sommige gewoontes zullen we ons eigen maken, maar nooit opdringen aan de ander….Ik kijk naar onze vrienden, allemaal anders…overal vandaan…allemaal een eigen mening…andere religies en een soms andere politieke voorkeur.

Hermanus

Zuid-Afrika de hele wereld in één land!
Uit alle andere landen waar ik van houd vind ik hier iets terug wat mij dierbaar is.
Muziek … eten … taal … en wereldburgers.
De mediterrane zomer, samen zitten aan een lange tafel… klinkende glazen.
Stranden, kliffen, oceanen…wijnlanden ...uitgestrekte vlaktes, heuvels, bergen en hooglanden.
Uitzichten en zonsondergangen die tot de verbeelding spreken….
Veel emoties…weinig woorden

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

I am a Train…I am a train … I am a chucka train yeah!

De trein dendert voort

een jaar is voorbij

Gaande weg heel wat stationnetjes gepasseerd 

Soms al vroeg vertrokken met veel bagage

het ritme vertragend

Een andere keer als een sneltrein

een bestemming bereikt

maar onderweg vergeten uit te stappen

Blij met wat vertraging

de tijd om dingen te overdenken

Het raampje open

voor verkoelende frisse lucht

die de gedachten meeneemt

Mensen vermijden 

die vernielingen achter laten

in de soms niet zo sterke geest

Het spoor volgend

langs wuivend gras

dat lijkt te zeggen: ‘ga maar door’.

Meters hoge bergen passerend

die lijken uit te dagen

kom je kunt het, bereik de top.

Zicht op sprankelende watervallen

die een regenboog vormen

Een kleurrijk schild dat je beschermt

De almaar dreunende cadans 

die doet vergeten

dat je soms ook stil moet staan

Halsoverkop stoppend op een overvol perron

waar vrienden

besluiten in of uit te stappen

En elke keer, steeds weer, nieuwsgierig naar 

de volgende bestemming

de volgende ontmoeting

een bijzondere emotie

de hang naar leven …

alsof de reis eindeloos is

En eindeloos is het

Eindeloos mooi

2014 achter ons latend

rijgen de dagen zich aaneen

als stationnetjes

langs de spoorbaan.

Het was mooi en goed

Veel gezien en veel gedeeld

Veel vreugde maar ook verdriet gekend

Het was weer een bijzonder jaar

En al schrijvende…schoot dit liedje door mijn hoofd.

Voor 2015 mag het nog vaker de stoptrein zijn

om niets te hoeven missen….

Omhul me met woorden.... en heel veel liefde ....
laat me verdwijnen in zinnen ...
en ontdekken, dat wat er toe doet...
het leven ten volle leven

zodat ik kan zinnespelen met tekst.
 

Wij wensen iedereen een heel gelukkig 2015!

Rhino Zululand nature reserve

Ooo, wat lig je daar prachtig, je huid glanzend in het avondlicht.
Ik kijk in je amberkleurige ogen en mijn hartslag versneld. Uitgestrekt op nog geen 3 meter van me vandaan en dichterbij durf ik echt niet te komen.
Het is geen angst maar een spanning die ik voel. Even wend je je blik af om daarna opnieuw mijn richting op te kijken. Wat gaat er in je om, ben je boos of bang?
Ik zit roerloos stil, durf nauwelijks adem te halen en wend mijn blik niet van je af. Je lip maakt een zenuwtrekje… en dan ontbloot je een beetje je tanden.

Mijn spanning ebt rustig weg, als de motor van de safari jeep aanslaat. De ranger besluit dat we jou echt niet kunnen passeren.
Jij legt je hoofd gracieus neer en sluit de ogen. Waarna je samen met je broers erop los brult.
Het stille uitgestrekte heuvelland draagt het geluid van de ‘roaring Lions’, koning Leeuw is in de Afrikaanse bush nog altijd de baas…..
Deze gameview op onze laatste dag was bij verre weg de meest spectaculaire van de afgelopen 3 dagen.

