Is there a bigger gift ..... as Freedom?

My anniversary present may be scattered
the diamond lost in all those years her sparkle
I guess she never belonged to me…

But Darling, If you could see me now
My eyes are clear, sparkling and glistering
As in this moment when I set my eyes on the ocean,
feel the last sun rays on my face
I am the most loved person on earth

Because there isn’t a bigger gift,
as your gift of freedom to me!
AZ

----------------------------------------------------

Mijn koffertje gepakt, cameratas en laptop alles staat klaar.
Ik zit te wachten alsof ik mijn eerste afspraakje heb.
Want spannend dat vond ik het allemaal wel hoor.
Voor het eerst écht alleen weg…
Niet met een vriendin, of alleen reizen en bij iemand op bezoek gaan.
Nee alléén naar een Guesthouse, erop uit gaan, restaurantjes zoeken en wandelen.

Ik zie er naar uit, niets moet, alles kan, vooral tot mezelf komen en lezen en schrijven.

Jan brengt me weg, een ritje van 75 minuten en deze keer wel over de snelweg want hij moet ook nog terug. De stilte in de auto is comfortabel en ik geniet van de rit, het uitzicht op de bergen, de blauwe lucht zo nu en dan onderbroken door een schaap-wolkje… wat vooral mooie schaduwen in het landschap tekent.

Zo vaak al voor de Auberge Burgundy met haar zacht blauwe luiken gestaan, een gebouw wat de sfeer oproept van Zuid-Europa. En nu stap ik daar, mijn kamer voor ‘t weekend binnen. Het Franse balkon, waarvan de ramen al wagenwijd open staan, laten het zonlicht binnen. Ze geven een uitzicht op de bergen waar Gansbaai ligt, links in het straatje ligt Hemingways bookshop, waar ze prachtige oude boeken verkopen en rechts kijk je uit over de Atlantische oceaan, die hier mengt met het warmere water van de Indische Oceaan.

Samen drinken we even aan de overkant bij het gelijknamige restaurant een kopje koffie en met een snelle kus neem ik afscheid van Jan. Uitpakken is vlug gebeurd, ik besluit een wandelingetje door het dorp te maken. Onderwijl bedenkend waar vanavond te gaan eten en zo beland ik opnieuw op het terras. Bestel een heerlijk glaasje wijn en geniet van de laatste zonnestralen.

Tijd om wat te schrijven voor het eten… een gedichtje…

Aan de ene kant blij dat ik vroeg ga eten, want zo ben ik er zeker van dat er een tafeltje vrij is, maar dan ben ik ook vroeg terug.  En bij het binnenkomen in het Guesthouse springen de lampen uit. Eskom zorgt door de stroom uit te schakelen, voor een romantische noot. De haard brandt in de huiskamer en de bewaker is zo vriendelijk om wat kaarsen te brengen zodat ik toch nog kan lezen, heb totaal geen zin om met 1 kaarsje in het donker en in de kou op mijn kamer te gaan zitten, ik houd het nog wel even vol zo…. Madame Bovary begint me te boeien.

De nacht blijkt lang te zijn, mijn kamer ligt boven de hal en aangezien ik een heel lichte slaper ben, heb ik iedereen thuis horen komen…..  en de bewaker zijn rondes horen maken. Voordeel van een slechte slaper te zijn is dat ik met gemak de volgende dag doorkom. Maar ik besluit de gehorigheid toch even te vermelden bij die aardige juffrouw aan de receptie, die me direct aanbied om later op de dag te verhuizen naar een andere kamer. 

Na mijn ontbijtje van French toast, sluit ik me op in mijn kamer om eens flink wat tekst weg te typen… Aan het einde van de ochtend mag ik verhuizen, deze kamer heeft helaas geen zeezicht en middagzon maar ligt wel heerlijk rustig.
Geen nood ik neem mijn laptop en tas mee, op naar de overkant naar Restaurant Burgundy waar ik na een heerlijke cappuccino, een wijntje bestel met een kaasplankje en gestaag doorga met typen. Zo nu en dan wel even genietend van al het lekkers en het uitzicht niet te vergeten. Tot nu toe nog geen walvissen gezien, das dan wel weer wel jammer.

Eind van de middag besluit ik nog even een wandeling langs het Cliff Path te maken, op het uitkijkpunt staat sinds een paar weken nieuwe kunst dus dat pak ik dan ook meteen maar mee. De klipdassies liggen heerlijk te zonnen en schrikken niet meer op van mensen die ze uitgebreid fotograferen. Ik beantwoord wat sms en chatjes want mijn vriendinnen zijn geloof ik bezorgd dat ik de dag niet doorkom.
En dan luister ik naar de golven die hier stukslaan op de rotsen en fonteinen van opspuitend water vormen. De zee, het verveeld nooit en heeft op de één of andere manier een kalmerende werking op me.

Het plan om tapas te gaan eten valt in het water, er is geen leeg tafeltje te bespeuren en daarnaast zou ik me hier vanavond helemaal niet thuis voelen, want de tent is tot de nok toe gevuld met rugby liefhebbers en de tv schalt door het etablissement. Iets wat je in Zuid-Afrika overigens vaker ziet hoor en absoluut niet mijn ding is. Dus word het Sushi bij Lemon and Butta, met uitzicht en dat bleek een uitstekende keus.

