Ondanks...

Ook in Nederland zal het nieuws niet altijd positief zijn over Zuid-Afrika, hier is dat niet anders. Zoals overal op de wereld is er criminaliteit en helaas neemt dat niet af...eerder toe zouden we zeggen. Door de toenemende criminaliteit, vooral rond Johannesburg trekken er steeds meer mensen weg. Vaak richting de West-Kaap maar ook steeds meer jongeren naar het buitenland.
Gisteren met Tienie en Estelle gesproken, kennissen die in Jo'burg wonen en hier een tweede huis hebben.Zij hebben hun plan ook getrokken en gaan zich op korte termijn definitief in de West-Kaap vestigen. Hun beide kinderen gaan naar Europa...
Dan zijn er nog de vele problemen met Eskom, de electiciteits aanbieder, die niet voldoende stroom kan leveren. Vanaf deze week krijgen Tienie en Estelle (Jo'burg) op di-do en zaterdag van 18.00 tot 22.00 uur stroomonderbreking (geen stroom),onduidelijk is voor hoelang! Wij hebben nog niets gehoord maar inmiddels al wel voldoende lampenolie in huis...
Daar naast is er nog heel veel onduidelijk in de politieke ontwikkeling van Zuid-Afrika. Inmiddels is er een nieuwe leider binnen de ANC (en presidentskandidaat), Jacob Zuma, die niet helemaal zuiver op de graat is. Tegen hem lopen nog een aantal beschuldigingen en al eerder is hij voor verkrachting opgepakt, maar vrijgesproken! Het is afwachten hoe dat allemaal uit gaat pakken..... Als het ANC de meeste stemmen krijgt, en daar lijkt het tot nu toe wel naar, is de kans groot dat hij de nieuwe president wordt. Hij is een Zulu en had volgens de media niet veel op met de blanke Afrikaner maar gelukkig is de toon op het moment heel wat gematigder. Ons zal zien!
En toch is het hier nog steeds geweldig en het goede gevoel werd nog eens opnieuw bevestigd toen we naar een optreden van Johnny Clegg gingen...

Johnny Clegg
Klik op deze link en geniet (filmpje start na 10 sec.) www.youtube.com/watch?v=lzlfd5KQAUA

Hij wordt ook wel de blanke Zulu genoemd, is op zijn dertiende (in de tijd van de Apartheid) bevriend geraakt met een Zulu jongen, leerde gitaar spelen en de traditionele Zulu dansen. Werd vervolgens door zijn omgang met de zwarte Afrikaner meerdere malen opgepakt, maar bleef strijden tegen Apartheid.
Het was zo overweldigend om al die 'blanke' Afrikaners zo op te zien gaan in de traditionele dans en muziek van dit land. En ook wij weten dan weer, dit was en is het nog steed, hier horen we.... de liefde zit diep!
Ik hoop zo dat het lukt om met al die verschillende mensen, met verschillende meningen, huidskleur, politieke voorkeur en cultuur te blijven vechten voor de Regenboog Natie... ons nieuwe Thuisland!

World Tour

Ja, inmiddels is Marie-Jose is bijna weer een week in het Haagse. Zij was het laatste bezoek van deze zomer. Tenminste...

Het was heerlijk om haar hier te hebben en we hebben geprobeerd haar een beetje te verwennen. Het was de eerste keer dat ze zo lang en ver van huis ging, Hans in Nederland achterlatend.

Natuurlijk ook nu van alles gedaan maar ook heerlijk thuis geluierd en een boek gelezen. Veel gegeten en veel te veel gedr....Vrijdags zijn we naar Wim en Rita in Robertson geweest, daar was ook Neef Jac van Zeeland met Rietje (het was alweer hun laatste vakantie dag) Met zijn allen heerlijk gaan eten bij Rosendal in Klaasvoogdts Oost Floris is nog elke dag druk met huiswerk, wij rommelen maar wat aan en bezoeken zo nu en dan een concert. Met Marie-Jose gingen we bij Paul Cluver picknicken en luisteren naar muziek van Glenn Miller , was heel erg mooi en sfeervol. En afgelopen zondag zaten we bij Celine Dion.

