De stilte voorbij...

De wind neemt me mee

de stilte voorbij

De stilte om me heen

er is niemand zo rijk als een mens alleen
tekst uit De stilte voorbij, van Abel.



Afgelopen week hebben we 4 dagen en nachten doorgebracht in Sanddrif in de Cederbergen.
Sanddrif is zo ongeveer 250 km noord-oostwaarts van Kaapstad. En voor ons zo'n 4 uur rijden.




De weg er naar toe is fantastisch en vanaf Ceres (fruitgebied en bij velen bekend door de vruchtensappen) nog zo'n 75 km onverharde weg.


Kleine tussenstop.


Die zich omhoog en omlaag slingert over de bergen langs rotsformaties.
Slechts rode aarde, blauwe lucht, smalle stroompjes, rotsen, oneindig veel fijnbos en zo nu en dan een paar huisjes tesamen zijn de beelden die voorbij komen.
Wat heeft de mens bezield om zich daar te vestigen...het is een hard bestaan.



Het Weer de komende dagen; 's ochtends 8.00 uur 3 graden - 's middags 14.00 uur 20 graden - 's avonds 19.00 uur 10 graden.



Ons idee was om er heerlijk te gaan wandelen en tot rust te komen, genietend van heerlijk eten en goed gezelschap. Dus na "van het huisje een thuis" te hebben gemaakt, de jongens al spelend aan de Dwars Rivier werd de fles ontkurkt en ging de Chicken-pie in de oven, de haard aan, en werden er plannen gemaakt voor de volgende dag.



Jan, Christelle, Ron en Astrid

Vrijdag: Wandelschoenen aan, de rugzak ingepakt, fototas mee... op weg naar Maltese Rock. (maltezer kruis)
Het 'gebergte' is daar zo'n 1400-1500 meter hoog en wij onervaren klimmers maar vol goede moed!

zigzaggend de berg omhoog en vanaf de top nog wel een wandeling naar het Maltese Cross


Wetenswaardigheidje; Honderden miljoenen jaren geleden lagen de formaties, die later het plooiingsgebergte zouden worden, onder water. Door erosie verdwenen de zachte lagen en bleef alleen het harde gesteente over. Door ijzeroxide is het gesteente rood gekleurd. Cederbergen heeft zijn naam te danken aan de Ceder, het hout van deze boom werd vroeger gebruikt als telefoonpaal. Nu worden elk jaar zo'n 8000 bomen geplant om het voortbestaan veilig te stellen.


Maltese cross, met als je goed kijkt heel klein Floris en James.

Behoorlijke klimgeiten..

De verwachting was dat we in 2 uur de top zouden kunnen bereiken. We deden er maar liefst 20 minuten korter over. Het was een geweldige ervaring, in plaats van een pad zo nu en dan de rivier volgen of over een smalle rotsrichel klimmen, zo nu en dan ook genietend van het uitzicht. Maar vooral genieten van de rust, de stilte en de concentratie die elke dwaling van je gedachten te niet doet.

Na de lunch aan de top, de steile weg terug....
Ja het was ook allemaal een beetje te mooi om waar te zijn want na 1/4 de van de tocht terug, verzwikte ik mijn enkel om na een paar passen wederom er door heen te gaan. Floris en ik wisselde schoenen, verband om de zwellende enkel en ondersteunend ging de tocht langzaam verder. Moe maar voldaan, met de voeten omhoog was de conclusie dat de wandelschoenen vervangen moeten worden door bergschoenen en voorlopig even rust! Maar O zo trots op die twee jongens van 9 die toch een wandeling van 4 uur erop hadden zitten en daarna weer heerlijk in het zand aan de rivier gingen spelen tot het te koud werd!



Uitzicht vanuit ons huisje richting Dwars Rivier en Wolfberg

Zaterdag: We gaan de San-bushman paintings bekijken. Deze tekeningen zo'n 1000 jaar oud zijn gemaakt door de medicijnmannen van de San en zijn heel helder en duidelijk. In de directe omgeving zijn een aantal grotten die huisvesting gaven aan de orginele bewoners van die tijd.



