Ubuntu! ... Ik ben omdat wij zijn!

De farm is nog in slaap het is heerlijk rustig op het vreemd ademende geluid van de Hadeda’s na. Die scharrelen rustig door de tuin en wanneer ik de gordijnen open, vliegen ze schreeuwend op.
Het ochtend zonnetje is al warm als ik om 8.00 richting Anahat yogastudio vertrek. Blijft lastig in de schoolvakantie om op tijd op te staan, maar als je op bent denk ik toch elke keer weer…mmmm de beste tijd van de dag.
Op de R44 sluit ik aan in de langzaam rijdende file die zich gevormd heeft naar het Techno park, gelukkig altijd maar een kort stukje. Ik blijk vandaag de enige te zijn die zin had in yoga…heerlijk een privéles…nou na een uur en een kwartier dacht ik er ietsje anders over… Het was heerlijk hoor die extra aandacht maar ook wel erg intensief… Heb behoorlijk wat tijd nodig om weer in mijn ritme te komen.

Dus ga ik zo heel relaxt de boarding pass uitprinten, mijn koffertje inpakken en alles 3 keer checken voor ik morgenochtend met Diny naar KwaZulu Natal vertrek. Ach, je kent het al van mijn eerdere verhalen over op Safari gaan. Ook nu weer reis ik af naar de Leopard Mountain lodge, het is er wat verandert vooral in de luxe, wat natuurlijk prachtig is, maar het belangrijkste is de schitterende natuur…gecombineerd met heerlijk niets doen.

Twee uur vliegen en twee uur rijden en we zitten in een totaal ander Zuid-Afrika dan de West-Kaap.

Hier laat ik met gerust hart Jan en Floris achter die nu het groene boekje met tips en weetjes weer tevoorschijn halen om hun geheugen met betrekking tot huishouden en koken weer op te frissen.

Dinsdagavond ben ik weer terug, opnieuw een rijker mens…als dat al kan. Mooi op tijd om van de partij te zijn op onze wekelijkse ‘bookclub’…nou ja zo hebben we het maar gedoopt. Het enige wat we er lezen zijn wijnetiketten maar we wisselen levenservaringen, wijsheden en reisverhalen uit en vertelllen elkaar waar je echt naar toe moet om heerlijk te kunnen eten (alhoewel we allemaal verwoed lezers zijn hebben we het daar nou nooit over)…

Het leuke van de woensdag middag club is dat we zo van leeftijd verschillen (van 23 tot 71), dat het een ontspannen samenzijn is, dat er steeds meer mensen komen zodat er altijd nieuwe verhalen zijn uit alle windstreken van de wereld.
Woensdag had de manager al een prachtige lange tafel voor ons klaarstaan, de rosé en witte wijn gekoeld en parasolletjes omdat het om 16.00 nog wel erg warm in het zonnetje is. De plankjes met Billtong (het zo bekende gedroogde vlees) en potjes met olijven worden langzaam geleegd, want er wordt vooral veel gepraat. 

Er waren naast Diny nog twee nieuwe vrouwelijke gasten… goh wat waren de heren ineens druk. En in plaats van het gewoonlijke om 18.00 uur naar huis gaan werd het later en later…
Natuurlijk willen we weten waar je vandaan komt als je aanschuift en wat je doet… Deze week kwam onze Japanse vriendin net terug van haar trip naar Thailand, Cambodja en Singapore waar ze een kookcursus volgde. Namen Nederlandse vrienden afscheid van ons en Zuid-Afrika, zag onze vriend uit Zimbabwe een plaatselijke schone wel zitten en bleek 1 van de dames een half jaar in Tilburg te hebben gestudeerd. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dus je kunt begrijpen dat ik ons boekclubje niet wil missen….onze regenboognatie in het klein op het terras van Bartinney Wine and Champagne bar.
We gaan de wereld niet redden of verbeteren in een paar uur tijd, maar we leggen contacten, luisteren naar elkaar en verrijken elkaars leven.
Een mooie gedachte die wel past op een dag als vandaag, de sterfdag van een groot man…Nelson Mandela. Ubuntu!  Ik ben omdat wij zijn!

