Politic and religion

Iedereen die regelmatig iets van me leest weet dat mijn stukjes gaan over mijn leven in Zuid-Afrika en over de emoties die als een rode draad door mijn leven gaan. Het is niet moeilijk om te zeggen wat je voelt zolang je het maar dicht bij jezelf blijft. Daarnaast wil ik eigenlijk het liefst over van alles positief schrijven, omdat dat is zoals ik graag wil zijn, zoals ik me over het algemeen voel.
Voor degene die mij ook op Facebook volgen, zij weten dat ik daar actief bezig ben, vaak iets plaats, maar net als op de Blog me verre van politiek en religie houd. Ik wil mijn handen namelijk niet branden aan iets waar ik geen verstand van heb.
Niet omdat me dat niet interesseert, want dat doet het me welzeker. Ik hoor graag de mening van anderen en hun verhaal hoe ze opgroeien in wat voor omstandigheden en met welke achtergrond. Want op deze manier leer ik mensen kennen, het land beter begrijpen en ontstaan er vriendschappen.

Dus toen ik afgelopen week een vriendschap verzoek kreeg om me aan te sluiten bij een groepje op Facebook met de bedoeling naar iemand anders te 'luisteren' die op een positieve manier het land zou willen veranderen, zei ik direct ja.....

Hij plaatste een verhaal over hoe hij opgroeide in Zuid-Afrika, wat zijn ouders deden, waar de normen en waarden lagen in hun gezin en hoe hij uitgroeide tot een Afrikaner met een sterk gevoel voor gelijkheid. Dat deze dingen niet altijd overeen kwamen met hoe zijn ouders in het leven stonden mag duidelijk zijn... 
Hoe een bepaald incident altijd in zijn hoofd bleef hangen en dat dat moment ervoor zorgde dat hij wilde laten zien dat het ook anders kan...nee anders moet. Dat vijandigheid ons nergens brengt, dat we vooral niet over verschillen moeten praten maar over onze overeenkomsten. Dat het niet gaat om al die kleuren in de regenboog natie, maar dat we misschien moeten naar een vlag met maar 1 kleur ....niet de verschillen benadrukken, het niet hebben over hoe slecht het is en vooral niet steeds terug grijpen naar het verleden.

Positief zijn dat is waar het om draait, de mooie dingen willen zien, vooruit kijken en streven naar een betere wereld....nou dat past mij wel...

Door zijn verhaal ging direct mijn brein werken, het raakte mij en bracht mijn gedachten terug ergens in het einde van de  jaren '70. 

Ik die eigenlijk nog zo weinig weet van het land waar ik deze dagen woon. Ik die nauwelijks iets weet over Apartheid, had ouders die niet politiek geinteresseerd waren, zeker als het buiten de grenzen van Nederland plaats vond. Maar Afrika was een continent dat mij wel intrigeerde .... en 1 van mijn eerste herinneringen gaat terug naar de jaren 70.

Veghel, in de kapel naast de Sint Lambertus kerk zijn een paar noodlokalen voor het Franciscus college ingericht.
Ik zit in de geschiedenis les van Meneer Rietveld waar mijn uitzicht, als ik mijn aandacht van de leraar verschuif naar rechts, een grote poster op de deur van een kast zie. Ik zie die poster zo voor me...akelig vond ik hem en snappen deed ik het ook niet. Met het beeld duidelijk op mijn netvlies en de tekst in mijn geheugen gegrift was het niet moeilijk de afbeelding terug te vinden op het internet. Heb die poster boven het stukje geplaatst. Waarschijnlijk heeft de leraar wel wat verteld over Apartheid, maar dat kan ik me niet herinneren. Wel dat hij me een uitbrander gaf omdat ik mijn boterhammen in de afvalbak gooide met de woorden dat er zoveel honger in de wereld was en dat terugbracht naar Afrika. U ziet, Meneer Rietveld, ik ben het niet vergeten....