Daar ervoeren we de absolute stilte, geen wind, geen vogels... alleen je eigen ademhaling.
Iets wat je graag zou willen beschrijven maar je gewoon moet meemaken, ervaren, voelen.





Sjamaans met lange gewaden en olifanten, tekening van 1000 jaar oud!

Zondag: Jan en Ron gaan de Wolfberg beklimmen.( is echt geen wandelen meer als ik het goed begrepen heb )
Je gaat door de middelste crack naar het plateau van de berg en van daaruit kun je dan redelijk vlak lopen naar de Wolfberg Arch, een door rotsen gevormde boog. Die laatste hebben ze niet bereikt, de zware beklimming, met het idee in het achterhoofd veilig terug te komen deed Jan besluiten eerder rechtsomkeerd te maken. Na een middagdutje was voor ons de tafel feestelijk gedekt om toch een beetje het feestgevoel te hebben...10 jaar getrouwd!




boven aan zie je de cracks waar Jan en Ron door moeten klimmen.


Zicht vanuit het huisje, rivier en wolfberg.



verdiende rust!


Maandag: Rijp op het gras, inpakken en wegwezen... genietend van de mooie weg terug.



Fijnbos, deze droogbloemen groeien dus zo..

Winter Feelings

Geen idee of we nu ook al gaan wennen aan de warme temperaturen, maar ik moet eerlijk zeggen dat we het zo nu en dan behoorlijk koud hebben. En als ik dan zie dat onze winterse temperaturen bijna Nederlandse zomertemperaturen zijn dan begrijp ik er niet veel van. 's Avonds de haard aan en vaak met een plaid om tv kijken. Moet natuurlijk wel vermelden dat we geen centrale verwarming hebben en er niet geisoleerd is. Niet dat we klagen hoor... elke dag komen we langs township-woningen en vragen we ons af hoe ze daar warm en droog kunnen blijven.
Vandaag is het in ieder geval weer heerlijk en het lijkt zo zeker een week te blijven! Tussen 11.00 en 16.00 is het toch tussen de 16 en 20 graden. Maar vorig weekend stroomde het water binnen. Gelukkig was het maar 1 bui....alleen duurde die wel 24 uur.
En als het hier flink regent en de temperatuur gezakt is, dan kun je boven op de berg achter ons de sneeuw zien liggen. Ook op de Helderberg lag sneeuw en dat komt niet al te vaak voor.

Foto gemaakt door Ron, sneeuw op de Helderberg.

Volgende week vertrekken we voor 4 dagen naar Cederbergen, samen met Ron en Christelle en hun zoon James. Volgens elke Zuid-Afrikaan die ik erover spreek is het er heeeel koud (wij denken dan, zal wel meevallen) en worden we geadviseerd veel warme winterkleding mee te nemen. Ja, die ga ik dan maar lenen want met de laatste verhuizing heb ik de winterkleding weggedaan, met het idee, wat ik een jaar hier niet aangehad heb kan wel weg!

Ron, Christelle en James (uit hun fotoboek)

Vandaag begon dus de schoolvakantie en Floris had wederom een fantastisch rapport, zal moeilijk worden om dit de volgende termijn te verbeteren...Jan houd zich deze week vooral bezig met hout hakken want er gaat wat doorheen op een avond. Ook heeft hij de grote bomen die hier staan gesnoeid en zoveel mogelijk wildgroei eruit gehaald. Zodat we daar van de zomer iets meer licht en zon door krijgen. Ik heb deze week de hal geschilderd, vond het toch wat te saai alles creme. En aangezien er nog wat Flexa uit Nederland over was is het nu leverkleur met een zwarte lijn. Leuk kan ik er weer op uit om lampekapjes te laten maken dan is dat ook af.

Bij Cotlands heb ik een begin gemaakt met het verven van de ladenkasten, alleen de lade-fronten omdat die er zo lelijk uit zagen. De zusters schreven nl de namen van de kinderen erop en op sommige stonden nu al 3 namen... Het verjaardags projekt verschuift nu even tot na de vakantie en het schilderen van de kasten, wil graag zelf vinger aan de pols houden.. je kent me!

We staan versteld!