In het donker loop ik terug naar Auberge Burgundy, best raar want ik loop hier in Stellenbosch nauwelijks in de avond en nu ook nog alleen… maar ik bereik veilig, mijn nu lekker warme kamer. Nestel me in één van de grote rieten stoelen, schuif een bankje onder mijn benen en schrijf nog wat ….luister naar muziek …en droom later weg in een heerlijk bed.

Wakker worden van het koeren van de duiven en ander vrolijk fluitende vogels die in de dakgoot en het fonteintje aan het badderen zijn… een kopje rooibos thee in bed… Mmmm, wat jammer de laatste dag alweer.
Om half 11 staat Jan aan de deur, we wandelen samen langs de zee richting een leuk restaurantje wat ik eerder gespot heb om daar een ontbijtje te nemen. Het croissantje met zalm en scrambled egg smaakt verrukkelijk bij Just Pure Bistro en we hebben er weer een leuk plekje bij voor een volgende keer. Voelt goed om weer samen hand in hand terug te wandelen, een weekend is niets, had veel langer mogen duren van me….en toch leek het alsof ik heel lang weg was…

Durf er nu nog niet om te vragen, maar de blik in mijn gezicht en de verhalen verraden vast al mijn wens op een herhaling …. dat dit niet een eenmalig iets voor mij is mag duidelijk zijn….

Omhul me met woorden … verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Everything leaves a trace

In de verte rolt de donder
de goot kan het hemelwater niet verwerken
Een heuvellandschap vol geultjes
Het water weegt zwaar
op de laatste tere bladeren.
Het is sterker dan de uitgeputte grond
laat haar sporen na
Zegent de Afrikaanse aarde
vind haar weg naar zee

Toto zingt …. Maar ik denk aan Guus
Ik denk aan Brabant
 broodgeur stijgt op uit de keuken
Het is een simpel leven
Als het regent zit je binnen
maakt geen verschil waar…
Een Brabants worstenbroodje
melancholie…
Alles laat zijn sporen na.

Het is even gestopt met regenen
de grijze wolkenlucht opent zich
heel even de zon
tick tick tick…
regen en een regenboog
de wind zwelt aan …een stortbui
Hondenweer is overal hetzelfde!
 laat natte sporen na…

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

First Lady ..... of Love

De zonnestralen vallen zo mooi door de rood verkleurde druiven bladeren.
En er is nauwelijks wind waardoor de temperatuur heerlijk van 3 graden oploopt tot wel 26 graden.
Na een paar dagen regen, wat ons totaal niet bevalt en waardoor we ook direct verveeld en depressief raken… eindelijk weer de zon. Ja, wat hebben we het moeilijk in de winter.
Maar mooi weer zorgt voor een snellere bloedstroom, wat zorgt voor beweging en dan moet er een plan gemaakt worden.
Want als er bij mij energie loskomt …. dan gaan de raderen draaien en wil ik er op uit.
In gedachten loop ik de R44, langs de wijn-estates die dichtbij zijn en toch nog nooit bezocht. Ja ze bestaan….!

Heerlijk dat ik de keuze mag maken. Nou ja, je weet waarschijnlijk wel hoe dat gaat….als je niets voorstelt zit je gewoon thuis! Dus als plan A niets voor je is, moet je plan B achter de hand hebben.
In gedachten ben ik Stellenbosch al uit…op weg naar Paarl.
Laibach…mmm wat zit daar ook alweer aan de rechterkant…Ja ik weet, ik moet het goed voorbereiden want anders zijn we het voorbij en voor degene die Jan niet kennen…die draait niet om hoor…
Bedenk opeens dat daar ook Warwick is, een wijnestate waar ik al eens met een vriendin was. Herinner me een groot terras en een grasveld met zitkussens aan een water….. met dit prachtige winter weer de uitgelezen locatie om er samen eens wat tijd door te brengen.

Je kunt er ook eten blijkt nu…en er is een leuk winkeltje met snuisterijen en natuurlijk wordt er ook wijn verkocht. Ik twijfel nog of we een wijnproeverij zullen doen, maar dan blijken we op het houtendek te moeten plaatsnemen. Normaal gesproken geen probleem maar vandaag wil ik toch echt wel in het zonnetje, dus op het grote terras.
De prachtige waterpartij is nu een groot diep gat met een laagje water…de dam is onder constructie…jammer! Vandaag dus een iets minder mooi uitzicht.
Geen nood draai ik me naar de andere kant, waar het het een 'Indian Summer' van kleuren is en waartussen ineens een rode telefooncel opdoemt. Het watertje wat langs het looppad naar beneden zou moeten stromen staat stil … net als de tijd.

Het door ons gekozen flesje rode wijn wordt door een allervriendelijkst meisje gebracht. 

Een Cabernet Sauvignon met de naam First Lady…
Doet me denken aan de eerste liefde…de eerste vrouw…
Doet me denken aan een gedicht wat ik pas las… ‘I hate Love’.