Celine Dion, Taking Chances World tour

De muziek was geweldig en ze is een echte 'ster' maar naar zo'n groots optreden in Vergelegen Wine Estate gaan we niet snel meer. De organisatie had het een en ander toch een beetje onderschat en na een paar uur in de zon voor het hek te hebben gewacht...renden er zo'n 11 tot 12.000 mensen naar binnen voor een goed plekje. Deze keer geen zelf meegebrachte picknick maar een van te voren bestelde picknick-doos, waarvan de inhoud goed smaakte. In het voorprogramma zat Jodie, de Zuid-Afrikaanse Idols winares, die er snel de stemming in had. Ach het is "ones in a live time" zullen we maar zeggen en ondanks de slechte organisatie en chaos hebben we toch wel genoten.

Kaj R van Zeeland

verslag van onze detective; Ja, de laatste tijd gebeurt er hier nog wel eens wat.
Val van het ene onderzoek in het andere... 2 weekenden geleden nog onderzoek gedaan naar de poot van mijn vriend Gunnar. Heb niet kunen achterhalen wat de snee in de voet veroorzaakt had, maar baaslief zat s'avonds bij de dierenarts want er moesten 2 hechtingen gezet worden. We hebben samen de boel goed schoon gehouden en om wat kosten te besparen ('t was nl. weekend tarief) hebben we er zelf alvast 1 hechting uitgehaald.
Ook nog niet zolang geleden heb ik de baas erop kunnen attenderen dat er een pofadder midden op ons wandelpad zat, met flink wat blaffen hebben we de 'sneakerd' kunnen verjagen.
Verder bestaat mijn taak natuurlijk uit de boel veilig houden en paradeer ik over de muur van het terras. Geeft een goede kijk over de rest van de tuin. En zo nu en dan, patrouilleer ik rond het huis en houd dan ook direct de (honden) meisjes van de overkant in de gaten.
Maar het laatste onderzoek maakte nog de meeste indruk op mijn baasjes... ik was niets op het spoor...maar was zo gezegd het spoor helemaal bijster.
Was heerlijk met Jan en Marie-Jose een grote ronde gaan lopen om daarna te eindigen aan de ontbijtbrokken.
En daar ging het mis, ik heb het van horen vertellen en zal de details besparen, maar ik heb een epileptische aanval gekregen. Niet eens zo'n kleintje, en zo zat Ik later voor onderzoek bij de dierenarts. Iedereen moet er nog aan gaan wennen maar morgen gaan we voor de rest van mijn leven medicijnen gebruiken.
Hopelijk behoud ik mijn speurders instinct en kan ik nog eens een echte zaak oplossen, eentje waarvan het bewijsmateriaal niet verdwenen is....

Kaj R van Zeeland.

Voorlopig weer in het ritme

met Lynn en Mieke bij La grande Provence in Franschhoek

We zijn inmiddels weer gewend aan het met zijn 3-en zijn. Lynn en Mieke zijn half januari weer terug naar Nederland gegaan en ik moet zeggen dat we de gezelligheid wel missen... Maar zoals onze Floris zei:' Je went er aan he mam, ze komen maar ze gaan ook weer'.
John en Victorine zitten inmiddels ook weer in Frankrijk, na aan het eind van hun vakantie nog een paar nachtjes hier door gebracht te hebben.
Lunch met John en Victorine bij Dieu Donne in Franschhoek

Ik had even tijd nodig om weer in het ritme te komen, maar ik geloof dat het me dan nu gelukt is.
Dit jaar wordt waarschijnlijk wel wat drukker door het vele huiswerk dat Floris heeft, en de begeleiding die dat vereist. Hij heeft het even niet gemakkelijk, na school en sport heeft hij elke dag toch wel 2 uur huiswerk te doen, van spelen blijft dan niet zo heel veel meer over. Elke dag tafels, lezen, spelling Engels en Afrikaans en dan wat niet af is in de klas, thuis afmaken. En met de temperaturen van de afgelopen 2 weken ligt ons actieve-niveau toch beduidend lager... Temperaturen liggen nu steeds boven de 30 graden, vorig jaar hadden we maar een paar dagen dat we s'middags binnen gingen zitten, daar zitten we nu toch al boven.

Voor het naar school gaan moest er ook bezoek aan de kapper gebracht worden. Was eigenlijk niet de bedoeling, want een dag voor school begon, had ik het haar geknipt volgens regelementen. Niet in de ogen, niet op de kraag en niet op de oren. De juf was niet tevreden, dus s'middags opnieuw iets eraf! Vervolgens kwam Floris thuis dat het haar 'bovenop' te lang was...nou ieder zijn vak, dan maar naar de kapper. Ik geloof dat hij de rest van deze termijn niet meer geknipt hoeft te worden. Het moge duidelijk zijn...beeeeetje kort!