Effe snel een maandje bijpraten; natuurlijk de "gewone"dingen. Ontbijt bij Juanita & James, verjaardag bij Anneke, dineetje bij Louise & Lenny, etentje bij Leony & Wouter, wandelingen op Knorhoek samen of met Ron & Christelle en zoon James met vaak een lunch als afsluiting. Verjaardaglunch met vriendinnen. Je ziet druk met...niks!

Floris had deze maand ook veel te doen.

In januari kwam hij thuis met de mededeling dat hij niet wist of ik boos zou worden, maar hij had iets gedaan zonder het te overleggen. Je bereid je dan natuurlijk voor op het ergste, maar het bleek dat hij zich had opgegeven voor het schoolkoor en dat hij goed door de auditie heen was gekomen. Ze hebben dus een half jaar op maandag en woendagochtend geoefend en de 23e was er een school-koren wedstrijd in Stellenbosch. Samen met Anneke zijn we gaan luisteren, de 1e groep vonden we geweldig; allemaal zwarte kindjes, mooi aangekleed, fantastische stemmen, Afrikaanse liedjes en een heel leuk dansje erbij. Niet verwonderlijk dat ze 1e werden. Beaumont had ,zoals allen, 2 liedjes. Een godsdienstiglied en een lied met allemaal stukjes uit operette's. Ze kregen zilver plus, wij natuurlijk heel trots.

Hij heeft ook in een toneelstukje gespeeld en de schrijfster van het boek, waar de voorstelling over ging, kwam kijken. Het oefenen vind dan allemaal in schooltijd plaats. Ik geloof dat hij de smaak te pakken kreeg en deed daarna auditie voor de Notenkraker, maar dat is niets geworden. We staan nog elke keer versteld wat hij hier allemaal oppakt. Ben ervan overtuigd dat de competatieve manier van leren hier een steentje aan bijdraagd, maar hij kan zich er prima in vinden.

Pianoles op woensdag bij Mitzi

Daarnaast heeft hij 2x per week hockeytraining en speelt op donderdag een wedstrijd in het A-Team boys under 9, staan we natuurlijk aan de lijn om aan te moedigen. Het ging heel goed de overwinningen werden groter, tot vorige week, helaas 1 wedstrijd verloren. Gisteren zou er eigenlijk een toernooi zijn maar wegens de regen is dit afgelast. Einde van deze hockeytermijn, na de winter-vakantie pakken ze de draad weer op.

De weekenden staan vaak in het teken van vriendjes, logeren is hier een heel gewoon en gebeurt dan ook vaak spontaan. James, Michael, Jessica en Keagan zien we hier het meest, naast buiten spelen is toch ook hier de playstation een belangrijk ding.

Logeren bij Jessica in hun vakantiehuis in Betty's Bay

Aangekomen bij mijn verjaardag!

Nou lieve mensen bedankt voor de bijdrage voor Cotlands!!!

Het is samen een heel bedrag geworden en naast de medicatie die ze maandelijks nodig hebben ga ik ernog iets anders mee doen. We gaan schilderdoek, verf en kwasten kopen en de kinderen schilderijtjes laten maken en deze later veilen. Wie weet loop ik ook hier tegen een aardige inlijsterij aan... Zo hoop ik er nog meer geld uit te halen en tegelijkertijd is er dan ook individuele aandacht en activiteit met de kinderen. Er zal wel een poos verstrijken voordat het allemaal klaar is en geveild kan worden, maar we zijn bezig! En ik houd jullie op de hoogte.

Als vrijwilliger ben ik nu al behoorlijk ingeburgerd, begin om 8 uur op de babykamer. Alle 4 in bad doen, pap met aanvullend een fles geven, beetje knuffelen en als er tijd over is wat oefeningetjes. Stimuleren van kruipen en draaien, maar ook oogcontact en geluidjes maken. Meestal ben ik er 2,5 uur.

Eens in de maand vraag ik wat de medicijn-bestelling is en doe de boodschappen, soms aangevuld met andere dingen die ze echt nodig hebben. Sinds vorige week heb ik samen met Sister Thandi de voorraad doorgenomen en in kaart gebracht, kost het haar niet meer zoveel tijd om een lijstje te maken. Dat kan ik nu zelf. Hopelijk blijven jullie ons steunen...de kindjes hebben het hard nodig en de zusters zijn heel dankbaar voor alle hulp.

Na gedane arbeid...

Wat een heerlijke herfst, s'ochtends wat fris zo'n 14 graden maar vanaf 10.30 weer heerlijk in de zon tot een uur of 18.00 en dan s'avonds lekker de haard aan want dan koelt het weer af.
De tijd in het jaar om actief aan de slag te gaan in de tuin.

Herfstplaatje

Onze tuin was voor het grootste gedeelte vetplanten en ik houd van een geurige bloementuin, dus op naar het tuincentrum. Maandag oude planten eruit en compost gehaald om de grond te verbeteren, dinsdag Juanita gevraagd om met haar "bakkie" trellis-schermen te laden, potten en nog meer compost, vrijdag de planten; franse en engelse lavendel, agapantus (Afrikaanse lelie) en yesterday/today/tomorrow en 2 soorten jasmijn. Zaterdag naar Grabouw om bij de rozenkweker 11 verschillende soorten rozen te kopen.
Dus vandaag met spierpijn lekker genieten van de tuin en nu maar hopen dat alles aanslaat!

Tuintje

Donderdag was een rustdag (zo niet elke dag) en gingen we naar Kaapstad. We hadden een uitnodiging gehad van Gary Eisenberg Ass. voor een cocktailparty in het Table Bay Hotel ter gelegenheid van hun 10-jarig bestaan. Dit is de man die voor ons de visa's geregeld heeft.Floris was uit logeren en zo vertrokken we al vroeg om bij D'n Anker (Belgie's restaurant) heerlijk te gaan lunchen.
Het was een gezellige dag, een leuke party met als gastspreker Prince Mangosuthu Buthelezi, oud minister van Home Affairs, helaas sprak deze man slecht verstaanbaar Engels en was zijn toespraak meer een biografie. Dus zakten de meeste gasten na 10 minuten al onderuit!!!

Vandaag Moederdag met als hoogtepunt een lunch bij Le jardin Francais, je ziet deze in een week toch ook een stukje Europa. In Nederland was onze ontbijtgewoonte om op zondag een gekookt eitje met "zelf gemaakte" croissants te eten. Die danerolle croissants hebben ze hier dus niet en om op zondag naar het dorp te rijden...tja dat komt er niet van. Christelle en Ron vertelden toen van het Frans Bakkertje die ons misschien wel deeg wil verkopen. Nou dat is dus gelukt, hij levert ons nu bevroren deeg wat nog 5 uur moet rijzen. Volgende ochtend lekker vullen en bakken... En via die croisants, kwamen we tot de heerlijke moederdag brunch.

Aankomende week zoals elke maand weer boodschappen doen voor Cotlands. Deze week weer veel medicatie maar ook een vraag voor therapeutisch spelmateriaal; zoals klei en vingerverf. Zou een leuk kado zijn om dat de 29e (met mijn verjaardag) af te kunnen geven. Zie het voorgaande verhaaltje en denk er dan even aan om geld te storten!

Afrikaanse Hoop-Hoop gespot in de tuin.

Verjaardagskaart!

Waarom 'n kaartje sturen met m'n verjaardag...

omdat ik daar natuurlijk heel erg blij van word!

Het idee dat jullie aan me denken en me nog niet vergeten zijn.

Maar weet je hoe je me écht blij kunt maken...

Stort het geld, wat je normaal zou gebruiken om een kaart en postzegel te kopen, op onze bankrekening!

Met dat geld kan ik dan 'leed' verzachten en vreugde geven bij de kindjes van Cotlands Hospice.

't Zou mijn verjaardag heel bijzonder maken!

Voorbeeld voor ± 1 euro kan ik al

een flesje siroop kopen om pijn te bestrijden,

of 3 potten zinkcreme om luieruitslag tegen te gaan,

of 4 tubetjes tandgel om tandjes soepel te laten doorkomen

of 1 blik melkpoeder om hongerige buikjes te vullen

en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dus maak over op onze Nederlandse ABN-AMRO rekening, nr 43.94.01.798

tnv A van Zeeland-de Wit , Somerset West

De winter komt eraan...