Dat als je ooit verliefd bent geweest, 

hoe verschrikkelijk het is,
hoe kwetsbaar je dat maakt,
Dat het je borstkas opent en dan je hart,
dat iemand anders dan zomaar naar binnen kan
en de boel overhoop kan halen..
Dat je je moet wapenen,
zodat niemand daar meer kan komen
om je pijn te doen.
Opnieuw is daar een vreemde
niet anders dan de voorgaande
die in je vreemde leven binnen wandelt
Je geeft een stukje van jezelf,
niet dat ze daarom gevraagd hebben.
Zij deden gewoon die dag iets stoms…
misschien kusten ze je of lachten ze naar je
en opnieuw is jouw leven niet meer alleen het jouwe.
Liefde gijzelt je.
Nestelt zich binnen in je, eet je op en laat je huilend in het donker achter
Een simpel zinnetje; ‘maar we blijven vrienden’
woorden die veranderen
in een glassplinter die zich naar je hart toewerkt
Oh het doet pijn…niet denkbeeldig
nee in het diepste van je ziel
pijn in je lijf
Liefde zou zo niet mogen zijn
Niet liefde
Ooh ik haat Liefde!  

Door mij vertaalde tekst van Neil Gaiman..

First Lady, iemands first Lady…Ja ooit was ik dat
En ja wat verloor ik vaak mijn hart, zijn er tranen gevloeid.
En dan gingen alle liedjes ineens over jou.
Maar het is net als met de wijn
Die First Lady is misschien bijzonder, maar
naar mate ze ouder wordt, meer rijpt…
ontwikkeld ze meer smaak
wordt ze ook wat voller
en meer op waarde geschat….
tenminste dat hoop ik te mogen zeggen als wijnliefhebber.

Proost op al die mooie First Ladies….

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Politic and religion

Iedereen die regelmatig iets van me leest weet dat mijn stukjes gaan over mijn leven in Zuid-Afrika en over de emoties die als een rode draad door mijn leven gaan. Het is niet moeilijk om te zeggen wat je voelt zolang je het maar dicht bij jezelf blijft. Daarnaast wil ik eigenlijk het liefst over van alles positief schrijven, omdat dat is zoals ik graag wil zijn, zoals ik me over het algemeen voel.
Voor degene die mij ook op Facebook volgen, zij weten dat ik daar actief bezig ben, vaak iets plaats, maar net als op de Blog me verre van politiek en religie houd. Ik wil mijn handen namelijk niet branden aan iets waar ik geen verstand van heb.
Niet omdat me dat niet interesseert, want dat doet het me welzeker. Ik hoor graag de mening van anderen en hun verhaal hoe ze opgroeien in wat voor omstandigheden en met welke achtergrond. Want op deze manier leer ik mensen kennen, het land beter begrijpen en ontstaan er vriendschappen.

Dus toen ik afgelopen week een vriendschap verzoek kreeg om me aan te sluiten bij een groepje op Facebook met de bedoeling naar iemand anders te 'luisteren' die op een positieve manier het land zou willen veranderen, zei ik direct ja.....

Hij plaatste een verhaal over hoe hij opgroeide in Zuid-Afrika, wat zijn ouders deden, waar de normen en waarden lagen in hun gezin en hoe hij uitgroeide tot een Afrikaner met een sterk gevoel voor gelijkheid. Dat deze dingen niet altijd overeen kwamen met hoe zijn ouders in het leven stonden mag duidelijk zijn... 
Hoe een bepaald incident altijd in zijn hoofd bleef hangen en dat dat moment ervoor zorgde dat hij wilde laten zien dat het ook anders kan...nee anders moet. Dat vijandigheid ons nergens brengt, dat we vooral niet over verschillen moeten praten maar over onze overeenkomsten. Dat het niet gaat om al die kleuren in de regenboog natie, maar dat we misschien moeten naar een vlag met maar 1 kleur ....niet de verschillen benadrukken, het niet hebben over hoe slecht het is en vooral niet steeds terug grijpen naar het verleden.

Positief zijn dat is waar het om draait, de mooie dingen willen zien, vooruit kijken en streven naar een betere wereld....nou dat past mij wel...

Door zijn verhaal ging direct mijn brein werken, het raakte mij en bracht mijn gedachten terug ergens in het einde van de  jaren '70. 

Ik die eigenlijk nog zo weinig weet van het land waar ik deze dagen woon. Ik die nauwelijks iets weet over Apartheid, had ouders die niet politiek geinteresseerd waren, zeker als het buiten de grenzen van Nederland plaats vond. Maar Afrika was een continent dat mij wel intrigeerde .... en 1 van mijn eerste herinneringen gaat terug naar de jaren 70.

Veghel, in de kapel naast de Sint Lambertus kerk zijn een paar noodlokalen voor het Franciscus college ingericht.
Ik zit in de geschiedenis les van Meneer Rietveld waar mijn uitzicht, als ik mijn aandacht van de leraar verschuif naar rechts, een grote poster op de deur van een kast zie. Ik zie die poster zo voor me...akelig vond ik hem en snappen deed ik het ook niet. Met het beeld duidelijk op mijn netvlies en de tekst in mijn geheugen gegrift was het niet moeilijk de afbeelding terug te vinden op het internet. Heb die poster boven het stukje geplaatst. Waarschijnlijk heeft de leraar wel wat verteld over Apartheid, maar dat kan ik me niet herinneren. Wel dat hij me een uitbrander gaf omdat ik mijn boterhammen in de afvalbak gooide met de woorden dat er zoveel honger in de wereld was en dat terugbracht naar Afrika. U ziet, Meneer Rietveld, ik ben het niet vergeten....