Veel te lang haar!

Zijn alle drie ook bij de tandarts geweest en dat werkt hier heel fijn. Je maakt een afspraak bij de mondhygieniste, die maakt een foto (eens per jaar) en reinigt het gebit. Ondertussen kijkt de tandarts naar de foto en loopt even binnen om alles te controleren, vraagt of er geen problemen zijn en brengt voor dit alles R 135,- in rekening ( € 13.50 alleen de tandarts hoor!) Niet te veel en werkt lekker snel.

Jan heeft de zomer gebruikt om wat mooie klussen te doen. De opdrachtgevers waren uitermate tevreden! Hij heeft een soapbox (skelter/zeepkist) en 2 zonnebeden gemaakt. Bestellingen zijn mogelijk maar houdt rekening met de lange levertijd en verzendkosten als het "oversea's" moet!



Nog 3 nachten te gaan en dan arriveerd Marie-Jose (Jan's zus) nog even tijd om de boel in orde te brengen....en uit mijn ritme te raken (hoe vervelend kan dat zijn).

'n gewone dag

5.30u de Afrikaanse dag begint. De zon komt op, en met onze witte gordijnen betekend dat vaak ook wakker worden. Een beetje soezen tot om

6.45u de wekker gaat. Net als in Nederland ieder zijn eigen taak, samen ontbijten en om

7.30u brengt Jan, Floris naar school, tot hij zelf zijn rijbewijs heeft zal dat nodig zijn. (op woensdag en donderdag breng ik hem naar school) Gunnar en Kaj gaan ook mee want Jan laat ze dan direct uit in het Radloff park. Ondertussen begin ik hier aan het huishouden, stofzuigen, wassen, strijken, tuin sproeien... (ben 1 van de weinigen die geen hulp heeft)

9.00u 1e kopje koffie als het even kan in het zonnetje en daarna ieder zijn eigen gang...Jan helpt in 't huishouden, doet de administratie of gaat aan het klussen.

11.00u Lekker Hollandse senseo koffie, en in de meeste gevallen zit het huishouden er nu wel op. Tijd voor de piano of een (Engels)boek... Of samen wat kletsen.

Ja, vaak ook over Nederland, onze vrienden en familie, het contact wat we wel missen...niet dat we klagen hoor! Het is hier fantastisch, maar ook hier neem je hindernissen. Vaak in de emotionele zin van het woord.
Wij begrijpen als geen ander wat afscheid nemen is. Loslaten, huilen en weer verder gaan. Terug naar 't goede buikgevoel. Tevreden met de gemaakte keuzes.

Jee het is alweer middag.

13.00u Boterhammetje en met een beetje geluk een hollands plakje ontbijt koek.

14.00u-15.00 Naar Somerset West zo'n 15 minuten rijden naar school. Floris en zijn vriendjes ophalen of sport kijken. Dit doen we in toerbeurten maar langs de lijn staan doen we altijd.

1 x per week gaat Floris om 17.00 u naar pianoles en op woensdag ochtend heb ik een uurtje les, donderdag ochtend ga ik naar Cotlands. Vrijdagochtend is onze boodschappendag, heb er nog steeds een hekel aan en ben dan ook heel blij met de grote koel-en vrieskast. Voor het 'klatchen' laat Jan de honden uit, misschien meer voor hem dan voor de honden, maar zij houden van het ritme. Zoals ik van Jeroen Krabbé las, gaan we tegen
18.00u 'klatchen'...mijn vertaling is koel-en vrieskast open, kijken wat er is en iets in elkaar flatschen.

De zon gaat onder, vaak met fascinerend mooie kleuren, als je dat wil zien. Het koelt langzaam af. Tegen

Zonsondergang vanaf ons terras en nee niet gephotoshopped

19.30u onderuit in de stoel, kopje koffie, tv of boek en om 22.00u liggen we meestal op 1 oor.


Niks niet enerverend, maar één van die gewone dagen zoals je die overal zult hebben.

Niets wat boeiend is om op te schrijven. Maar misschien goed om te weten, dat alleen de 'leuke' dingen hier te lezen zijn dat dat is wat je met iedereen wil delen.

Lieve mensen naast deze site stellen wij persoonlijk contact ook zeer op prijs, het is toch 1 richtings verkeer, en we horen ook graag jullie verhaal!!!