Afgelopen weekend volgden we vanaf Durban airport de N2 Northbound, hier geen wegaanduiding in Engels of Afrikaans maar alles in het Zulu. Op weg naar het Zulu Rhino Reserve wat ligt tussen Mkuze en Hluhluwe. Het is een lange haast eindeloze lange rechte weg die N2, heuveltje op heuveltje af, langs suikerriet velden en boomkap gebieden. Het motortje van de auto ronkt hard, kunnen we door het lawaai in ieder geval niet in slaap vallen.

Maar eenmaal door de slagboom, als we het natuur reservaat in rijden, is het direct opletten geblazen en zijn we allert.
Ik kan me van de vorige keer nog herinneren dat er aan de rechterkant een agrarisch stukje grond lag en toen ik daar nu dieren zag staan… bedacht ik dat het vast koeien moesten zijn. Niets was minder waar er stonden maar liefst 7 nijlpaarden heerlijk te smullen van het jonge groene gras. Zo begint een safaritrip direct al heel goed.

Jee, wat zijn er veel jonge dieren. De Impala’s ben ik niet gaan tellen en ook struikelden we over de Nyala’s. Kudu’s heb ik nauwelijks gefotografeerd, want ik dacht dat doe ik later wel en natuurlijk is daar niets meer van gekomen. Zo zonder de druk van alles vast te willen leggen geniet je ook veel meer en uiteindelijk waren er toch heel veel foto’s….
De grauwe lucht en de regen zorgden ervoor dat de dieren zich schuil hielden en zich niet lieten zien bij de waterplaats.
Voor mij leken bijna alle vogels op elkaar zo met een nat veren pak. Met uitzondering dan van de roofvogels, die pik ik er nog wel uit. Maar het bleek dat we toch nog een paar bijzondere exemplaren hadden gespot, de ranger was namelijk nogal ingenomen maar omdat niemand het beestje kon fotograferen werd hij niet geloofd… Zeldzaam geziene dieren spotten schijnt een competitie te zijn onder de profesionals.




De katachtige zijn mijn favorieten en het was prachtig om een leeuwin met jongen te zien, eerst lui op een rots formatie en een dag of wat later, springend door het hoge gras. Zo nu en dan een hapje nemend van hun wild zwijn maaltijd.
Drie leeuwenbroeders lagen wat verderop, een steenworp van de weg, maar er leek geen leven in te zitten. Het was ook voor hen een echte slome zondag.
Maar maandag was een totaal andere ervaring. De hele dag geen drupje regen en dat bleek een goed voorteken. De olifanten kudde is in de avond en nacht vertrokken naar hogere gebieden waar nauwelijks wegen zijn. Eén olifant was nog wel in het gebied waar we met de jeep kunnen komen, dus op zoek naar die ene olifanten bull…. Het waanzinnig grote beest was druk met het uitrukken en verorberen van een boom, een voor ons prachtige foto gelegenheid.

De schemer zet in en in het dal in de verte horen we leeuwen. De avond valt en in nog geen half uur tijd is het donker en horen we opnieuw gebrul. ‘Hoor je dat’, zegt de Ranger …waarop ik antwoord: ‘maar dat is achter ons’. Hij keert de jeep zo snel hij kan, maakt radio contact met de andere rangers en na een paar honderd meter stuiten we al op de 3 leeuwen broeders. Wat een waanzinnig onbeschrijflijk moment was het toen ze alle drie hun gebrul over de vlakte lieten galmen….

Het was weer genieten van de dieren wereld, de prachtige omgeving, de super luxe lodge…. Naast het slechte weer waar we ons dapper doorheen geslagen hebben was het vooral flink doorbikkelen tijdens de maaltijden… 4 gangen diners, uitgebreid ontbijt, de picknick mand op de kamer en de hightea…

Ja ik ga het weer missen, het totale nietsdoen …. The African Dream ….

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Deze keer blies niet de olifant met zijn lange snuit... maar een giraffe het verhaaltje uit!

Mapje Foto's van de Giraffen
Mapje Foto's van de Leeuwen
Mapje Foto's Along the Road
Mapje Foto's Impala, Olifant, Neushoorn, Kudu en Nyala

Ubuntu! ... Ik ben omdat wij zijn!