Omhul me met woorden … verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Ubuntu, uitgesproken als oe-BOEN-toe, is een etnische of humanistische filosofie het Afrika van beneden de Sahara die draait om toewijding en relaties tussen mensen onderling. Het woord komt voor in de Bantoetalen van Zuidelijke Afrika en wordt gezien als een traditioneel Afrikaans concept.

Er zijn vele vertalingen van 'ubuntu' mogelijk, waaronder:
"Eén-zijn"
"Menselijkheid tegenover anderen"
"Ik ben omdat wij zijn"

Een veel gebruikte definitie van ubuntu is "het geloof in een universeel gedeeld verbond dat de gehele mensheid verbindt".

Een langere definitie, zoals gebruikt door Aartsbisschop Desmond Tutu (1999): "Iemand met ubuntu staat open voor en is toegankelijk voor anderen, wijdt zich aan anderen, voelt zich niet bedreigd door het kunnen van anderen omdat hij of zij genoeg zelfvertrouwen put uit de wetenschap dat hij of zij onderdeel is van een groter geheel en krimpt ineen wanneer anderen worden vernederd of wanneer anderen worden gemarteld of onderdrukt."

Het begrip 'ubuntu' komt van het Zulu-gezegde: "umuntu ngumuntu ngabantu" of "een mens wordt pas een mens door andere mensen". We zijn wie we zijn doordat we worden gezien, doordat de mensen om ons heen ons als persoon respecteren en erkennen. Voor het "ik denk dus ik ben" van Descartes in Europa zou het Afrikaanse "ik ben omdat wij zijn" een prachtig alternatief zijn.

Het begrip ‘ubuntu' bestaat uit twee delen: ‘ubu' en ‘ntu'. ‘Ubu' zou je kunnen opvatten als het alles omvattende, dat wat alles omwikkelt. ‘Ubu' is het universum. Het is het geheel, de eenheid van alles. ‘Ntu' is het ontwikkelen, het ontvouwen van het universum door de mens. Binnen het begrip ‘ubuntu' besloten ligt de spanning tussen omwikkeld zijn en ontwikkelen, tussen omvat zijn en ontplooien. Door het ontplooien van het universum komt energie vrij, levenskracht, spiritualiteit.

Wat essentieel is van ‘ubuntu' is de fundamenteel andere zienswijze op de waarde van de individuele mens. Ligt bij ons de nadruk op het optimaliseren van het individu, van de ego, bij ‘ubuntu' geldt: mijn waarde wordt bepaald door mijn betekenis voor anderen.

Tekst overgenomen van Goes Afrika

 

Just another day....

Ja weinig geschreven en veel gebeurt.
Het is alleen niet aan mijn Blog te zien, maar voor wie me op Facebook volgt zal toch een beetje op de hoogte zijn. Toch wil ik ook de Blog blijven schrijven, want daar kun je in een verhaaltje net iets meer kwijt dan die korte kreten en foto’s op Facebook.

“Schat ik had een flesje Waterford koud gelegd”…”Ja, dat is voor later” hoor ik hem antwoorden.
Later denk ik…als we groot zijn…oud zijn… wanneer is later? 