2007 afsluiten

Na het laatste bericht van de 12de is er ook hier weer het een en ander gebeurd. Niet dat we het druk hebben maar er was 'gewoon' van alles te doen. Als eerste zagen we John en Victorine weer, die logeren nu in Constantia, maar kwamen gezellig hier lunchen....om een week later met onze bezoekers Lynn en Mieke bij hen te gaan lunchen. Ergens tussendoor nog Truus en Sidney (oude buren van Schapenberg) bezocht en hier gehad, avondje bij Tienie en Estelle geweest...en met hen en de kinderen naar Chris Chameleon in Paul Cluver geweest.Die zanger schijnt onlangs in Nederland en Belgie te zijn geweest en toevallig had ik dat in een van de Nederlandse tijdschriften gelezen, dus leek ons dat wel leuk.

Met de meisjes moesten we natuurlijk de nodige wijnestates en vrienden gaan bezoeken.

Beste terras plekje is natuurlijk "thuis"

En dan is daar alweer kerstmis. Kerstavond hebben we bij Ron en Christelle doorgebracht (traditioneel met Kalkoen) en Kerstdag hebben we hier 16 mensen op den Braai gehad.

James en Juanita met Jack & Jessica, John en Victorine, Ron en Christelle & James, Stan en Anneke, Lynn en Mieke en wij met z'n 3en.

Om Oudjaarsavond door te brengen bij Ab en Marietjie onze 'achter buren', was allemaal heel gezellig en ook bijzonder. Deze keer niet alles op zijn Hollands maar door de verschillende nationaliteien heel cultureel, niet echt het gevoel dat we in de feestweek zitten. Voor ons geldt toch nog steeds, het idee, dat de feestdagen in de winter zijn... en het hier dus hartje zomer is.

Lynn en Mieke zijn op het moment een stukje Zuid-Afrika aan het ontdekken en als ze terug komen zit de zomervakantie er alweer bijna op.

Onze nieuwjaarsboodschap;

Ik leerde wat ieder dromerig kind moet weten; dat geen enkele einder zover is dat je er niet op of achter kunt komen.

Voor iedereen een heel gelukkig nieuwjaar en bij deze bedankt voor de kaarten en mailtjes die we van jullie mochten ontvangen!

Theater seizoen begonnen.

Met het mooie weer, begint hier ook het theaterseizoen. Op veel wijnestates in de omgeving hebben ze een amphitheater en vanaf december zijn er elke week wel optredens van bekende en minder bekende artiesten. Ik heb al eens eerder geschreven over 't 'Paul Cluver' openlucht theater en 'Vergelegen Wine estate' waar je heerlijk naar muziek kunt luisteren en ondertussen de inhoud van je picknick mand en een glaasje wijn nuttigd.

In oktober zijn we samen met Stan en Anneke naar d'Aria (ook een wine estate) geweest om daar in een zaal naar Nataniël te gaan kijken. Nee dan gaat onze voorkeur toch uit naar het buiten gebeuren.

Nataniël is overigens een artiest die zingt en daartussen door leuke verhalen verteld, hij schrijft voor de Sarie (een vrouwenblad) en is een opvallende persoonlijkheid door zijn kleding en zijn "Kaalkop". We hadden hem al eerder gezien en wilde ook deze show niet missen...helaas hebben we het meeste van de avond gemist omdat hij deze keer volledig overging op het Afrikaans. En hoewel iedereen denkt dat dat veel op Nederlands lijkt...als ze vinnig (snel) praten kunnen we er geen touw aan vast knopen.

Ons tweede concert was gisteravond in 'Kirstenbosch' de botanische tuin van Kaap Stad. Van de tuin hebben we niet veel gezien, het was direct aansluiten in de rij voor het concert. Wij waren er om half 4 samen met Roule en Flecky en zaten zeker niet vooraan terwijl de hekken voor het concert pas om 18.00 uur open gingen.

Het optreden begon om 20.00, tijd genoeg om de meegebrachte versnaperingen te nuttigen. Kun je je voorstellen hoe het is, te luisteren naar romantische muziek, wijntje in de hand, de zon die ondergaat achter de bergen,vuurvliegjes voorbij gaan en op het podium een echte entertainer.. met groot orkest...

Michael Buble. WOHW!

Het was weer een heerlijke avond...dat er nog maar vele mogen volgen....

Zee safari

Even lekker een paar dagen naar zee...we durven niet te zeggen op vakantie!

Vorige week woensdag vertrokken we inclusief Gunnar en Kaj naar Hermanus... daar gaan we wel eens vaker naar toe om lekker met de honden naar het strand te gaan... maar nu zouden we er 4 nachtjes verblijven.