De farm is nog in slaap het is heerlijk rustig op het vreemd ademende geluid van de Hadeda’s na. Die scharrelen rustig door de tuin en wanneer ik de gordijnen open, vliegen ze schreeuwend op.
Het ochtend zonnetje is al warm als ik om 8.00 richting Anahat yogastudio vertrek. Blijft lastig in de schoolvakantie om op tijd op te staan, maar als je op bent denk ik toch elke keer weer…mmmm de beste tijd van de dag.
Op de R44 sluit ik aan in de langzaam rijdende file die zich gevormd heeft naar het Techno park, gelukkig altijd maar een kort stukje. Ik blijk vandaag de enige te zijn die zin had in yoga…heerlijk een privéles…nou na een uur en een kwartier dacht ik er ietsje anders over… Het was heerlijk hoor die extra aandacht maar ook wel erg intensief… Heb behoorlijk wat tijd nodig om weer in mijn ritme te komen.

Dus ga ik zo heel relaxt de boarding pass uitprinten, mijn koffertje inpakken en alles 3 keer checken voor ik morgenochtend met Diny naar KwaZulu Natal vertrek. Ach, je kent het al van mijn eerdere verhalen over op Safari gaan. Ook nu weer reis ik af naar de Leopard Mountain lodge, het is er wat verandert vooral in de luxe, wat natuurlijk prachtig is, maar het belangrijkste is de schitterende natuur…gecombineerd met heerlijk niets doen.

Twee uur vliegen en twee uur rijden en we zitten in een totaal ander Zuid-Afrika dan de West-Kaap.

Hier laat ik met gerust hart Jan en Floris achter die nu het groene boekje met tips en weetjes weer tevoorschijn halen om hun geheugen met betrekking tot huishouden en koken weer op te frissen.

Dinsdagavond ben ik weer terug, opnieuw een rijker mens…als dat al kan. Mooi op tijd om van de partij te zijn op onze wekelijkse ‘bookclub’…nou ja zo hebben we het maar gedoopt. Het enige wat we er lezen zijn wijnetiketten maar we wisselen levenservaringen, wijsheden en reisverhalen uit en vertelllen elkaar waar je echt naar toe moet om heerlijk te kunnen eten (alhoewel we allemaal verwoed lezers zijn hebben we het daar nou nooit over)…

Het leuke van de woensdag middag club is dat we zo van leeftijd verschillen (van 23 tot 71), dat het een ontspannen samenzijn is, dat er steeds meer mensen komen zodat er altijd nieuwe verhalen zijn uit alle windstreken van de wereld.
Woensdag had de manager al een prachtige lange tafel voor ons klaarstaan, de rosé en witte wijn gekoeld en parasolletjes omdat het om 16.00 nog wel erg warm in het zonnetje is. De plankjes met Billtong (het zo bekende gedroogde vlees) en potjes met olijven worden langzaam geleegd, want er wordt vooral veel gepraat. 

Er waren naast Diny nog twee nieuwe vrouwelijke gasten… goh wat waren de heren ineens druk. En in plaats van het gewoonlijke om 18.00 uur naar huis gaan werd het later en later…
Natuurlijk willen we weten waar je vandaan komt als je aanschuift en wat je doet… Deze week kwam onze Japanse vriendin net terug van haar trip naar Thailand, Cambodja en Singapore waar ze een kookcursus volgde. Namen Nederlandse vrienden afscheid van ons en Zuid-Afrika, zag onze vriend uit Zimbabwe een plaatselijke schone wel zitten en bleek 1 van de dames een half jaar in Tilburg te hebben gestudeerd. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dus je kunt begrijpen dat ik ons boekclubje niet wil missen….onze regenboognatie in het klein op het terras van Bartinney Wine and Champagne bar.
We gaan de wereld niet redden of verbeteren in een paar uur tijd, maar we leggen contacten, luisteren naar elkaar en verrijken elkaars leven.
Een mooie gedachte die wel past op een dag als vandaag, de sterfdag van een groot man…Nelson Mandela. Ubuntu!  Ik ben omdat wij zijn!

Omhul me met woorden … verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Ubuntu, uitgesproken als oe-BOEN-toe, is een etnische of humanistische filosofie het Afrika van beneden de Sahara die draait om toewijding en relaties tussen mensen onderling. Het woord komt voor in de Bantoetalen van Zuidelijke Afrika en wordt gezien als een traditioneel Afrikaans concept.

Er zijn vele vertalingen van 'ubuntu' mogelijk, waaronder:
"Eén-zijn"
"Menselijkheid tegenover anderen"
"Ik ben omdat wij zijn"

Een veel gebruikte definitie van ubuntu is "het geloof in een universeel gedeeld verbond dat de gehele mensheid verbindt".

Een langere definitie, zoals gebruikt door Aartsbisschop Desmond Tutu (1999): "Iemand met ubuntu staat open voor en is toegankelijk voor anderen, wijdt zich aan anderen, voelt zich niet bedreigd door het kunnen van anderen omdat hij of zij genoeg zelfvertrouwen put uit de wetenschap dat hij of zij onderdeel is van een groter geheel en krimpt ineen wanneer anderen worden vernederd of wanneer anderen worden gemarteld of onderdrukt."

Het begrip 'ubuntu' komt van het Zulu-gezegde: "umuntu ngumuntu ngabantu" of "een mens wordt pas een mens door andere mensen". We zijn wie we zijn doordat we worden gezien, doordat de mensen om ons heen ons als persoon respecteren en erkennen. Voor het "ik denk dus ik ben" van Descartes in Europa zou het Afrikaanse "ik ben omdat wij zijn" een prachtig alternatief zijn.

Het begrip ‘ubuntu' bestaat uit twee delen: ‘ubu' en ‘ntu'. ‘Ubu' zou je kunnen opvatten als het alles omvattende, dat wat alles omwikkelt. ‘Ubu' is het universum. Het is het geheel, de eenheid van alles. ‘Ntu' is het ontwikkelen, het ontvouwen van het universum door de mens. Binnen het begrip ‘ubuntu' besloten ligt de spanning tussen omwikkeld zijn en ontwikkelen, tussen omvat zijn en ontplooien. Door het ontplooien van het universum komt energie vrij, levenskracht, spiritualiteit.

Wat essentieel is van ‘ubuntu' is de fundamenteel andere zienswijze op de waarde van de individuele mens. Ligt bij ons de nadruk op het optimaliseren van het individu, van de ego, bij ‘ubuntu' geldt: mijn waarde wordt bepaald door mijn betekenis voor anderen.

Tekst overgenomen van Goes Afrika

 

Ebola en Giraffe kwijl in Zuid-Afrika

Mmm….lekker zeg ik….trek mijn schoenen uit en voel met mijn blote voeten de grassprietjes tussen mijn tenen, de zachte warme bries raakt mijn gezicht…en mijn oren vangen het geluid op van het tinkelen van de ijsblokjes in mijn glas.
Op de achtergrond verkleurt de Helderberg langzaam rood.
Wat verderop stoeien jongens, meisjes giechelen en het spel der verleiding is begonnen.

De heerlijke Zuid-Afrikaanse wijn, olijven en kaas gaan het best bij een gezellig samen zijn met vrienden liefst op een mooi wijnestate. We toasten op het goede leven en dan valt de naam LINDA. 

"Goh"' zegt mijn vriendin "ik heb nog een LINDA voor je liggen, maar opnieuw weer vergeten mee te nemen". "Ach jammer" zeg ik "komt dan nog wel"….
"Ja maar deze is speciaal, want hij gaat over Zuid-Afrika" en dan verteld ze me al een klein beetje dat er iets over jagen in staat……… Goh Trophy Hunting laat ik daar nou ontzettend op tegen zijn.

De Nederlandse bladen circuleren langzaam rond maar uiteindelijk heb ik het gelezen.