Ik werd ziekenverzorgende en kwam zo in contact met mensen met verschillende achtergronden, verschillende religies en uit andere landen...en ik genoot van de verhalen die al die verschillende mensen met me wilde delen. Sommigen mensen spoken nog steeds door mijn hoofd omdat ze met hun verhalen een onuitwisbare herinnering bij me achtergelaten hebben. Verhalen die me interesseerden omdat ze me rijker maakten me deden groeien. Ik vergeet nooit de Somalische vrouw die de Nederlandse taal niet sprak, die overleed en op rituele manier verzorgd moest worden en ik die daarbij mocht helpen....stromend water en doeken...zo bijzonder.
Nu woon ik in Zuid-Afrika en probeer ik te vertellen en uit te leggen aan mijn Nederlandse vrienden hoe dat nu is...waarbij ik altijd aardig en positief wil blijven...niet omdat ik de andere kant niet zie...niet omdat ik mijn ogen en oren er voor sluit. Maar omdat ik nog altijd denk: Ik ben niet echt van hier...ik heb hier geen geschiedenis...misschien vertel ik het verkeerd en is mijn kennis niet voldoende.

En met dit in mijn achterhoofd is mijn belangstelling voor Afrika alleen maar gegroeid, niet wetende waar het om moest gaan, maar wel wetende dat ik hier wil wonen. Dat ik er deel van uit wil maken.
Vrienden die ik hier nu heb, helpen me om de weg te vinden. Een pad dat me leidt naar een toekomst, zonder de geschiedenis te vergeten van dit prachtige land. En gaande weg het pad dat ik volg, zal ik fouten maken, dingen verkeerd interpreteren en leren. Ik zal teleurgesteld zijn in mijn Zuid-Afrikaanse vrienden die ik niet altijd begrijp, omdat ze een andere achtergrond, cultuur, religie en gewoonte hebben.
Maar in alles ben ik dankbaar dat ik er deel van mag uitmaken, dat ik mijn ideeën, kennis en gevoelens kan delen, maar dat ik andersom ook heel veel van hen kan leren.
Dank je wel Zuid-Afrikaanse vrienden voor alle informatie die jullie spuien zodat ik mijn gedachten kan bijstellen en mentaal kan groeien!

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Keep Calm...easier said than done..

Na een roerig jaar is het inderdaad wel weer tijd om wat kalmer te worden.

Onbewust maar vaak genoeg ook bewust heeft mijn moeder een grote rol gespeeld in mijn afgelopen levensjaar. En daardoor was het naast mijn tripje naar Nederland, een heel bewogen, emotioneel jaar.
Een nummer zegt allemaal niet zoveel, dat begrijp ik. Maar als degene, waar je een sterke band mee had en voor mijn gevoel is die band er nog steeds, niet ouder word dan 50 dan sta je regelmatig stil bij het feit dat je al zoveel meer in goede gezondheid hebt mee mogen maken dan zij.

Wordt het ons aangepraat dat 50 een omslagpunt is, nemen de hormonen een loopje met ons en raken we allemaal ineens in de ’midlife crisis’. Prachtig woord trouwens…midden in het leven crisis…. ik ben pas op de helft, dus nog tijd genoeg om de balans op te maken.
Heb ik bereikt wat ik wilde, waar wil ik nog voor gaan…
En zo gingen en gaan mijn gedachten alle kanten op, heb ik het gevoel dat ik eruit moet halen wat erin zit. Ook komt heel voorzichtig de angst om de hoek kijken dat sommige dromen en verlangens meer vorm moeten krijgen…

Maar een lang gekoesterde droom gaat binnenkort uitkomen … zou zomaar een nachtmerrie kunnen worden. Want ik ga wat tijd met mezelf doorbrengen. En ik weet eigenlijk niet zo heel zeker of Astrid en ik het altijd zo goed met elkaar kunnen vinden…we houden heel wat dialogen, sparren wat af. Sluiten compromissen, proberen dingen los te laten, elkaar te vinden en ook lief en begrip vol te zijn.
In al die opzichten ben ik een echte tweeling…in sterrenteken dan wel te verstaan.
Maar het is nooit saai…er is altijd wat gaande en anders zorg ik daar wel voor.

50 plus en ik ben van plan er nog heel wat plusjes aan vast te plakken… Tijd voor koffie met taart….

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Kalk Bay, sea, mountains and lovely food...

Op een mooie dag als iedereen in Zuid-Afrika vrij is, besluit ik met een vriendin een uitstapje te maken naar Kalkbay.
We rijden dus hier de farm af en volgen de Baden Powell drive oftewel de R310. Hier om de hoek zijn ze hard of beter gezegd al lang, aan die weg aan het werk. Een gedeelte wordt van 2 naar 4 banen gewijzigd en er worden ook een heleboel lantaarnpalen, op nog geen 100 m van elkaar!!! geplaatst. Dat laatste irriteert en fascineert mij enorm. Ze zouden hier in Zuid-Afrika contact moeten leggen met die Licht kunstenaar ‘Roosegaarde’ en Glowing lines naast deze wegen moeten aanbrengen is mijn idee… overdag laden die lijnen op door zonlicht en daar hebben we voldoende van, maar het ontbreekt ons nogal aan elektriciteit. Voorlopig hebben we elke dag weer stroomonderbrekingen van een paar uur en dat door het hele land….lastig voor huishoudens zonder generator…maar wat denk je van de verkeersopstoppingen omdat stoplichten niet werken en de vele bedrijven die stil liggen.