Hermanus is een uurtje hiervandaan, vroeger was het ooit een chique kustplaats met voorname hotels maar het is nu echt een toeristenplaats en de oude glorie is vergaan.

Desalnietemin kun je er een hele fijne tijd hebben als je alleen al van strandwandelingen (12 km zandstrand)houd. Ook is er een Cliffpad, een wandelpad over de rotsen langs de zee. En met een beetje geluk zie je er walvissen.

Zo'n 40 km verder ligt Gansbaai en net daarvoor is een Walvissen observatorium, Walkerbay waar ze ongestoord kunnen paren en baren. Langs de kust rijdend zagen we ze al...maar nu was er de gelegenheid om ze vanaf een boot van dicht bij te bekijken. GEWELDIG!

Gansbaai 'De Kelders'

De 'Southern Right Whale' is zo'n 8 tot 10 keer groter dan een mannetjes Olifant. Zo'n 16 meter grote reus die 50 tot 60 ton weegt is nog altijd heel elegant, beweegt zich gemakkelijk langs de boot en is mooi van lelijkheid. Het mag duidelijk zijn dat het een geweldige ervaring was om de moeders met kalf van zo dicht bij te mogen zien.

Einde van het schooljaar.

Ik zeg net nog tegen Jan:" Ik moet nog een nieuwe agenda en kalender kopen, het jaar is zo snel gegaan het is alweer december". En deze week wonen we 2 jaar in Zuid-Afrika.

Zo op het einde van het jaar staat het meeste in het teken van Floris. Veel oefenen voor piano en toetsen op school. De toetsen heeft hij goed afgesloten...opnieuw een goed rapport en over naar Grade 4. De schoolboeken voor volgend jaar moeten we nu zelf kopen, iets wat we in Nederland op de lagere school natuurlijk helemaal iet gewend zijn.

De 18e had hij een pianoconcert bij Juf Mitzi thuis.

En op de valreep nog snel even oefenen voor een kerstspel.

Afgelopen woensdag was er 'Kerstliedjes bij kaarslicht' en tussendoor bijbelverhalen.

Het was een heel bijzondere avond.

Floris had een hoofrol als Engel Gabriel en speelde vol overtuiging.

Engeltjes moeten natuurlijk ook eten en als afsluiting van het schooljaar en begin van de vakantie wil hij naar de Sushi-bar... voor het eerst Sushi eten.

De groeten uit 'Rooi'!

Vorig jaar kregen we een mailtje van Henk, een tennismaat van Jan, uit Sint-Oedenrode. Hij zou samen met zijn vrouw Moni een rondreis gaan maken en tevens naar het afstuderen gaan van hun zoon Geert. Hij is inmiddels afgestudeerd 'Ranger', zoekende naar een baan en woonplek hier in Zuid-Afrika.

Helaas ging hun reis vorig jaar niet door, maar werd die een jaartje uitgesteld en zoals ook toen het geval zou zijn stond een bezoekje aan ons op de agenda.

Dit jaar waren ze niet met 3en maar met 5en, er was een bevriend echtpaar meegegaan, Francien en Willem, en die zijn natuurlijk ook van harte welkom. Na eerst 'hun zelf meegebrachte' kopje senseo te hebben gedronken, kregen we van verschillende mensen de hartelijke groeten. Zo leuk om te horen dat die ons nog steeds trouw via "zeelandhuys" volgen. En we vinden het ook heel leuk als jullie (gaan)mailen hoor...

Na de koffie hebben we lekker hier geluncht, wij waren helemaal vergeten dat we vorig jaar hadden afgesproken voor een lunch op een wine-estate...bij deze onze excuses, maar hopelijk vonden jullie, net als wij, dit ook heel gezellig! We hebben in ieder geval genoten van het 'rondje' Rooi.

Het leven is hier goed!

De volgende gast arriveert, Tante Diny komt voor 2,5 week op bezoek. Vorig jaar samen met haar zoon Harry, maar nu alle zenuwen de baas, alleen de reis gemaakt. Met een koffer vol milde senseo-koffie voor ons en extra sterke voor haar zelf, kadootjes en nog wat spulletjes uit Nederland die we hier niet hebben, gaan we naar Knorhoek.

Ze wist natuurlijk al een beetje wat ze in Zuid-Afrika kon verwachten. Dat het leven hier goed is, de wijn lekker, maar niet aan haar besteed en alle andere "goede" dingen van horen zeggen.

Zo hadden we haar al eens verteld dat de gezondheidszorg hier buiten gewoon goed is!!!!

Er niet van uitgaande dat ze dat ook wel eens wilde meemaken.....

Ja, helaas na een kleine operatie in Nederland kregen we te maken met wat complicatie's.
braaien op de stoep

Niets wat in Nederland ook niet zou zijn gebeurt. En wat ook hier te verhelpen is maar ja je bent toch op vakantie he! Ach, ik weet nu ook de weg en we hebben reuze aardige artsen die ook nog kundig zijn en na een vervelende start hebben we uiteindelijk ook nog heerlijk kunnen genieten.

lunchen bij Bon Courage met Wim en Rita

De vakantie werd uiteindelijk een maand...hoe toevallig...precies genoeg sterke koffie bij!!!

Ons Bokke Wereldkampioen

Toen we in 2005 naar Z-Afrika kwamen was rugby niet een sport waar we erg bekend mee waren. In Nederland wordt wel rugby gespeeld, maar het is er geen veel bekeken sport.
In Z-Afrika behoort rugby, samen met cricket, tot de meest populaire sporten. In eerste instantie, voordat de apartheid werd afgeschaft, een sport voor de blanken Z-Afrikaners.
Na afschaffing van de apartheid werd in 1995 het WK voor het eerst in Z-Afrika gehouden. Nelson Mandela (toen nog president) heeft de rugbyharten van de blanken gewonnen door, vooraf aan de finale het veld te betreden in het shirt van de "Springbokken", of zoals de Z-Afrikanen zeggen "ons Bokke". Finale werd toen door Z-Afrika gewonnen.
Sindsdien is rugby langzamerhand een sport voor de gehele natie geworden. Wedstrijden worden hier in grote stadions (ca. 60.000) gespeeld en live uitgezonden op TV.
De spelregels zijn ons nog niet helemaal duidelijk, maar na het zien van een aantal wedstijden begint het toch te dagen.

Afgelopen 6 weken is in Frankrijk het WK Rugby 2007 gespeeld. Grote favorieten waren Nieuw Zeeland, Australie en Z-Afrika.
Na alle wedstrijden in de poule (van 5 landen) overtuigend te hebben gewonnen, werd ook de kwartfinale en de halve finale gewonnen. Titelfavorieten N-Zeeland en Australie werden in de kwartfinale uitgeschakeld.
Engeland, in de poule door Z-Afrika onder de mat gespeeld, kwam samen met Z-Afrika alsnog in de finale.


Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Z-Afrikaanse vlag uitgehangen, en voor de buis.
Tante Diny, uit NL op bezoek, Astrid, Floris, buren Anneke en Stan en ik in spanning meelevend (zoiets als het oranje gevoel) . Bij het spelen van de volksliederen blijkt dat Floris het Z-Afrikaanse volkslied kent (geleerd op school), is wel een aparte ervaring! Uiteindelijk na 80 zenuwslopende minuten was "ons" Z-Afrika wereldkampioen rugby! Top scoorder van het hele toernooi werd de niet blanke Z-Afrikaan Brian Habana!
We hebben het natuurlijk goed nat gehouden!

Buikpijn

Even terug in de tijd.
Het gaat er hier natuurlijk al een tijd over...
En dan is daar het spannende gevoel en pijn in de buik...
We gaan eerder weg dan normaal om maar vooral op tijd te zijn.
Echt meer dan op tijd staat Jan vol verwachting achter de glazen deuren op Cape Town International Airport.

Eva komt samen met vriendin Ilona 8 dagen op bezoek.

En dan begint hier het draaiboek te lopen want hoezeer het er gewoon om gaat om samen te zijn...we willen hen heel graag iets (lees veel) van ons nieuwe thuisland laten zien en proeven.
School, schoolmusical, wine estates, winkels, thuis bijkomen en snel op bezoek bij vrienden, nichtje ontmoeten, pinguins, walvissen en natuurschoon zien, het was veel. Waarschijnlijk te veel, maar daardoor wel de juiste indruk achter gelaten en de belofte dat ze terug komt.
Het zit er alweer op, de eerste bezoekers van het nieuwe zomerseizoen.
Wij hebben er waanzinnig fijne herinneringen aan over gehouden.