Ik weet niet meer zo goed wat ik er over schrijven moet. De foto’s zijn shockerend …Ja, ik weet dat er gejaagd wordt en daar heb ik niet zo heel veel moeite mee…maar de 'cannend hunting' en reclame maken voor deze manier van Safari dat gaat me te ver….
Ik kan er echt overstuur van raken.
Ik heb net een boek gelezen van één van de allereerste blanke jagers. Een biografie die zich afspeelt in het begin van 1900. Een tijd toen er op de vlaktes van Kenia in 1 telling meer dan 900 olifanten geteld werden. Hij heeft bijna 100 jaar geleden al ingezien dat natuur behoud belangrijker is dan een jacht trofee en heeft zich ingezet om dit wereldwijd te verspreiden en zijn safari’s te beperken tot het op pad gaan met de camera.
In Afrika en ver daarbuiten is geen vraag naar vlees van leeuwen en olifanten en bedenk direct ook maar dat het geld echt niet naar de lokale bevolking gaat. Het zal vooral deze manier van Safari in stand gaan houden...

Maar ik zal wel de Safari aanprijzen. Ja, ga lekker de ongerepte bush in met een Ranger, slaap in een tent, maak er prachtige bush wandelingen en ervaar de adrenaline stoot die er door je heen gaat als je er een buffel of neushoorn tegenkomt. Ik kan je verzekeren dat is een overweldigend gevoel van emotie, daar kan het doden van een prachtig wild en met uitsterven bedreigd dier echt niets meer aan toe voegen. Hoop dat mijn woorden er nog iets toe doen maar het zal vast niet helpen en daarom laat ik het hier maar bij.
Zo jammer dat LINDA dit laat zien want echt, er is zoveel meer moois te zien in Zuid-Afrika, het is goed om ‘t stukje te lezen… om onze ogen opnieuw…ja steeds weer opnieuw …te openen.

Ach nee hè… zitten ze nu weer met zijn allen te slapen?
Nu lopen de safari’s in Zuid-Afrika terug en niet omdat er niet gejaagd mag worden, maar omdat er Ebola in Afrika is. Als je meer wilt weten over Ebola open dan deze Link http://tvblik.nl/actualiteiten-achtergronden/ebola-feiten-en-fabels

 Ik dacht dat de meesten van ons toch onderwijs hebben gehad. Maar waarschijnlijk heeft de helft ontzettend zitten slapen tijdens de aardrijkskunde les. Hebben we tijdens deze lessen geen landkaarten en wereldbollen bestudeerd? Afrika staat toch al wel heel even op de kaart!

Over een paar weken komt Diny hier naar toe…. Voor alle mensen in en om Eindhoven …
U bent gewaarschuwd want ik stuur haar ook weer terug. Ik begrijp dat bij terugkomst de kaartclub al minder mensen heeft…want de schrik zit er goed in.
Ja, want als er iets mis is in Afrika dan geld dat direct voor 't hele continent. Goh nee hè…
Gaan we nu met zijn allen Zuid-Afrika en onze buurlanden mijden omdat er in Verweggistan Ebola is? Tussen Sierra Leone en ons land liggen 5500 kilometers. Voor de vergelijking dat is van Nederland naar Omsk in Rusland…. En ongeveer dezelfde afstand van de Ebola outbreak naar Nederland!
Misschien was het slim van LINDA om dat soort van informatie door te spelen… de grote van het continent met daarin alle landen…misschien vertellen waar de mooiste wildparken zijn en in welke natuurreservaten de fotoshoots gemaakt werden. Dan hebben we er met zijn allen een beetje een beeld bij als we het over Afrika hebben.

De LINDA Editorial was verreweg het leukste om te lezen. Dus zin in een Safari…gaan jullie lekker naar de Beekse Bergen, met een beetje mazzel heb je de LINDA ervaring van je leven een warme klodder giraffe kwijl in je nek…. Dat is toch veel beter dan bloed aan je handen!

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

foto's zijn gemaakt afgelopen juli, de Zuid-Afrikaanse winter, in Kruger Nationaal park.

Interesting men….

Sommige mannen kunnen tot mijn verbeelding spreken. Hun levens lijken me dan zo interessant daar wil ik dan meer van weten. Een enkele keer krijg ik voet tussen de deur en soms vallen ze letterlijk binnen.
En vorige week vielen er 3 boeken binnen waaronder de biografie van Denys Finch Hatton en die kwam (zeer voor de hand liggend) direct boven op het stapeltje.
Onze gezamenlijke interesse is de hang naar Afrika en zijn avontuurlijke manier van leven intrigeert mij.
Alles wat hij doet, maar vooral wat hij niet doet ‘denk ik’ spreekt me aan. Zijn gevoel was zijn kompas in het leven, nooit ergens echt voor kiezen, maar in alles zijn vrijheid en gedachten trouw blijven. Vrienden maken en verhalen delen. Ik zit nog midden in zijn ‘leven’, als er iets anders voorbij komt.

Het boek met de titel:” Het Nieuwe Nietsdoen…Ontdek het geheim van een heerlijk simpel leven, van Gerhard Norman.
Oeps daar is het weer de connectie, de verwevenheid, het toeval… Het boek is niet in mijn bezit en ik ga het waarschijnlijk ook nooit lezen. Ging het wel direct Googlen om te zien waar het over gaat en wat mensen er als reactie’s op hebben.

En ik realiseer me maar al te goed waarom ik dit boek niet zal openslaan… Want dat nieuwe nietsdoen, wat ik veel liever ‘Het nieuwe anders doen’ zou noemen, dat is zo’n beetje mijn leven.
Begrijp uit de reacties dat veel mensen misschien wel anders zouden willen leven, maar nooit de stap zullen zetten. Soms een klein beetje die richting in willen gaan, maar de angst voor het onbekende blijkt vaak te groot en het loslaten van zekerheden dat is vaak ook een struikelblok.
Nee in mijn leven weinig tot geen status meer, de auto, het huis alles in bruikleen.
Geen werk, geen collega’s, geen dikke portemonnee.
En ja ik heb het vaak genoeg gehoord en ook gevoeld… vervelen jullie je niet, stomp je niet af….heb je nog wel iets om over te praten.
Een enkele keer ‘vaker dan me lief is’ komt het nog hard binnen. Vaak heb ik dan het gevoel heb dat ik me niet goed uitdruk, ik niet duidelijk kan maken waarom ik hiervoor kies. Ik het gevoel heb dat ik me moet verdedigen
Maar in mijn beleving en mijn gevoel is ons leven heel zinvol!

Waarom ik ook Jan en Floris daarin meegetrokken heb?
Omdat ik voelde dat het goed was.
In alles was het m'n gevoel dat zo overheersend was, het stemmetje in mijn hoofd dat zei dat het ook anders kan…dat alle waardering niet van de buitenwereld komt maar in jezelf zit.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik me ook niet elke dag zo zeker voel van mijn zaak hoor! En ben blij en dankbaar dat we dat met zijn drieën zo voelen, zo kunnen we elkaar er ook in steunen.

De basis in mijn denken is goed en oprecht… en toch van tijd tot tijd laat ik me overhalen… me meesleuren in wat anderen denken. En weet je wat ... het is goed dat dat gebeurt, want zo blijf ik alert en weet ik dat ik de goede weg ingeslagen ben…zo overwin ik verdriet…krijg ik meer zelfvertrouwen…groei ik.

Gisteren zei iemand: Ik zou zo graag zoals jij willen zijn. Waarop ik vroeg hoe ben ik dan… nou zo vrij en vrolijk, van het leven genietend… gewoon zomaar vreemden aan durven spreken. En ik verwonder mij, zo kijken mensen tegen me aan?

Mmmm ja, als ik Denys Finch Hatton nou ergens op een terras zou treffen dan zou ik de stoute schoenen aantrekken en er op af gaan, praatje maken. Hopend dat hij wat levenswijsheid in het gesprek zou brengen en ik in die verhalen zijn passie kan voelen voor Afrika….

Denys Finch Hatton is de liefde van Karen Blixen in de film Out of Africa gebaseerd op een waar verhaal.

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid