Het ritme van een doordeweekse dag....

Hoopte dat de inspiratie vandaag er als vanzelf zou zijn.
Ik begon op de vroege ochtend, al voor mijn yoga, met een meditatie les…. De instructrice bleek een oude bekende te zijn die de filmindustrie verlaten heeft en heel Zen is geworden… Dat moet ik nog even gaan googlen want daar weet ik nog niet veel van.
De meditatie was wel lachen eigenlijk, ogen dicht en concentreren op de ademhaling en uit je gedachten gaan…de mind als het ware loslaten….
De hond van de buren begint te blaffen….niet aan denken , niet naar luisteren, terug naar de ademhaling…..Komt een bakkie voorbij (voor degenen die het niet weten dat is een pickup auto)…. De tuinman begint te zingen. Oh en aangezien het oogsten van de druiven is begonnen, komt er ergens in het achterland ook een tractor voorbij met lege kratten, wat een herrie van jewelste maakt.
Ja hoor, ik was er helemaal bij…heb het allemaal meegekregen…en als je het hoort dan denk je direct ook iets…Moet nog een tafel regelen voor de boekenclub, wat zullen we vanavond eten, goh ik krijg dorst….oh en dan moet ik ook nog denken dat ik moet ademhalen….
Gelukkig na een 20 minuten gaat het gemakkelijker, kom ik in een ritme…het ging eigenlijk wel goed.
Nog snel een praatje na de yoga…..en mijn telefoon checken.

Stellenbosch is ook in een andere mindset. Geen enkel stoplicht doet het, waarschijnlijk de stroomonderbrekingen die ze met regelmaat weer uitvoeren… energie sparen, of werken aan de koeltorens, achterstallig onderhoud uitvoeren of ons portie gaat naar Zimbabwe. Maar zonder stoplichten gaat het naar huis rijden veel sneller. Hier treed dan automatisch het ’4 way stop systeem’ in werking. Om de beurt laten we met de klok mee auto’s doorgaan….niks nie eerst die snelle dure auto’s of degenen met het meeste lef. Nee gewoon ieder om de beurt…heel galant allemaal.

Op de farm is onze buurman van Nagenoeg farm begonnen met het oogsten van de druiven. Prachtig gezicht blijft het toch die mensen in verschillende kleuren kleding, sommige de gezichten ingesmeerd met een witte of okerkleurige crème….en die verschillende hoedjes. Het ziet er haast als een romantisch plaatje uit. Maar dat is het toch echt niet. Pffff ga er maar aanstaan bij 30 graden, geen schaduw te bekennen en toch lijkt het ze geen moeite te kosten, ze praten en zingen en onderwijl hoor je het klikken van de scharen, worden de kratten gevuld met druiven en op de trekker getild.
Het gaat hun blijkbaar toch veel beter af dan ons, de coloured en zwarte Afrikaners.

Als ik dit schrijf valt het me al moeilijk, hoe duid je dit nu aan zonder racistisch te willen zijn. We zijn allemaal Afrikaners maar we verschillen nu eenmaal van huidskleur. In de meeste gevallen hoef je die ook helemaal niet te noemen. Maar het is in dit land zo geregeld dat het toch vaak aan de praat komt. Bedrijven moeten een aantal mensen van bepaalde bevolkingsgroepen in dienst nemen, ongeacht de kennis van de personen die solliciteren.

En ook op scholen geldt dit…. Het is zelfs nog zo dat om toe gelaten te worden op de universiteit er verschil is in percentages waarbij je toegelaten word…in deze is het zo dat de blanke Zuid-Afrikaner een hoger scoring percentage nodig heeft dan de rest van de bevolking. 

Niet zo heel lang geleden was het voor coloureds en zwarten nog haast onmogelijk om naar school te gaan of om een goede educatie te krijgen. En die inhaalslag is nog altijd gaande.
Tuurlijk is het raar dat onze president niet eens de lagere school heeft afgemaakt, maar opgroeiende met een alleenstaande moeder die huishoudster was, was er geen geld voor school en moest hij gaan werken. Door politieke interesses kwam hij bij het ANC en de rest mag bekend zijn. De West-Kaap is voor Afrikaanse begrippen een moderne provincie met veel scholen, maar er zijn ook provincies waar veel minder scholen zijn en waar het niveau van onderwijs nog wel wat te wensen overlaat. Om iedereen de mogelijkheid te geven om te studeren zijn deze regels dus ingevoerd. Geen idee hoe lang het nog gaat duren voordat er ook gelijkheid op scholen komt.

Maar voor nu is dat er nog niet…..

En zo komt de school waar Floris onderwijs geniet in het nieuws. Er zou door de directeur verschil worden gemaakt…oeps komt ie weer….racisme. Een zwarte jongen is geweigerd. Geweldig hoe snel ze hiermee in het nieuws kunnen komen, zonder verder uitleg te geven over cijfers…. tijdstip van aanmelding en onderzoek naar de waarheid.
Op Paul Roos zitten wel degelijk jongens uit alle bevolkingsgroepen, al moet ik erbij zeggen dat het overgrote deel blank is. Maar toelating vindt 'naar mijn idee' plaats door je op tijd aan te melden, de juiste papieren te hebben, voldoende intellect of net zo belangrijk op Paul Roos, uit te blinken in sport of muziek.
En wij weten als geen ander dat iedereen afgewezen kan worden… kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat Floris op beide dichtstbijzijnde highschools was afgewezen en dat omdat we buiten beiden gemeentes woonden. Zijn resultaten waren meer dan voldoende, maar helaas….. Ook wij zijn gaan praten, hebben ons snel nog op andere scholen aangemeld (tegen onze zin want dan zou hij naar een internaat moeten) maar goed afgewezen en de klassen vol, met dat gegeven kun je weinig. Waarschijnlijk was er een afvaller, kunnen we goed praten, of kennen we de juiste mensen, want uiteindelijk mocht hij wel naar de school van onze voorkeur.
Jammer dat de journalist niet even verder onderzoek gedaan heeft en nu voor de meest makkelijke weg heeft gekozen…
Het zou toch zo mooi zijn als we het niet steeds op rascisme gooien….

Misschien moeten ze op scholen eens beginnen met mediteren, beetje de mind openen en vooral ook dingen leren loslaten. Zodat als we ouder zijn we ons niet direct een mening vormen, voordat we weten wat er speelt. En luisteren naar elkaar zonder een oordeel kan ook best helpen.
Jammer dat we er vaak pas op latere leeftijd achter komen dat het anders zou moeten. Zou toch heerlijk zijn als je veel eerder in het leven dat rijke gevoel zou hebben.

Omhul me met woorden ... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

De foto's zijn gemaakt door onze buurman Schalk Visser

Ubuntu! ... Ik ben omdat wij zijn!

De farm is nog in slaap het is heerlijk rustig op het vreemd ademende geluid van de Hadeda’s na. Die scharrelen rustig door de tuin en wanneer ik de gordijnen open, vliegen ze schreeuwend op.
Het ochtend zonnetje is al warm als ik om 8.00 richting Anahat yogastudio vertrek. Blijft lastig in de schoolvakantie om op tijd op te staan, maar als je op bent denk ik toch elke keer weer…mmmm de beste tijd van de dag.
Op de R44 sluit ik aan in de langzaam rijdende file die zich gevormd heeft naar het Techno park, gelukkig altijd maar een kort stukje. Ik blijk vandaag de enige te zijn die zin had in yoga…heerlijk een privéles…nou na een uur en een kwartier dacht ik er ietsje anders over… Het was heerlijk hoor die extra aandacht maar ook wel erg intensief… Heb behoorlijk wat tijd nodig om weer in mijn ritme te komen.

Dus ga ik zo heel relaxt de boarding pass uitprinten, mijn koffertje inpakken en alles 3 keer checken voor ik morgenochtend met Diny naar KwaZulu Natal vertrek. Ach, je kent het al van mijn eerdere verhalen over op Safari gaan. Ook nu weer reis ik af naar de Leopard Mountain lodge, het is er wat verandert vooral in de luxe, wat natuurlijk prachtig is, maar het belangrijkste is de schitterende natuur…gecombineerd met heerlijk niets doen.

Twee uur vliegen en twee uur rijden en we zitten in een totaal ander Zuid-Afrika dan de West-Kaap.

Hier laat ik met gerust hart Jan en Floris achter die nu het groene boekje met tips en weetjes weer tevoorschijn halen om hun geheugen met betrekking tot huishouden en koken weer op te frissen.

Dinsdagavond ben ik weer terug, opnieuw een rijker mens…als dat al kan. Mooi op tijd om van de partij te zijn op onze wekelijkse ‘bookclub’…nou ja zo hebben we het maar gedoopt. Het enige wat we er lezen zijn wijnetiketten maar we wisselen levenservaringen, wijsheden en reisverhalen uit en vertelllen elkaar waar je echt naar toe moet om heerlijk te kunnen eten (alhoewel we allemaal verwoed lezers zijn hebben we het daar nou nooit over)…

Het leuke van de woensdag middag club is dat we zo van leeftijd verschillen (van 23 tot 71), dat het een ontspannen samenzijn is, dat er steeds meer mensen komen zodat er altijd nieuwe verhalen zijn uit alle windstreken van de wereld.
Woensdag had de manager al een prachtige lange tafel voor ons klaarstaan, de rosé en witte wijn gekoeld en parasolletjes omdat het om 16.00 nog wel erg warm in het zonnetje is. De plankjes met Billtong (het zo bekende gedroogde vlees) en potjes met olijven worden langzaam geleegd, want er wordt vooral veel gepraat. 

Er waren naast Diny nog twee nieuwe vrouwelijke gasten… goh wat waren de heren ineens druk. En in plaats van het gewoonlijke om 18.00 uur naar huis gaan werd het later en later…
Natuurlijk willen we weten waar je vandaan komt als je aanschuift en wat je doet… Deze week kwam onze Japanse vriendin net terug van haar trip naar Thailand, Cambodja en Singapore waar ze een kookcursus volgde. Namen Nederlandse vrienden afscheid van ons en Zuid-Afrika, zag onze vriend uit Zimbabwe een plaatselijke schone wel zitten en bleek 1 van de dames een half jaar in Tilburg te hebben gestudeerd. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dus je kunt begrijpen dat ik ons boekclubje niet wil missen….onze regenboognatie in het klein op het terras van Bartinney Wine and Champagne bar.
We gaan de wereld niet redden of verbeteren in een paar uur tijd, maar we leggen contacten, luisteren naar elkaar en verrijken elkaars leven.
Een mooie gedachte die wel past op een dag als vandaag, de sterfdag van een groot man…Nelson Mandela. Ubuntu!  Ik ben omdat wij zijn!

Omhul me met woorden … verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Ubuntu, uitgesproken als oe-BOEN-toe, is een etnische of humanistische filosofie het Afrika van beneden de Sahara die draait om toewijding en relaties tussen mensen onderling. Het woord komt voor in de Bantoetalen van Zuidelijke Afrika en wordt gezien als een traditioneel Afrikaans concept.

Er zijn vele vertalingen van 'ubuntu' mogelijk, waaronder:
"Eén-zijn"
"Menselijkheid tegenover anderen"
"Ik ben omdat wij zijn"

Een veel gebruikte definitie van ubuntu is "het geloof in een universeel gedeeld verbond dat de gehele mensheid verbindt".

Een langere definitie, zoals gebruikt door Aartsbisschop Desmond Tutu (1999): "Iemand met ubuntu staat open voor en is toegankelijk voor anderen, wijdt zich aan anderen, voelt zich niet bedreigd door het kunnen van anderen omdat hij of zij genoeg zelfvertrouwen put uit de wetenschap dat hij of zij onderdeel is van een groter geheel en krimpt ineen wanneer anderen worden vernederd of wanneer anderen worden gemarteld of onderdrukt."