Geen nieuws... goed nieuws

Zicht vanaf Knorhoek op Gordon's Bay
Voor degene die trouw de web-site volgen was het denk ik al wel duidelijk... even niets te melden.
En eigenlijk nog steeds niet.
Het weer wil nog niet echt omslaan, alhoewel we al wel een paar mooie dagen gehad hebben.
Maar we zien uit naar het Voorjaar en vooral de zon.
De tuinset is er klaar voor, want die is opnieuw in de verf gezet. De meeste planten zijn de winter goed doorgekomen en we hopen dat die paar die er niet zo heel mooi bijstaan nog gaan aanslaan.
Goed tuin-nieuws is dat meer dan de helft van de Rozen stekken en alle Hortensia stekken aan het uitschieten zijn, ben er verbaasd over, maar dat het zo goed aanslaat is meer de grond en het klimaat dan mijn invloed ben ik bang.
Verder zijn we weer druk met wijnproeven want we zijn bijna door de wintervoorraad heen en met het zomergasten seizoen voor de deur moeten we die wel op peil brengen...
Je snapt natuurlijk wel hoe vervelend we dat vinden er steeds op uit te moeten en de een na de andere (meestal) lekkere wijn voor gezet te krijgen. Volgende week gaan we er weer op uit en zal ik de camera meenemen...

Vroeg op...

Donderdag ochtend 5.oo uur. Ontwaken...nee het was meer wakker worden van oranje flitslichten langs het slaapkamer raam.
Het is hier dan winter maar de strooi-auto kan het niet zijn...
Brand is dan het volgende wat er door je hoofd schiet. Ja en dan sta je direct naast het bed, we zien de brandweerauto met zwaailicht aan voorbij rijden en overleggen wat te doen...aankleden of nog even wachten. We gaan terug in bed maar van slapen komt dan niets meer.
Vervolgens komen er nog drie auto's voorbij ... maar ook weer terug.
Ze parkeren naast het huis en dat maakt het wel eng, want wij zien dus geen vuur of rook. Zijn we in gevaar?
In badjas stuur ik Jan de buitentrap af om toch maar eens te vragen...
Er blijkt brand te zijn boven de Wedderwill Winery en ze kunnen daar met de auto's niet komen?
Even later komen er nog wat kleinere blusauto's en vertrekt het hele circus omhoog om tegen 10 en weer terug te keren. Brand Meester!
Foto's van internet, omdat er geen rolletje beschikbaar was!

Verder niet zoveel meer te vertellen dan dat we het winter-regenweer wel beu zijn en uitzien naar droge zonnige dagen!

De ouderdom komt met...

Verassingen!

Al een aantal weken, klaagde Jan met enige regelmaat over duizeligeid en niet goed zien. 't Zou bloedarmoede kunnen zijn, en net als in Nederland hier ook voldoende homeopathische middellen. En na een poosje slikken van een of ander goedje geen echte verbetering. Nou dan moet het het gezichtvermogen zijn. Dus even naar de opticien, belangrijkste is dan natuurlijk eerst het modelletje... voor degene die daar tegenaan moet kijken!

Jan past het ene na het andere montuur waar gewoon glas in zit en zegt dan ineens dood leuk: "Ik zie gewoon veel beter door dit glas als door mijn eigen bril"!

Lekker handig, we bedanken de juffrouw (voor wat eigenlijk) stoppen de bril in de tas en sindsdien gaat hij dus brilloos door het leven. Jammer hoor, ik had net zo'n leuk brilletje uitgezocht!!!

Wel hebben we een aantal leesbrilletjes moeten kopen die nu her en der door het huis verspreid liggen.

Maar goed deze keer kwam de ouderdom dus niet met gebreken maar met verbeteringen... zouden er nog meer verassingen komen?

De stilte voorbij...

De wind neemt me mee

de stilte voorbij

De stilte om me heen

er is niemand zo rijk als een mens alleen
tekst uit De stilte voorbij, van Abel.



Afgelopen week hebben we 4 dagen en nachten doorgebracht in Sanddrif in de Cederbergen.
Sanddrif is zo ongeveer 250 km noord-oostwaarts van Kaapstad. En voor ons zo'n 4 uur rijden.




De weg er naar toe is fantastisch en vanaf Ceres (fruitgebied en bij velen bekend door de vruchtensappen) nog zo'n 75 km onverharde weg.


Kleine tussenstop.


Die zich omhoog en omlaag slingert over de bergen langs rotsformaties.
Slechts rode aarde, blauwe lucht, smalle stroompjes, rotsen, oneindig veel fijnbos en zo nu en dan een paar huisjes tesamen zijn de beelden die voorbij komen.
Wat heeft de mens bezield om zich daar te vestigen...het is een hard bestaan.



Het Weer de komende dagen; 's ochtends 8.00 uur 3 graden - 's middags 14.00 uur 20 graden - 's avonds 19.00 uur 10 graden.



Ons idee was om er heerlijk te gaan wandelen en tot rust te komen, genietend van heerlijk eten en goed gezelschap. Dus na "van het huisje een thuis" te hebben gemaakt, de jongens al spelend aan de Dwars Rivier werd de fles ontkurkt en ging de Chicken-pie in de oven, de haard aan, en werden er plannen gemaakt voor de volgende dag.



Jan, Christelle, Ron en Astrid

Vrijdag: Wandelschoenen aan, de rugzak ingepakt, fototas mee... op weg naar Maltese Rock. (maltezer kruis)
Het 'gebergte' is daar zo'n 1400-1500 meter hoog en wij onervaren klimmers maar vol goede moed!

zigzaggend de berg omhoog en vanaf de top nog wel een wandeling naar het Maltese Cross


Wetenswaardigheidje; Honderden miljoenen jaren geleden lagen de formaties, die later het plooiingsgebergte zouden worden, onder water. Door erosie verdwenen de zachte lagen en bleef alleen het harde gesteente over. Door ijzeroxide is het gesteente rood gekleurd. Cederbergen heeft zijn naam te danken aan de Ceder, het hout van deze boom werd vroeger gebruikt als telefoonpaal. Nu worden elk jaar zo'n 8000 bomen geplant om het voortbestaan veilig te stellen.


Maltese cross, met als je goed kijkt heel klein Floris en James.

Behoorlijke klimgeiten..

De verwachting was dat we in 2 uur de top zouden kunnen bereiken. We deden er maar liefst 20 minuten korter over. Het was een geweldige ervaring, in plaats van een pad zo nu en dan de rivier volgen of over een smalle rotsrichel klimmen, zo nu en dan ook genietend van het uitzicht. Maar vooral genieten van de rust, de stilte en de concentratie die elke dwaling van je gedachten te niet doet.

Na de lunch aan de top, de steile weg terug....
Ja het was ook allemaal een beetje te mooi om waar te zijn want na 1/4 de van de tocht terug, verzwikte ik mijn enkel om na een paar passen wederom er door heen te gaan. Floris en ik wisselde schoenen, verband om de zwellende enkel en ondersteunend ging de tocht langzaam verder. Moe maar voldaan, met de voeten omhoog was de conclusie dat de wandelschoenen vervangen moeten worden door bergschoenen en voorlopig even rust! Maar O zo trots op die twee jongens van 9 die toch een wandeling van 4 uur erop hadden zitten en daarna weer heerlijk in het zand aan de rivier gingen spelen tot het te koud werd!



Uitzicht vanuit ons huisje richting Dwars Rivier en Wolfberg

Zaterdag: We gaan de San-bushman paintings bekijken. Deze tekeningen zo'n 1000 jaar oud zijn gemaakt door de medicijnmannen van de San en zijn heel helder en duidelijk. In de directe omgeving zijn een aantal grotten die huisvesting gaven aan de orginele bewoners van die tijd.



Daar ervoeren we de absolute stilte, geen wind, geen vogels... alleen je eigen ademhaling.
Iets wat je graag zou willen beschrijven maar je gewoon moet meemaken, ervaren, voelen.





Sjamaans met lange gewaden en olifanten, tekening van 1000 jaar oud!

Zondag: Jan en Ron gaan de Wolfberg beklimmen.( is echt geen wandelen meer als ik het goed begrepen heb )
Je gaat door de middelste crack naar het plateau van de berg en van daaruit kun je dan redelijk vlak lopen naar de Wolfberg Arch, een door rotsen gevormde boog. Die laatste hebben ze niet bereikt, de zware beklimming, met het idee in het achterhoofd veilig terug te komen deed Jan besluiten eerder rechtsomkeerd te maken. Na een middagdutje was voor ons de tafel feestelijk gedekt om toch een beetje het feestgevoel te hebben...10 jaar getrouwd!




boven aan zie je de cracks waar Jan en Ron door moeten klimmen.


Zicht vanuit het huisje, rivier en wolfberg.



verdiende rust!


Maandag: Rijp op het gras, inpakken en wegwezen... genietend van de mooie weg terug.



Fijnbos, deze droogbloemen groeien dus zo..