Goed ik belandde dus even op een zijspoor en omdat ik de link ging toevoegen bedacht ik dat ik deze informatie ook maar naar een lokaal radiostation moest sturen. Die hadden namelijk een item over hoe we energie zouden kunnen besparen. Maar terug naar ons dagje uit!

Het is een tripje met de auto van 39.5 km waar we 40 minuten over zouden moeten doen. Achter Macassar en Kayelitsha door met aan onze linkerkant de False Bay… heel veel water en zand gaan langzaam voorbij… Voor ons en achter ons een sliert van auto’s met dagjes mensen. Geloof dat vandaag iedereen naar de Cape Peninsula gaat, we zijn in de buurt van Muizenberg en beginnen ons al zorgen te maken waar en of we wel ergens een parkeerplaats zullen vinden. Dat bleek na een uur onderweg te zijn, mee te vallen. De parkeerwacht denkt dat we niet kunnen parkeren… denk ik… want hij helpt ons allerliefst met aanwijzigen. Zullen we hem later wel een tip voor geven….

Toe aan koffie dacht ik zo….. maar eenmaal binnen bij ‘Cape to Cuba’ waar je tot je enkels in het zand zakt, de stoeltjes allerlei kleuren hebben, een prachtig uitzicht over de baai, de mooie jongens met
Che Guevara baretten en een plafond vol kroonluchters, bleek dat toch meer een plek te zijn om een cocktail te drinken. Nou wat erg……

Even een wandelingetje over de ‘boulevard’, meer een brede stoep hoor maar ik wil graag in de tropische sfeer blijven, zo lopen we naar de pier waar de lokale bevolking probeert een plekje te veroveren in de plaatselijke ‘Fish and Chips shop’… en wat ze al niet meer voor lekkers verkopen. Het hangt er met de benen buiten dus ‘vers en goed’ maakt hier naam.
Wij lopen richting Harbour House restaurant om even te kijken wat het is…ik ben er namelijk nog nooit geweest, nou het is zeker een plek om terug te gaan voor een romantisch dinertje… ach wat nou toch terug gaan. En we besluiten om te vragen of er een tafeltje vrij is…. “Ja”, zegt de juf “tafeltje 65 is nog vrij” en ik schrijf het hier op, want zo kan ik het later ook nog eens terug vinden. Dat tafeltje wat nog vrij is blijkt het beste plekje in het restaurant te zijn, in een hoek … omgeven door glas, met een uitzicht….wow hey!

We kiezen voor vis gerechten en een heerlijk glaasje wijn, hoe slecht kun je het hebben. We raken niet uitgepraat, nemen overal foto’s van. We zien zeemeeuwen krabbetjes vangen en de vissersboten binnenlopen met de vangst van vandaag. Heerlijk relaxed lopen we terug naar de pier en zien hoe de talloze kratten met kreeft ingeklaard worden, hoe op de afslag de vis wordt schoongemaakt en een oude zeeleeuw zijn territorium bewaakt.

De dag loopt op zijn eind … en wij op ons gemakje richting auto, het idee hebbende dat we nog even gaan winkelen, maar we belandden voor koffie bij Lekker. 

 

Oh weer zo’n gezellig plekje waar alle nationaliteiten en leeftijden zich verzamelen, waar de bar zo geplaatst is dat je binnen of buiten kunt zitten…de hele glaswand open geschoven is zodat je ook contact hebt met het straatleven….

 

Wat jammer dat het dagje Kalkbay al weer om is…we gaan op huis aan en later stuurt Hedwig me deze prachtige foto als afsluiting van een heerlijke dag samen, om niet te vergeten hoe mooi het hier is en hoe bijzonder het land maar ook onze vriendschap is!

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

"Donder en Blixem"

Nu het warme weer over is
en de dreiging op onweer
uit de lucht is

de zomergasten 

weer vertrokken zijn naar het noorden
worden de nachten kouder

en ook langer

De zaklamp paraat op de eettafel
de regenlaarzen op de trap
De geur van Johnson babypoeder
hangt in mijn badjas
Het gras is nachtelijk nat
Als ik buiten sta
in het holst van de nacht

Zachtjes roepend
Blix plasje doen….

Was het niet zo dat je een voorjaars pup moet nemen? Maar goed we konden weer eens niet wachten. Na de dood van Gunnar hadden we even rust bedacht tot de laatste logeerpartij over zou zijn. Rustig rondkijken of er ergens een nestje Golden Retrievers is geboren.
Laat het nou in Stellenbosch zijn…10 kleine bolletjes wol, dartelend door het gras. Ze geeuwen zachtjes, ruiken verrukkelijk en zijn zo knuffelig dat je ze allemaal wel zou willen meenemen.
We zoeken een reutje uit, hij krijgt zijn naam en een rood bandje.
Onze zesde Golden moet natuurlijk ook weer een Scandinavische naam hebben, daar is natuurlijk een goede reden voor…grote blonde mannen, die komen daar vandaan!

Thor is de Noorse god van de donder en wat past daar beter bij dan Blix… Eigenlijk afgeleid van Baron von Blixen…ja hoor daar komt ie weer…de ontrouwe echtgenoot van Karen Blixen. De vrouw die een farm had in Afrika, aan de voet van de Ngong Hills in Kenia. Bekend door de film en het boek ‘Out of Africa’, geschreven door Isak Dinessen. Zo vallen alle puzzelstukjes weer samen….

10 April halen we hem op… Thor was een beetje suf in het alleen zijn. Maar de storm in zijn leven was nou ook weer niet waar hij op zat te wachten. Na twee nachten als Ma Flodder in de donkere nacht buiten te hebben gestaan, was hij al klaar om de nacht volledig stil door te brengen in zijn bench. Pfff dat viel 100% mee. Hij gaat al mooi zitten, bouwt een hunnebed van verzamelde kiezelsteentjes in het gras en vindt het heerlijk om door de ‘vol’ gras gegroeide sloten te struinen…

Ach wat is het gezellig om zo’n naar babypoeder ruikende, Blixemse donderstraal in huis te hebben. Ik ben nog wel wat huiverig voor het komende jaar, want ik weet uit ervaring dat het nog afzien gaat worden…maar waarom zou ik…zou best heel erg mee kunnen vallen!

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Burgers en Pinotage

Birdstreet Stellenbosch, De Bartinney Wine and Champagne bar is op de woensdag namiddag onze ontmoetingsplaats geworden. Van een bezoekje om de verloren twee uur bij school te overbruggen, is het nu zoeken naar excuses om de tijd te doen rekken.
En van twee enthousiaste vrouwen is het gegroeid naar een gemêleerd gezelschap wat soms wel bestaat uit meer dan 12 mensen. Verschillende nationaliteiten, verschillende interesses, verschillende achtergronden maar 1 ding heeft onze “Boekenclub” gemeen, we houden allemaal van een glaasje wijn.

En zo werd het idee gelanceerd om een wijnproef avond te doen. Leek mij wel leuk, dus ja, kom maar naar de Farm en ik zorg voor wat eten bij de wijn.
Moet erbij vermelden dat er dan altijd volgens goed Afrikaans gebruik aangeboden word om wat mee te nemen en daar maken we dan dankbaar gebruik van.
De entree regel zou zijn dat iedereen een fles Pinotage meebrengt en dat wat hij of zij verder nog wil drinken, mocht je bang zijn dat er niet voldoende is om de dorst te lessen! Een blinde proeverij betekent natuurlijk dat alles van te voren afgedekt is, zodat niemand weet wat er op de tafel komt. Daarna ging er over alle flessen een cover zodat je ook niet je eigen wijn herkent. De opkomst voor de avond 14 mensen en 9 genummerde flessen Pinotage.

Voor degene die deze wijn niet kennen hier een korte uitleg. Pinotage is een druivensoort die in 1925 in Zuid-Afrika gecreëerd is en bestaat uit de cinsaut en de pinot noir druif. Eigenlijk was de professor die de zaden hiervoor plantte ze allang weer vergeten, maar jaren later toen de wijngaard overgroeid was en ze bij het schoonmaken van de wijngaard weer tevoorschijn kwamen, werden ze gekoesterd en van de druiven een prachtige wijn gemaakt die de naam Pinotage kreeg. In 1941 werd de eerste wijn gemaakt bij Elsenburg, waarna er een commerciële wijngaard aangelegd werd op Myrtle Grove bij Sir Lowry’s Pass. In dat zelfde jaar, 1941, werden er Pinotage druiven geplant op Kanonkop Estate, waar ze prachtige wijnen maken die je 25 jaar kan opleggen en waardoor het landgoed een fantastische leider van deze maar ook andere rode Kaapse wijnen is geworden.
De eerste erkenning van Pinotage wijnen kwam toen Bellevue er kampioen mee werd op de Cape Wine show van 1959 en deze wijn werd in 1961 uitgebracht onder het label Lanzerac. De omgeving waar de wijn vandaan komt is dus in en om Stellenbosch. 

Het zou dus zomaar onze ‘huiswijn’ kunnen zijn, mocht het niet zo zijn dat het nog altijd iets heel speciaals is. Het een volle ‘zware’ wijn is, vaak met een mokka, chocolade achtige smaak en waar naar mijn mening echt iets bij gegeten moet worden.

Seiro was zo goed geweest om speciale formulieren te maken waar we in konden vullen wat we van de wijn vonden, met de geschatte prijs, of we het dat waard vonden en of we het zouden kopen. Broodjes Hamburger en salade lagen al klaar want deze moesten zorgen dat we na het proeven het hoofd weer helder kregen.