Ik werd ziekenverzorgende en kwam zo in contact met mensen met verschillende achtergronden, verschillende religies en uit andere landen...en ik genoot van de verhalen die al die verschillende mensen met me wilde delen. Sommigen mensen spoken nog steeds door mijn hoofd omdat ze met hun verhalen een onuitwisbare herinnering bij me achtergelaten hebben. Verhalen die me interesseerden omdat ze me rijker maakten me deden groeien. Ik vergeet nooit de Somalische vrouw die de Nederlandse taal niet sprak, die overleed en op rituele manier verzorgd moest worden en ik die daarbij mocht helpen....stromend water en doeken...zo bijzonder.
Nu woon ik in Zuid-Afrika en probeer ik te vertellen en uit te leggen aan mijn Nederlandse vrienden hoe dat nu is...waarbij ik altijd aardig en positief wil blijven...niet omdat ik de andere kant niet zie...niet omdat ik mijn ogen en oren er voor sluit. Maar omdat ik nog altijd denk: Ik ben niet echt van hier...ik heb hier geen geschiedenis...misschien vertel ik het verkeerd en is mijn kennis niet voldoende.

En met dit in mijn achterhoofd is mijn belangstelling voor Afrika alleen maar gegroeid, niet wetende waar het om moest gaan, maar wel wetende dat ik hier wil wonen. Dat ik er deel van uit wil maken.
Vrienden die ik hier nu heb, helpen me om de weg te vinden. Een pad dat me leidt naar een toekomst, zonder de geschiedenis te vergeten van dit prachtige land. En gaande weg het pad dat ik volg, zal ik fouten maken, dingen verkeerd interpreteren en leren. Ik zal teleurgesteld zijn in mijn Zuid-Afrikaanse vrienden die ik niet altijd begrijp, omdat ze een andere achtergrond, cultuur, religie en gewoonte hebben.
Maar in alles ben ik dankbaar dat ik er deel van mag uitmaken, dat ik mijn ideeën, kennis en gevoelens kan delen, maar dat ik andersom ook heel veel van hen kan leren.
Dank je wel Zuid-Afrikaanse vrienden voor alle informatie die jullie spuien zodat ik mijn gedachten kan bijstellen en mentaal kan groeien!

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

La Vita é Bella

Lesotho 

Ja, het leven is mooi, kan mooi zijn....

Einde van de dag, de zon zakt langzaam en ik zit in ons tuintje aan de voorzijde van het huis.
Een glas en een fles zonder label naast me …. Ik weet waar 't vandaan komt en daarom is het goed.
De honden aan mijn voeten…en mijn gedachten gaan naar wat ik schrijven zal…… 

Een Hadeda landt in de tuin.
Thor gaat waakzaam naast me zitten, ik geniet van de verschillende poses die hij aanneemt om na lang wikken en wegen toch de aanval in te zetten…. de vogel vliegt onder luid geschreeuw veilig achter het hek …

Wat er nu bloeit in onze tuin!

Terug naar het schrijven van de blog…Iets over koken… iets over vrienden, ik neem nog een slokje en denk…. Niets….. bedenk wat het afgelopen weekend speelde…
Ik houd van de Italiaanse keuken, zaterdag de hele dag staan kokkerellen...tomaatjes sieren mijn aanrecht in allerlei vormen en smaken. De donkere chocolade en de langevinger koekjes ga ik vergezeld van enorm kabaal met de deegroller kleinslaan.
Rozemarijn, salie en oregano worden kleingehakt, de farfalle is bijna aan de kook...
Het ruikt al heerlijk en dat komt ook door de heerlijke kazen ... mozarella, parmezaan, mascarpone en gorgonzola... De canneloni met tonijn is klaar om in de oven te gaan, rijkelijk overgoten met een fontinakaas saus. Ik houd van de kookboeken van Tessa Kiros en haar uitspraak in Limoncello en Linen Water; 'Never run after a man or a bus - there is always another one coming'. I love that Italian way of living and thinking... Herinner mij de klassieke rondreis... Venetië, Florence, Assisi, Rimini en Rome... pleintjes en fonteinen...en gelaterias!

Ik houd van de Spaanse geuren van Juan Famenias Floris en Maja zeep wat me aan mijn moeder doet denken. Het appartement van mijn familie in het oude centrum van Valencia, wat nog altijd de oude grandeur van Spanje uitstraalt. Het treintje naar de kust door het citrus gebied, met je hoofd uit het raam de zoete geur van het land opsnuiven. Het land van La Macha, Cuenca, Alarcon en overnachten in een Paradores. Een simpele maaltijd van brood met Manchego en huiswijn. De Spaanse disco’s…maar da’s heeel lang geleden.

Ik houd van mysterieus Turkije, de stad Istanbul, de geuren en kleuren van de markt. De zakken vol specerijen, de oosterse warmte. De prachtige paleizen en moskeeën en de verhalen die daar bij horen. De verkoop van lederen jassen en tapijten die er gepaard gaan met appelthee. De gastvrijheid van de mensen…het samen zitten en delen van verhalen aan een lange tafel genietend van eten wat je niet kent. Het reizen door de tijd…met het openbaar vervoer naar Cappadocia, Pamukkale en Fethiye…..

Zicht op de Helderberg vanaf de farm waar we wonen.

Ik houd van ongecompliceerd Duitsland…hun Wiener schnitzel en mijn herinneringen aan talrijke vakantie’s in en om ‘die Sorpe See’. En natuurlijk die Sacher Torte in de Conditorei in Amecke. Als Vrou Tolle mij op 5 jarige leeftijd vroeg:” Bist du sat”, waarop ik natuurlijk nee zei, omdat ik dacht dat ze vroeg of ik dronken was…dan nam ze me snel nog mee de voorraadkamer in en mocht ik nog een ‘Stück Küche’ uitzoeken. Dat had ik snel door…………

Ik houd van traditioneel Engeland, de taal en niet te vergeten Downton Abbey. Ja, de landhuizen en kastelen en de romantiek die doen tot de verbeelding spreken. De Engelse humor en de tv programma’s als ‘Come Dine with Me’ zijn hilarisch. Ik herinner me ‘t tripje nog goed….Knutsford wat werd opgeschrikt door een eekhoorn die mensen aanviel…het bezoek aan vrienden die op een landhuis woonden en waar dag en nacht de AGA cooker brandde… vrienden in Seven Oaks, een buitenwijk van Londen en natuurlijk Jermynstreet in Londen waar ze mijn favoriete parfum verkopen.

Ik houd van het ruime Schotse Hoogland, de verhalen rond Braveheart en Rob Roy…de hoogtes en kliffen langs de zee….de schapen die je overal tegenkomt…de ‘Bagpipers’. Kastelen met bibliotheken waarin je kunt verdwalen. Tuinen als een sprookje… Regen, heel veel regen, dat in ieder geval laat zien dat het gras daar veel groener is dan ‘thuis’. De sprookjes en verhalen over nimfen en monsters…iets waar je fantasie van gaat stromen…..

Ik houd van Holland…van haar tulpen die oorspronkelijk uit Turkije komen…van het brood dat waarschijnlijk vol Franse invloeden is…van Friesland met haar water, weidsheid en oranjekoek…van Brabant met haar zachte G…van markten met cafés en een kerk… van fietsen…van Haagse hopjes, stroopwafels en kokindjes…de architectuur van grachtengeveltjes…musea. Ik houd van de Hollandse mannen, nuchter, klassiek en met een vleugje van al die voorgaande landen….en vaak luister ik naar Hollandse muziek als ik onder de douche sta…heerlijk zo nu en dan mee lallen in mijn eigen taal…de taal die ik begrijp in al haar emoties…

Zicht op Strand vanaf Gordons Bay

En zo beland ik terug bij zaterdag avond. Het Italiaanse eten kleurt het zwarte tafelkleed met Italiaanse teksten…Eros Ramazotti’s stem vult de ruimte…de Afrikaanse wijn wordt gedronken met veel ijs…Warm is het, heel warm.
In Nederland kookt Margot Janse in het 'Rijks' met ingrediënten uit Zuid-Afrika en ik geniet van het Afrikaans wat hier om me heen gesproken word.
Onze vrienden praten over hun reizen en dromen, onze Afrikaanse vrienden die Europa een beetje zien als de hemel op aarde.

Ik neem een slokje… Denk aan Parijs…kijk naar het schilderijtje van het terrasje waarvan ik het visite kaartje heb laten inlijsten…de ellende die er de afgelopen dagen plaats vond.
Er is ruimte genoeg in deze wereld, om je gedachten te delen…je leven te leven op de manier die jij wilt. Je cultuurgoed te delen, iets van een andere cultuur te leren. We hoeven het niet met elkaar eens eens te zijn, maar we kunnen elkaar respecteren, het mooie zien van andere gewoontes. Sommige gewoontes zullen we ons eigen maken, maar nooit opdringen aan de ander….Ik kijk naar onze vrienden, allemaal anders…overal vandaan…allemaal een eigen mening…andere religies en een soms andere politieke voorkeur.

Hermanus

Zuid-Afrika de hele wereld in één land!
Uit alle andere landen waar ik van houd vind ik hier iets terug wat mij dierbaar is.
Muziek … eten … taal … en wereldburgers.
De mediterrane zomer, samen zitten aan een lange tafel… klinkende glazen.
Stranden, kliffen, oceanen…wijnlanden ...uitgestrekte vlaktes, heuvels, bergen en hooglanden.
Uitzichten en zonsondergangen die tot de verbeelding spreken….
Veel emoties…weinig woorden

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Laat mij groeien en genieten

Heb ik eigenlijk al wel eens verteld hoe mooi Stellenbosch is…

 
Het is daar, waar ik in de ochtend ontwaak en ’s avonds ga slapen
Waar beslommeringen mij soms wakker houden

Stellenbosch waar de zon schijnt en het mijn huid doet tintelen
de blauwe bergen als een kommetje mijn lach vangen
Kraaienpootjes mijn gezicht doen tekenen
Het licht achter mijn dichte oogleden oranje-rood verkleurd
Ik langzaam ouder wordt 

Waar mijn zoon een man gaat worden en wij zwijgzaam toekijken
Het rulle zand van de wijngaarden mijn schoenen vult
als ik in zijn voetstappen verdwijn
Waar tinteling en het verlangen van de jeugd groeit
naar meer en mooier

Strak blauwe luchten van Zuid-Afrika vangen aura’s van studenten
die weldra terug keren naar hun thuislanden

Stellenbosch, waar de vers gebrande koffie veel beter smaakt op de markt
De lichte lunch in de Kerkstraat vaak gepaard gaat met een fris glas witte wijn
waar we zachter Nederlands praten, om in alle rust te kunnen genieten
Waar botanische tuinen schaduw en koelte geven op warme dagen
en Frangipani bomen  een zoet zwoele, exotische geur verspreiden

Het is waar Simon van der Stel en Oom Samie wellicht dezelfde gevoelens deelden
Rijdend op een platte kar door de Dorp straat
toen nog geen Dorps monumenten, geen files, geen mensen met mobieltjes
Waar het leven eenvoudig werd geleefd, de tijd rustig voortkabbelde
Jonge eiken vele seizoenen voort groeiden en bloeiden
En Stellenbosch tot Eikenstad maakten….

Dat is waar mijn leven speelt, ik gelukkig ben en waar genieten eenvoudig is….
Zo mooi is Stellenbosch…

Omhul me met woorden, verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst. Astrid