Het kan hier op Knorhoek behoorlijk waaien, zo hard zelfs dat de bomen omgaan. Niet heel erg verwonderlijk hoor! Een aantal jaar geleden is hier een flinke brand geweest en toen zijn er nogal wat bomen verbrand en die bezwijken nu bij een flinke wind. Onze Buurman Stan had al eens het geluk dat ze de auto bij ons hadden laten staan...want 's nachts viel er een boom om, precies op de plaats waar hij normaal zijn auto parkeert. Het verhaal waarom zij met de auto naar ons komen volgt nog wel eens! Maar goed zo nu en dan ligt er een boom over de weg en die wordt dan aan de kant geschoven.
Wij dachten dus direct aan haardhout. Even vragen of de tuinman van buurman Lenny er met de kettingzaag vast mooie stukken van wil maken.
En zo hebben onze mannen weer een leuke zaterdagochtend klus. Met de Renault, wat een heerlijk makkelijke auto, de boel ingeladen en bij Stan op de oprit keurig opgestapeld. Datum geprikt en hier zie je de Ferme jongens, Stoere knapen in actie.
Leuk detail was dat Anneke (durfde ik geen foto van te nemen) Guurt stond te wassen, want die jonge dame had even heerlijk in een rot ei liggen te rollen. Het blazen kan dus ook van de rotte eierlucht zijn...

Het harde werken zit erop, de haardblokken liggen keurig naast de garage. En omdat het nu al fris begint te worden, stoken we al flink. Gelukkig ook deze week weer een boom omgegaan, hoeven onze mannen niet naar de fitnessclub en blijft de haard branden!

Baasje, opstaan

Het is tijd voor onze wandeling. De petsafe banden uit en de riem alleen het eerste stukje aan, anders blijven we bij de buurmeishondjes aan het hek staan.

Millerscottage waar Stan en Anneke wonen met hun 2 Golden Retrievers Puck en Guurt en een klein zwart hondje Aike( hoezo integreren!)


Om ons huis heen ligt een electro-draad die er voor zorgt dat we binnen die onzichtbare lijn blijven. We zien hem niet, maar het zendertje in onze band geeft een piepje als we de draad naderen. En als we dan toch eens verder willen..dan krijgen we een statische schok. Wil je liever niet meemaken, want de ellende is dat 'als je er door bent en je wil weer naar huis' je er nog eens door moet...

Huis van de buren Lenny en Louise boven ons, die hebben 5 Labrador Retrievers

Meestal lopen we hetzelfde rondje, lekker steeds dezelfde snuffelplekjes. Wel goed oppassen geblazen want de Pofadder en de Cape-cobra wonen hier ook. De Pofadder is al een paar keer gesignaleerd in dit stukje bos, en volgens mijn baasjes en buurman Lenny (die steeds komt waarschuwen als ie er is) zijn ze dodelijk. Kun je in van die gidsjes lezen over giftige dieren in Zuid-Afrika. Maar het is wel spannend!

Kom loop maar even mee
Dit pad loopt naar de Workshop van het Estate, net daarvoor rechts is nog een weide met twee Ezels, een Zebra en een paar Struisvogels. Waarom het vrouwtje daar nou geen foto's van gemaakt heeft...? Die Zebra is juist zo leuk want die rent een stukje met ons op. Maar vandaag gaan we links omhoog langs de paarden-wei.
2 woonhuizen met de workshop erachter

In de verte zie je dan het Hottentot Holland gebergte, we lopen om het huis van buurman Marais, langs de druivenstruiken richting het spoorlijntje. En dan weer omlaag. Je hebt dan mooi zicht op de FalseBay, die foto is wat later gemaakt (volgt nog)want daar moest het wat helderder weer voor zijn, koeler dus!
Het pad gaat dan weer over in een weg, rennen we nog even lekker met de Labradors langs het hek, vinden ze leuk want ze blijven blaffen terwijl wij toch echt stil zijn. Baasje moet dan wel een paar keer roepen dat Kaj ook mee naar huis gaat.