De Woordfees glazen zijn opgepoetst, we gaan kleur bekennen, ruiken, walsen, proeven…nog een beetje bijvullen want ik weet het niet…. Mmm

Nou hilariteit alom natuurlijk na 3 wijnen te hebben geproefd werd het al moeilijk om de verschillen waar te nemen. Maar als echte boekclub leden worstelden we ons door de ‘taaie’ stof heen. De gesprekken werden luidruchtiger en het commentaar op de wijn steeds minder lovend.
Nou was het mij daar ook een beetje om te doen want ik had een prachtige wijn gekocht maar er ook 1 uitgezocht van een totaal onbekend wijn-estate die ook de goedkoopste pinotage was die ze verkochten. Helaas had hij kurk…en viel de wijn bij niemand in de smaak en al direct af.

De duurste bleek in onze ogen niet altijd de lekkerste en de John Platter gids had een heel goed advies in de prijs kwaliteit verhouding gegeven. De ‘Odd bin huiswijn’ van Scheckers kwam als goed uit de bus, dus daar moeten we ons nog maar eens in gaan verdiepen. Al met al een heel gezellige en leerzame avond.

Het was allang niet meer alleen de wijn die danste, maar ook Jan en Hedwig maakten er een klein feestje van toen de muziek van zich liet horen….
Het wachten is op de volgende wijn proef avond…mmmm Merlot.

Pinotage the story in Cape Town Magazine.

Omhul me met woorden … verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Afrikaans Woordfees

De laatste tijd staat er veel in het teken van de Afrikaanse taal.
Nu zul je denken ja logisch want daar wonen jullie, maar echt, niets is minder waar.
Want kozen wij ervoor om ons totaal op de Engelse taal te richten, niet wetende dat je er toch ook mensen mee voor het hoofd kon stoten. Zo proberen we nu toch meer en meer interesse en gevoel voor de Afrikaanse taal te krijgen. En ik moet je zeggen het is niet eenvoudig.
Komt vooral denk ik omdat zo velen zeggen, ja maar het lijkt zo op Nederlands en ik heb dat helemaal niet. Het mag dan oud Hollands klinken het is toch echt een taal op zichzelf.

Het verstaan gaat goed zolang het ‘stadig’ gesproken wordt, vooral niet teveel dialect erin. Want net als in het Nederlands zitten er behoorlijk wat verschillen in de uitspraak. Het spreken is een heel ander ding, het vinden van de juiste woorden is en wordt steeds moeilijker in welke taal dan ook en het is toch ook het overwinnen van je schroom om fouten te maken.

Sinds enkele jaren is hier in maart het Woordfees en dat staat helemaal in het teken van de Afrikaanse taal. In 1999 ontstaan om het Afrikaans te promoten en het was vooral gericht op de studenten van Stellenbosch, als een avond met boeklezingen en discussies. Nu 16 jaar later is het uitgegroeid tot een week van muziek, theater, cabaret, boeklezingen, toneel, kortom alles wat je maar bedenken kunt en waar taal een hoofdrol in speelt. Wij hadden naast kaartjes voor Amazink ook twee andere voorstellingen geboekt. 

Op het prachtige Neetlingshof wijnlandgoed trad het koor van Paul Roos op met “Heuwels Fantastisch”. Totaal geen idee wat dat laatste inhield maar het bleek een pop/rockgroep te zijn. Om het te kunnen verstaan zouden we de oren moeten spitsen maar dat konden de trommelvliezen niet aan. Het werd dus vooral sfeer proeven en weinig verstaan, laat staan begrijpen.

Ons andere concert was Amanda Strydom, en ons hou van haar soet gevooisde klanken als sy me Stef Bos saam sing. Of haar pragtig dichterlyke woorde oor Suid-Afrika sing.
Helaas hadden we ons vergist en was het niet echt een muzikaal optreden maar meer cabaret en hier bleek gelukkig onze Afrikaanse taal voldoende ontwikkeld voor te zijn, we konden het goed volgen maar waren toch teleurgesteld. We misten de prachtige ballads….

Door alle commotie de laatste maanden rond het bekladden en verwijderen van beelden uit het koloniale tijdperk van Zuid-Afrika word het ons ook duidelijk dat er heel veel meer gaande is. En dat de Zuid-Afrikaner steeds vaker er voor kiest zich uit te drukken in de taal waar zij zo trots op zijn. Anders taligen in Zuid-Afrika kiezen ervoor om niet meer herinnert te willen worden aan de koloniale tijd en willen dat veel wat uit die tijd stamt niet meer herdenken, eren en dus verwijderen.

Ik begrijp ‘t standpunt maar vanuit de geschiedenis groeien we, is dit land geworden wat het nu is…terug gaan is stilstaan. Voelt voor mij als een wig vormen tussen de mensen van de Regenboog natie, iets waar we allemaal zo trots op waren en toch ook willen zijn.
Denk dat het mooie is dat we allemaal onze eigen taal spreken, maar elkaar kunnen vinden in een overkoepelende taal, het Engels.

                                       

Nee mam ik wil niet op de foto!

Denk dat scholen hier een grote rol in moeten gaan spelen en dat wij er ook meer voor open moeten staan. We zijn tenslotte nooit te oud om te leren…..

Jy vir my Suid-Afrika… die taal van my hart….

Omhul me met woorden ...  verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

From waking up in Colour…it’s back to Black and White

Terwijl ik feiten aan het verzamelen ben voor dit stukje popt op de live site van News 24 het bericht binnen dat er High Alert is voor Houtbay. Bij nader inzien blijkt dit een overdreven reactie te zijn… Nou ik denk, dat je strak staat van de angst en spanning als je de eerste vlammen weer ziet oplaaien en misschien ook niet goed weet of dit te controleren is.

Zondag middag net na 2 uur begint er een brand in Muizenberg, een brand die nu al 4 dagen de Cape Peninsula in haar greep heeft. Dat ik er een stukje over wil schrijven komt vooral door de persoonlijke berichtjes die ik via whats app en messenger krijg. Hé hoe gaat ie bij jullie en hoe ver wonen jullie van die plek af?

De Cape Peninsula is het schiereiland wat net onder Kaapstad ligt. Links van het Schiereiland is de Atlantische oceaan en rechts ervan ligt de False Bay.

Ergens zie je een vliegtuigje staan op deze kaart (als je erop klikt vergroot het) en wij wonen 30 km ten oosten van het vliegveld. We zitten dus zo’n 40 – 50 km van het getroffen gebied af.

We wonen dus op behoorlijke afstand en konden vanaf ons huis niets van de brand zien…wel zo nu en dan ruiken en op hoger gelegen delen van de farm de rook zien…Als we op een hoger gelegen deel van de farm staan kunnen we ook de False Bay zien.
Zoals je ook op het kaartje kunt zien is het een schiereiland met veel groen, het Table Mountain nature Reserve. Een gebied met weinig toegangswegen wat het in dit geval nog eens extra moeilijk maakt.

Het is een stuk land waar de wind aardig vat opheeft en ook nogal eens grillig uit een andere hoek kan komen en zo gebeurde het dat naast Muizenberg ook Fishhoek, Noordhoek, Steenberg, Tokai, Constantia, Houtbay, Clovelly het Silvermine gebied en Chapman’s Peak in lichter laaie staan. Mensen deden er 4 tot 5 uur over om van het schiereiland af te komen en ruimte te maken voor hulptroepen. Op maandag waren alle wegen in het gebied afgesloten en vandaag op Chapman’s Peak na zijn ze allen weer open gesteld.

Tot overmaat van ramp werd het dinsdag ook nog boven de 40 graden. Wij zaten binnen omdat 44.5 graad voor ons echt teveel is, maar wat van al die brandweerlieden die in volle uitrusting staan te blussen, alsof vuur bestrijden al niet warm genoeg is. Op verschillende plekken werd voedsel en water voor ze verzameld om ze vooral maar te ondersteunen in de enorme taak die ze uitvoerden.

Op woensdag zijn er 500 mensen geëvacueerd en waren er 2000 mensen bezig het vuur te bestrijden, vele van hen zijn vrijwilligers en komen niet alleen uit het getroffen gebied maar ook uit andere provincies. Vanuit de lucht maakten helikopters en vliegtuigjes 198 vlieguren om waterbommen te droppen een actie die om en nabij de 2.4 miljoen rand heeft gekost en waar nog altijd geld voor wordt ingezameld om ook nu nog door te kunnen gaan met blussen.

Inmiddels is het een stuk koeler en zijn er op verschillende plaatsen wat buitjes gevallen, lang niet voldoende om het vuur te doven…. Maar alle beetjes zullen toch wel helpen?

Met een enorme honger heeft het vuur meer dan 5000 hectare natuurgebied verwoest en 14 huizen opgeslokt. De luxe Tsitswalo lodge aan de voet van de Chapman’s Peak is in rook opgegaan. En dan te bedenken dat het vermoeden is dat het allemaal met een sigaretten peuk die uit een auto gegooid is begonnen is.

Het was de ergste brand die Kaapstad in de afgelopen jaren heeft meegemaakt.

Op woensdag was er een nieuwe brandhaard in het Cape Point Nature Reserve naar verluid voedt de wind op verschillende plekken het vuur maar is alles onder controle….al met al kan het nog zo’n twee weken duren voordat alles echt gedoofd is. Een hele flinke bui regen en weinig wind is eigenlijk alles wat we ons kunnen wensen!

Vandaag Donderdag 5 maart zijn er nog steeds gebieden waar het vuur gecontroleerd brandt, Clovelly, Boyes Drive en Constantia, maar ook in Houtbay is door de wind het vuur over de berg gekomen…

Na alle ellende is er een heel klein pluspuntje in dit verhaal…. Dit gebied is zeer bekend om haar Fynbos (Flora die je op de hele wereld niet tegen komt maar uniek is voor de West-Kaap van Zuid-Afrika) en om zich te vernieuwen en te kunnen verspreiden heeft het eens in de 20 jaar een brand nodig….het zal wel een behoorlijke tijd duren maar eens zal het hier weer volstaan met protea’s in al haar verschillende vormen en kleuren, van de winter zal het groene gras tevoorschijn komen tussen het grauwe grijs en de zwart geblakerde bomen. Nu ook maar hopen dat verschillende kleinere dieren als het stekelvarken, schildpadden, slangen en kleine bokken zich in veiligheid hebben kunnen brengen.

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

de titel die ik gebruikt heb is afkomstig van één van de mensen die in het getroffen gebied woont.