Ik denk aan Mandela. Hoe vaak zal hij gedacht hebben in die 27 jaar…later als ik vrij ben. Wanneer was later voor hem en de vrijheid voor zijn land.
Is het nu later. ….
Nee, niet in mijn ogen en niet in de ogen van de wereldleiders. Ik zie mensen verkondigen dat we in de voetsporen moeten treden van deze geweldige man die veranderingen heeft ingezet in Zuid-Afrika en we zijn nog altijd onderweg.
“Ons volg die pad”… maar wat doet onze president of de leiders van anderen landen…volgen die een weg die zal leiden tot een betere toekomst voor hun volk, voor de wereld. Of staat alles nog altijd in het teken van zelfverrijking.
Het is vast verdomde moeilijk als je een weg inslaat die vol idealen is en er prachtige kansen zich voordoen, om dan niet aan jezelf te denken. Om dan vast te houden aan wat goed is voor een natie.
Het is mooi om te zien hoe zijn leven gevierd wordt, prachtig om te leven in dit land waar opnieuw geschiedenis geschreven wordt.

Dan komt de vraag "waar was je toen hij stierf"?…want dat zijn de vragen als Groten der aarde sterven of er belangrijke gebeurtenissen plaats vinden.
Nou, ik lag in bed op het moment dat het wereldwijd bekend gemaakt werd…
Werd ’s ochtends om 6.00 uur wakker en zag tal van berichten op mijn telefoon van vrienden en familie.
Gaat het zo niet veel te vaak…dat het land nog in slaap is…onwetend …en dat de wereld (via alle media) zich al een mening vormt.
De beslissing om naar Kaapstad te gaan is snel gemaakt, om daar samen met anderen dit grote verlies  te delen. Deel uit te maken van de geschiedenis van dit land, proberen te leren en door te geven. Wij zijn maar boodschappers. Vergeven niet vergeten, leren van het verleden moeten we dat niet allemaal, daar hoef je geen wereldleider voor te zijn.

De december maand is natuurlijk altijd al een bijzondere maand. We zoeken naar de vrede op aarde, herkennen ons misschien weer of opnieuw in ons geloof.
Maken een balans op van het afgelopen jaar…
Denken aan de kadootjes en het kerstdiner, waar kopen we wat, welk menu en wie nodigen we uit.
Stress over het sturen van wel of geen kaartjes….

Ik open de doos met kerstspullen 1.5 uur voor mijn visite komt, want ik bedenk me dat het toch wel leuk is als de boom staat. Leg de takken op kleur naast de doos en begin met de onderste rand die maar half rond wordt want er is niet voldoende plaats voor een volle boom. Ik werk me rustig naar boven toe en open de doos met ballen en kerstverlichting.
Gadverdamme, die vreselijke lampjes zitten dus nu weer door mekaar of beter gezegd in de knoop. Ik raas en tier, vraag me hardop af wie die boom met kerstmis verzonnen heeft en wie het ook nog nodig vond dat er lichtjes in moesten.
Daarnaast is het 30 graden en wil dat ook niet helpen bij mijn kerstgevoel, de zweetdruppeltjes staan op mijn oververhitte voorhoofd. Jan bedenkt dat het nu tijd is om te gaan wandelen met de honden….en als hij terug komt gaat hij geduldig met mij de lampjes ontknopen. Want in mijn ergernis en woede maak ik er alleen maar een grotere bende van.
Elk jaar neem ik me opnieuw voor om rustig te blijven, maar de rust komt alleen als het doel bereikt is…. de boom staat en wordt bewonderd.

Zou er voor Nelson Mandela rust zijn gekomen, heeft hij zijn doel bereikt. In mijn ogen heeft hij nooit geraasd en getierd…was hij altijd de rust zelve. Zou hij genoten hebben van alle lof die er gesproken werd over hem.
Of geniet hij alleen van het moment en denkt…volgend jaar…of het jaar daarna… zal het ooit zo worden zoals ik het ooit zag… een vrij land waar blank, zwart  en coloured rustig naast elkaar kunnen leven. Waar we zonder strijd te leveren, licht kunnen zien in de wirwar van onze samenleving.
Laten we er alsjeblieft voor gaan.

Ik kijk later nog wel even terug op ons jaar, voorlopig zijn we nog in de rouw tot er opnieuw een leider opstaat in het land waar we volgende week net als in de rest van de wereld een geboorte vieren van een religie.