Als je verder omhoog gaat passeer je het spoorlijntje nog een keer, want dat slingert hier de berg omhoog en gaat over de bergpas naar Grabouw. Je hoort de trein heel goed en vooral in het seizoen wanneer het fruit geplukt wordt in Elgin en Grabouw, komt hij regelmatig voorbij. s'Nachts wordt ik er wel eens wakker van.

Het Mainhouse, hier wonen Mercia en Joris met kinderen en natuurlijk ook honden.

Als we rechtsom waren gegaan, lopen we eigenlijk een grote ronde om het Mainhouse. We komen dan langs de ingang van het Estate en de Riversite Cottage's (vroeger in gebruik door de plaatswerkers), volgen de weg omhoog passeren de Springbokkies en de Volstruissen en springen dan nog even in het riviertje voor we bij ons de garage inschieten om na gedane " arbeid" een hele bak brokken weg te werken. Om vervolgens heerlijk in het zonnetje ;bij te gaan komen, samen te spelen, naar de meisjes van hiernaast te kijken en energie op te doen voor ons volgend rondje... pootje en natte neus van Gunnar en Kaj.

Floris zijn 9e verjaardag

Dit jaar is Floris in de najaarsvakantie jarig en die begon de 30e maart. Om 11.00 uur stonden we vol spanning hem op te wachten want hij zou z'n rapport krijgen. Zelf was hij er niet helemaal zeker van, maar hij had wederom een gweldig rapport. Allemaal 3en en 4en (en een vier is hier de hoogste score), we zijn dus erg trots op onze zoon.

Schooluitje naar Elsenburg Farm, Juf Kotze in het midden met donker shirt

Citaat uit zijn rapport door juf Kotze; I thoroughly enjoy having Floris in my class. He works hard and is always keen to learn. Floris has beautiful manners. His progress is pleasing, yet I can see he is concerned about Phonics. His spelling will improve, the longer he is exposed to English.

Je snapt dat we trots zijn en als je hierna nooit meer iets leest over zijn rapporten dan weet je het wel...

Deze vakantie geen echte plannen, misschien een dagje weg, Floris logeerde al bij Michael (onverwachts) en gaat logeren bij Jessica, die gaan dan naar Betty's Bay aan zee. Verder moeten we, of naar Paarl of naar Caledon voor onze ID papieren. Eindelijk hebben we alle papieren uit Nederland ontvangen en kunnen we de ID aanvragen, vergelijk dat maar met het Nederlandse Sofienummer. Maar goed daarover berichten we nog wel!

Dus was gisteren de 9e verjaardag van Floris.

s'Ochtends kwam Juanita al met Jessica en buurvrouw Anneke op koffie met taart.

Hij wilde het graag op de dag zelf vieren, wat inhield dat een paar kindjes niet konden komen omdat ze op vakantie waren. Maar met 7 kids gingen we dan bowlen en daarna "culinair"eten bij Spur (soort van hamburgerketen).

Het was heel gezellig en vooral het feest varken genoot met volle teugen. Hij wacht nu nog op wat post want een aantal mensen hebben iets verstuurd en dat is nog niet aangekomen, dus voorlopig is hij nog even jarig. Heel erg bedankt allemaal het is echt hartverwarmend om van zovelen felicitatie's te krijgen.

Cape Epic

'Do you perhaps know the way to Lourensford?', was de vraag van een van de koplopers. Grapje natuurlijk want deze mannen waren al een week onderweg en wisten heel goed dat ze nog maar een uur van de finish
af waren.

Kopgroep, in het midden met 5-1 is Brentjes (klik op foto voor vergroting)

Twee weken geleden stonden er op Knorhoek ineens bordjes met daarop Cape Epic en nieuwsgierig als we zijn... direct het internet opgegaan( www.cape-epic.com )om uit te vissen wat dat zou zijn. Bleek een van de grootste mountainbike evenementen te zijn waar iets meer dan 1000 deelnemers vanuit de hele wereld aan meedoen. Onder hen ook Bart Brentjes en Rudi van Houts (Schaijk en Luijksgestel) en met hen nog zo'n 15 Nederlanders. Ze waren vertrokken in Knysna en via Uniondale, Oudtshoorn, Ladismith, Barrydale, Montagu, Villiersdorp, Kleinmond eindigden ze in Somerset West bij Wine Estate Lourensford.

op de achtergrond ons huis met terras

'En heel leuk voor ons' kwamen ze via de oude Sir Lowry's Pass road, de spoorlijn op Knorhoek Estate, bij ons voor het terras langs. Dus tussen 11.30 en 15.30 hebben we ze allemaal zien paseren, niet dat we iemand herkend hebben hoor! Maar omdat we ze nu gezien hadden wilden we toch wel even weten wie er gewonnen had, Duitse koppel werd eerste, tweede werd een Belg en een Deen en Brentjes en van Houts derde, niet gek toch!
Kopgroep naderd
en hier zitten de Nederlanders tussen, wit shirt met blauwe opdruk, goed zoeken dus!

Laatste Picnic dit seizoen

Vergelegen Wine Estate in Somerset West, heeft geloof ik wel het laatste openlucht optreden met picnic. Heel mooi en groots opgezet deze "Starlight Classic" met veel voor Afrikaners bekende artiesten onder muzikale begeleiding van het Cape Town Philharmonic Orchestra.

De picknick-mand dus weer volgeladen met lekkere kaasjes, stokbrood, fruit en natuurlijk heerlijke wijn. Zoals je ziet niet voor onze Floris, die is nog alcohol vrij! De poort zou om 17.00 uur opengaan en aangezien we graag een leuk plekje wilden waren we er op tijd. Plaatsje vrijhouden voor Hedwig en Edvard ,want die zouden iets later komen, was nog een hele klus aangezien het afgeladen vol was.
Optredens waren er van The Cape Town Opera Chorus, Jannie Moolman & Joseph Clark en het Cape Town City Ballet.
Het was een hele lange zit maar het was fantastisch! Volgend jaar weer zou ik zo zeggen.

Vraag van Jan...

Soms zijn er van die dagen, dan zitten we op onze "stoep" een beetje te filosoferen. En zo kwam Jan met de vraag : Will you still need me, will you still feed me when I'am 64?

Ja wat moet je daar op antwoorden. Waar d'r voor twee gekookt word kan het ook voor drie, dus dat voeden was niet zo'n probleem en ja aangezien ik nog steeds op m'n luie .... zit en totaal afhankelijk ben van het pensioenfonds...... vul de rest dan maar zelf in. Maar de vraag was natuurlijk helemaal niet zo serieus bedoeld, geen idee eigenlijk wat de Beatles er mee wilden zeggen, zo tekst-vast ben ik niet.

Maar wij hebben inmiddels de verjaardag achter de rug. Hier op Knorhoek hadden ze de stroom uitgeschakeld, wat ons verplichtte om koffie en lunch buiten de deur te doen, zijn we al helemaal geen voorstander van...! Maar we hebben er van genoten. Zaterdag hebbben we er met een paar mensen een wijntje op gedronken en ook dat was weer gezellig.

Mocht je na dit stukje een raar gevoel hebben, geniet dan van een paar leuke, lieve gezinsfoto's

Kom maar binnen!

Nou, Mama is eindelijk zover dat ze vind dat er foto's gemaakt kunnen worden en dat die dan ook op de site mogen. Dus kom maar snel binnen kijken....


Het is echt niet zo dat "alles" perfect moet zijn, maar voor degene die mij een beetje kennen, het moet er wel een beetje leuk uitzien!En ik denk dat het dan nu zover is dat -op een klein ietsie pietsie na dan- ik klaar ben met het inrichten en decoreren.
We hebben er onze tijd voor genomen, zijn doorgegaan in de klassieke stijl en zo nu een beetje over de top! We voelen ons in ieder geval heel erg happy in huis en dat is denk ik het belangrijkste. Maar oordeel zelf!




Allereerst dan onze huiskamer,vide en hal. (als je de foto aanklikt vergroot hij)


De Eetkamer


Eettafel en Sidetable hebben we hier laten maken. De laatste moest vooral een functie hebben en omdat het een "donkere" kamer is gekozen voor een nationaal kleurtje!



Oeps, de Over The Top accessoires, alles zelf ontworpen ingekocht en laten maken.




















Slaapkamer van Floris, tussen de huiskamer en keuken, zijn badkamer grenzend aan de eetkamer, is ook gastentoilet.

De keuken, hier op maat gemaakt en door mijzelf wit geschilderd. De binnenkant van de deurtjes ben ik nog aan het decoreren met recepten uit oude kookboeken.



De badkamer en onze slaapkamer zijn boven, heel nostalgisch onder de rieten kap.
Klamboe is een goed muskietennet, maar vooral een goede stofvanger en bij de laatste flinke regenbui ook heel handig om water op te vangen.

Hoop dat ik op deze manier een indruk heb kunnen geven van hoe wij nu wonen... als je meer wil weten of reageren wil, mail dan even naar vanzeeland@telkomsa.net Wij wachten met spanning op jullie reactie!!!

't Wachten was op de foto's

Ergens in Januari kregen we e-mail van de Nederlandse Club dat in februari het Nederlandse Fregat de H.M Tromp, Kaapstad zou aandoen. Leek ons leuk om daar een bezoekje aan te brengen. Zeker omdat we ook op het schip mochten rondkijken. Fotograferen op het schip was niet toegestaan maar de buitenkant was natuurlijk geen probleem. Wat misschien nog wel veel leuker -bedoel dan lekkerder- was, dat er kraampjes waren met Hollandse produkten. En ja hoor de Van Dobben kroketten zijn nog steeds....mmmm (oh nee, dat was een andere kroket).

In dezelfde periode kregen we ook e-mail van Jan zijn neef Jac, die is al vaker in Zuid-Afrika geweest en zou ook nu weer een rondreis maken. En wat wij heel leuk vonden was dat hij en Rietje tijd hadden om ons een bezoekje te brengen. Dus toen hij belde om iets af te spreken maakten we direct tijd vrij in ons toch al "drukke " agenda. Daarbij liet hij 0ok vallen dat zij bij oud Geldroppenaren wilde gaan logeren. En die kenden we natuurlijk...Wim en Rita van Mallowdeen Gardens in Klaas Voogdts. Ja de wereld is klein! Nogmaals bedankt Jac en Rietje voor de gezellige middag, we weten nu dat jullie dit lezen.

Pleegouders, Adoptie of Kindertehuis

Als vrijwilliger bij Cotlands leerde ik op mijn eerste dag Cheryl kennen. Het was ook haar eerste dag. Viel voor zo'n kleine meid van 3 natuurlijk helemaal niet mee om dan direct maar in een groep mee te moeten doen. Je denkt dat dat dan een kwestie van wennen is, maar bij haar veranderde dat niet. Ze zonderde zich vaak af en ik probeerde haar zoveel mogelijk individuele aandacht te geven. Zo was er een donderdagochtend dat ik 2 uur met haar tegen me aan heb gezeten, heel lastig om dan weer weg te gaan. Dus leek het me leuk voor haar om haar mee naar huis te nemen.
Geweldig, wat een verandering. Ik had haar nog nooit horen schateren en praten, maar ineens was het er en je kon zien dat ze genoot. Grappig was dat als je haar wat eten in de hand gaf ze dit niet helemaal opat maar een klein stukje bewaarde tot ze weer iets nieuws kreeg... ga je toch afvragen waar dat vandaan komt. Ik weet verder ook niets van haar en dat is ook niet nodig, je weet dat ze ziek is (begreep dat ze een hersendrain heeft en verschillende operaties heeft gehad)en dat ze veel liefde en aandacht nodig heeft.
Adoptieouders of Pleegouders hadden zich nog niet voor haar aangemeld en dus kwam ze op de lijst voor een kindertehuis.
Ja en zo kwam ik donderdag naar Cotlands om haar op te halen...en was ze ineens niet meer daar. Voelde vreemd en verdrietig dat je niet eens gedag hebt kunnen zeggen, maar ik moet natuurlijk denken aan wat het beste is voor haar... en wie weet kan ik haar nog eens gaan opzoeken.