Het begrip 'ubuntu' komt van het Zulu-gezegde: "umuntu ngumuntu ngabantu" of "een mens wordt pas een mens door andere mensen". We zijn wie we zijn doordat we worden gezien, doordat de mensen om ons heen ons als persoon respecteren en erkennen. Voor het "ik denk dus ik ben" van Descartes in Europa zou het Afrikaanse "ik ben omdat wij zijn" een prachtig alternatief zijn.

Het begrip ‘ubuntu' bestaat uit twee delen: ‘ubu' en ‘ntu'. ‘Ubu' zou je kunnen opvatten als het alles omvattende, dat wat alles omwikkelt. ‘Ubu' is het universum. Het is het geheel, de eenheid van alles. ‘Ntu' is het ontwikkelen, het ontvouwen van het universum door de mens. Binnen het begrip ‘ubuntu' besloten ligt de spanning tussen omwikkeld zijn en ontwikkelen, tussen omvat zijn en ontplooien. Door het ontplooien van het universum komt energie vrij, levenskracht, spiritualiteit.

Wat essentieel is van ‘ubuntu' is de fundamenteel andere zienswijze op de waarde van de individuele mens. Ligt bij ons de nadruk op het optimaliseren van het individu, van de ego, bij ‘ubuntu' geldt: mijn waarde wordt bepaald door mijn betekenis voor anderen.

Tekst overgenomen van Goes Afrika

 

The connection between yoga...sculptures and wine

De laatste school termijn is vandaag ingegaan, dat betekend dat we net een weekje vrij achter de rug hebben. Denk altijd dat er niet veel gebeurt als we niet weggaan. Maar als ik de week even terug lees in mijn agenda waren er eigenlijk weer prachtige, kleine, bijzonder mooie momenten.

Het zijn gewoon niet altijd de meest voor de hand liggende dingen ‘van dat moment’ die ik de moeite waard vind om over te schrijven. Maar terug kijkend wil ik je toch even meenemen….

November 2012 schreef ik het stukje Tour l’Amour Franschhoek , De wijnfarm van Bartinney ligt aan de Helshoogte de weg die ik rijd als ik naar Franschhoek ga. Het logo van Bartinney wat mijn aandacht trekt is afgeleid van een prachtig bronzen beeld gemaakt door Dylan Lewis. Het zei mij verder niets, inspireerde alleen mijn fantasie.
Geen idee hoe ik er verzeild kwam maar sinds vorig jaar is de Bartinney winebar een beetje mijn vaste plekje geworden om er op woensdag middag wat gezellige tijd met vrienden door te brengen. Soms gewoon samen met vriendin Susan, een enkele keer vinden onze mannen dat ze wat interessants aan onze conversatie kunnen toevoegen (al lijken die nu ook steeds vaker van de partij te zijn), maar bijzonder is het als er nieuwe mensen aanschuiven, vrienden van vrienden of collega’s. Voor iemand die niet werkt een welkome afwisseling…

Het papier met de routebeschrijving rolt uit de printer, mijn yoga lessen zijn tijdelijk op de farm van een mede yogi. Oh wow, die route leidt me naar The Dylan Lewis Studio and Sculpture Garden. Door de ‘Art’ wandelingen in Stellenbosch ken ik zijn kat-achtige beelden en tijdens ons verblijf in Malelane begreep ik dat er op elke hole op de golfcourse een prachtig beeld van een Leopard van zijn hand stond.
Ben natuurlijk al helemaal in de ban van mijn yoga, maar nu ik les op deze farm krijg zie ik er nog meer naar uit.

Ik arriveer wat te laat, raak 2 maal de weg kwijt terwijl ik de weg omhoog volg… maar geniet van wat ik onderweg allemaal zie. Er wordt flink gewerkt aan de paden. Het aanplanten van het groen want dat moet nu echt, wil het nog aanslaan…en ik zie het bijna voltooide paviljoen wat eerst in Kirstenbosch National Garden stond. De open ruimte met de dam waar ik wat kunst omheen zie staan trekt mijn aandacht. Goh wat is het hier toch mooi. En ik prijs me gelukkig…komt toch zomaar weer op mijn pad!
Tijdens de les blijf ik wat langer op mijn hoofd staan om de boel goed te laten inzinken en bedenk dat ik op de terug weg toch een paar fotootjes ga maken.

In Februari moet alles klaar zijn en kun je er op afspraak een wandeling door de natuur gaan maken, de beelden bewonderen en het fantastische uitzicht op de Tafelberg en de False Bay op je in laten werken. Ik heb aangegeven dat ik dan zeker nog eens terugkom. Ik denk met wat Bartinney vrienden…die verstaan de levenskunst!

Omhul me met woorden... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Powerful Mind

The Mind is Powerful, was vandaag het thema bij yoga en alhoewel het niet echt nieuws voor me is, wil ik me dan toch wat inlezen omdat het nu betrekking heeft op yoga en meditatie.
Jaren geleden heeft de sterke mindsetting er al voor gezorgd dat er stappen naar belangrijke doelen in mijn leven genomen werden, met als prachtige afsluiting de stap naar Zuid-Afrika. Of zal ik dat zien als een nieuw begin....
En al werd ons verteld dat het moeilijk, zo niet onmogelijk voor ons zou zijn. En vielen de eerste plannen in het water, toch voelde ik dat het ons ging lukken. Iets wat eigenlijk al bepaald was…mindsettting?
De emigratie is dan ook direct een stap die veel mogelijkheden gaf tot het ontdekken van nieuwe dingen en vooral openstaan voor andere ontwikkelingen, gewoontes en elkaar.
Het leidde tot een tevreden leven, want ‘opnieuw’ beginnen leert je zien hoe de ander is, wat die nodig heeft... maar vooral ook waar jezelf staat. 

Een heerlijke periode waarin je niet veel meer nodig hebt dan gewoon Zijn…en genieten van alledag.
Vervelen doe je je geen moment, want als je geniet dan is je ‘gewone’ dag al prachtig.

Gaande weg zakt de mindsetting wat weg, leef je het leven, denkt dat de ander het belangrijkste in je leven is, trek je je aan wat anderen van je vinden en vloeit de energie naar plaatsen waar je ze beter niet gebruikt.
Mijn eigen energie ging ik gebruiken voor allerlei dingen buiten mij, dingen die ik niet kan beïnvloeden of geen deel van kan uitmaken. Als ik me niet op mezelf focus en trots ben op veelal simpele dingen gaan mijn gedachten een eigen leven leiden. Irritaties komen boven, je verliest grip op het positieve denken en voelt dat er meer en meer energie gaat naar het negatieve denken.
De power moet terug naar mijn mind! En zoals het menselijk gezien hoort te gaan....gaat er ergens een deurtje open, een ander deurtje dicht en voel je de verandering.

Het is een constante beweging in het leven; ‘The go with the Flow’ en ik vond mijn nieuwe weg en naast oefeningen en ontspanning heb ik ook weer interesses in andere dingen.
 
En zo lees ik op het Yoga journaal dat buiten de deur gaan eten helemaal niet slecht voor je is (zelfs niet als het vaak is).
Als je je maar heel bewust bent van de mooie omgeving, de ontspannen sfeer en de schoonheid van het voedsel. Hoe mooi/kunstig het er uit ziet, hoe lekker het ruikt en hoe heerlijk het smaakt.
Ik lees dat er verschil is tussen je eerste, tweede en derde hap en dat je moet eten waar je zin in hebt en als je er op deze manier van geniet je in gewicht niet zult aankomen…..want je zult minder eten!!!!!
Ik wist wel dat het volgen van yogaclasses me goed van pas zou komen....
Ben mijn lijstje met favoriete restaurants al aan het opstellen, ga alvast op internet de menu’s bekijken zodat… als we dan eindelijk gaan ik me helemaal kan focussen op het voedsel.
Ergens tussen de gangen moeten we dan ook nog socializen, dat vergeten ze te vertellen. Of misschien willen ze dat je alleen gaat ...dat gaat voor mij dan niet werken want uit eten moet vooral ook gezellig zijn...
Eens zien waar ik mijn hernieuwde Powerful mind nog meer voor kan inzetten….

Omhul me met woorden, verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid