Zondag

Zo’n dag om lekker lang in bed te blijven….
De winter is begonnen
Onder het duvet heerlijk warm
maar als ook maar even je schouder bloot komt
brrrrr

Een andere reden om niet op te staan is,
ik heb geen plan.
Dus lig ik maar wat te soezen
te fantaseren, de tijd te doden.
Abrupt uit mijn overpeinzingen gehaald
He As, kom eens snel kijken.

De tv staat aan en ik herken direct Hamelen
He, zeg ik, wordt dat herhaald en direct zie ik daar
het gezicht van Rob de Nijs verschijnen.
Ik sla mijn badjas om me heen
kruip in een hoekje op de bank
en geniet.

Al die oude nummers doen me terug denken
aan al die optredens die ik bezocht.
Ergens midden in de jaren 70 zag ik hem voor het eerst
Donkergroen leren pak, sporthal de Beemd, Veghel
En met mijn ogen dicht zie ik het zo weer voor me.
Mijn eerste album…

En daarna al die andere liedjes
die mijn leven aanéén rijgen
die herinneringen vormen
De vakantie’s, de plaatsen waar je graag kwam,
de mannen in m'n leven, de sfeer van toen.
Werd het maar zomer….en mijn ogen worden vochtig
Vreemd verlangen…

Ja, lachen jullie maar… ik ben fan
en dat zal ik blijven
Er is niets mis met mij…
Ik houd van de romantiek, de zwoele stem,
de prachtige teksten die iets vertellen.

Straks een pilsje bij de Pieper of wat sterkers…
want ondertussen chat een vriend:
‘Ga je nog iets gezelligs doen”?
Ik maak een plan Strawberry farm…
Thirsty Scarecrow!

Volgende keer een haven restaurant, De zomer is ten einde
December is voorbij gevlogen, ons huis ‘vaak’ in de zon,
nu luisterend naar het ritme van de regen.

En als het leven tegen zit dan denk ik aan die tijd
Eerste rij de Lievekamp Oss concert bij Rob
of in Eindhoven, Utrecht maar nooit in Anna Paulowna
Dan zet ik een cd op, het volume hoog
Een kaars voor het raam.
Ben ik weer het tiener meisje van vroeger….
ik heb de weg naar Hamelen gevonden
Nu wacht ik op een Rendez-Vous Meneer de Nijs.
Het meisje …de zanger en de band

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Verkiezingen Zuid-Afrika

Oorverdovend geluid van wind en regen
houdt me uit mijn slaap
Spoelen het stof dat de verkiezingen
deed opwaaien weg
Schoon spoelen zou ik het willen noemen…

Maar in de Townships van Zuid-Afrika
laat het sleuven van modderslootjes achter

‘94 nog maar 20 jaar geleden
Mocht men stemmen, stem verheffen
de vuist gebald, de vrijheid tegemoet
Mandela wierp zich op als leider van het volk
bracht mensen samen, zette lijnen uit
voedde op, zoals een Vader zijn kinderen doet
Het volk, de onwetende jonge mensen hingen aan zijn lippen
Groeiden en stoeiden in haar volwassen worden

Vaders zijn een prachtig voorbeeld
tot je eigen ideeën ontwikkeld
docenten aanhoort
mensen ontmoet met levens ervaring
al die verhalen die je gaan vormen
die je ‘zoals het vaak gaat’ je eigen weg willen volgen
We gaan het anders doen dan onze ouders….

De tijd is niet stil blijven staan
ideeën verouderen
jonge mensen willen vernieuwen
Dat betekent niet dat je de Vader niet eert
dat hij je niet gevormd heeft
Maar dat je groeit
Dat je een mening vormt.

Een stem krijgt!

Ik begrijp dat het moeilijk is om de familie

die je aanhangt, misschien zelfs aanbid, los te laten.
Maar na 20 jaar is er nog altijd géén goede huisvesting
en stromend water voor iedereen.
Is er corruptie, hoge werkeloosheid en wil het aantal moorden en verkrachtingen niet dalen.
Vooruitgang en verrijking is weggelegd voor de hooggeplaatsten
Maar goed, als je tevreden bent (dat blijkt na de verkiezingen de meerderheid te zijn),
wie ben ik dan om te zeggen dat het anders moet…. Of kan!

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Koningsdag met de groenten uit Kaapstad!

Afgelopen zondag waren ze er weer tal van dolfijnen die op de golven van de False Bay aan het surfen waren en helaas was ik weer eens niet op de juiste plek. Ik was waarschijnlijk het internet aan het rondsurfen voor leuke dingen in de omgeving. Op zeelandhuys facebook plaats ik met regelmaat uitstapjes die ik denk dat leuk zijn…of dromen die vaak met reizen te maken hebben en die dan op het To – Do lijstje komen.

Zo vond ik ook de informatie over de Nederlandse markt in Pinelands, Cape Town. Nou hadden we eigenlijk een tuinfeest maar die werd door de weersverwachtingen verplaatst…en nog eens en nog eens. Uiteindelijk was het alle dagen super mooi weer, maar goed wat een leuk Koningsfeest met vrienden had kunnen worden werd nu een dagje naar de Nederlandse markt.

Eerst eens goed gezocht waar het nu eigenlijk was, kinderlijk eenvoudig. Kwart over 10 parkeerden we bij de kerk aan Central square en liepen op het grasveld waar drie kramen stonden af….
Ik dacht dat wij als zuinig of krenterig bekend staan. Nou dan moet je voor je boodschappen niet op de Nederlandse markt zijn, zo duur! De Groenten van Hak, die koop je toch gewoon in Nederland, alsof we hier nou niets hebben….
Meneer de Haan die heb ik niet gezien, die mocht waarschijnlijk niet mee naar Zuid-Afrika want die spreekt geen Engels of Zuid-Afrikaans…maar dat is ook niet nodig op de Nederlandse markt. De potjes Hak waar Meneer de Haan en Martine Bijl zo bekend mee werden stonden gebroederlijk naast echte Hollandse kost…. als onder andere conimex producten, potten calvé pindakaas, Hollandse kaas, kroketten, frikandellen (daar zou ik misschien op een ander tijdstip nog voor gevallen zijn) en unox rookworst…oh en de oliebollen niet te vergeten.

Ja, zo voelde ik me; een Oliebol…foute beslissing hoor, er was niets te beleven. Ik hoorde dat het wat later op de dag wel druk was geweest…dat er Bingo was en spelletjes. Nou ja wat zal ik er van zeggen….ik zat tegen die tijd al heerlijk aan de Mozart Torte in de V & A. Ode aan de Koning van de klassieke muziek.

Wij besloten de weg terug via Chapman’s Peak langs de Peninsula te rijden, een Koninklijke route kan ik u wel zeggen met een Majestueus uitzicht over de Atlantische oceaan en Kaapstad en haar omgeving… een plaatselijk buitje mocht de oranje pret dan ook niet drukken….
Volgend jaar Koningsdag zet ik het spotten van de Koning der Dieren op het programma, grrrrrr....

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Dag ... Dromen

Terwijl ik dit gedicht plaats hiked Floris op de Helderberg en stuurt me deze foto door. 

Ontwakend land

Dauwdruppels

Balancerend op talmende grassprietjes

Spinnenwebben

als zilveren versierselen de druiven ranken verbindend

Hadeda's

Verticuteren het gras tussen hun geschreeuw door

Bij zes graden buiten

Verlang je naar de warmte van het bed

heb nog even getwijfeld

en terwijl de tijd doortikt

besloten dat dromen ook overdag kan

Dagdromen

In de zon

Nog geen uur later en 15 graden warmer

De lucht strak blauw

Gloort nu de ochtend

Volledig in balans

Dag ... Dromen

Die ik niet meer kan herinneren

Vannacht in alle koelte

Weven mijn gedachten draden

Vormen zich een web

Die bij het ochtend gloren

Als dunne flarden mist

Neerdalen

Als heldere druppels

Om te vervliegen

In vage herinneringen...

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen... en zinnespeel met tekst, Astrid

Nature Walk ... Kirstenbosch

Vrolijke kirrende baby geluidjes, deuren gaan open en dicht. Papa tilt de kinderwagen in de auto, mama draagt haar zoontje in de maxi cosy…ja ja, hoor ik haar zeggen als ze de gordel vast doet en de speen uit de baby tas haalt en bij het kereltje in zijn tuitende mondje propt.

Ik neem nog een hapje van m’n Carrot-cake en sla het tafereeltje vanuit mijn tuinstoel gade en bedenk dat onze baby tijd is om gevlogen. Wat een gedoe was het als je eens even weg wilde. En wat er allemaal niet mee moet als je met een baby op stap gaat, om het er maar niet over te hebben hoe lang het duurt voor je überhaupt zover bent om te vertrekken… Denk aan de keren als we gingen wandelen in het bosrijke gebied bij het café van Tom Jonkers in Valkenswaard, dat betekende dat er ook nog twee honden mee gingen. Maar wat was het gezellig met zijn 3en er op uit.
Alhoewel ik ook vaak genoeg de behoefte had om met zijn tweeën even uit te zijn en we dat ook regelmatig deden.

Nu lijkt het wel de tegenovergestelde wereld. Zo vaak gaan we samen op pad want onze zoon is vrijwilligers werk doen of bij zijn vriend of besluit liever thuis te blijven achter de computer. En nu worden die uitstapjes samen me steeds dierbaarder, want ja er komt een tijd….
Ik realiseer me maar al te goed dat het belangrijk is om voeling te houden. Samen dingen doen betekent ook vaak samen praten. Onderweg in de auto of bij anderen komen er soms verhalen los dat je denkt…goh houd je je daar mee bezig…interesseert je dat ook. Maar ik heb het gevoel dat die kostbare ogenblikken steeds spaarzamer worden.

Vorige week werd mijn dansavondje afgebeld net toen ik helemaal opgedoft klaarstond om te gaan… “He mam”, zegt Floris “vindt je zeker wel jammer dat het niet doorgaat”… “Zeker geen zin om thuis te blijven”? Dus ik zeg: “Nee nou wil ik eigenlijk wel even ergens naar toe, ben er nu klaar voor”… “Ja” zegt ie.. “Denk dat je dan pech hebt mam”! Waarop ik zeg: ”Als jij dat later ziet dan zeg jij…ach lieverd kom we gaan gezellig ergens wat drinken of eten”… En hij loopt lachend weg…Ze snappen het verdorie wel !!!! Dus toen we zaterdag aan tafel zaten en hij vroeg of we plannen hadden voor zondag was ik blij dat hij uit zichzelf al zei : “Je wilt zeker wel wat samen gaan doen met Pasen”? Goh verrassend en ik mocht nog kiezen ook…

“Kirstenbosch” zeg ik snel…Op zo’n mooie herfstdag is het daar vast prachtig. Lekker een flinke wandeling maken en ergens heerlijk koffiedrinken. Goh wat jammer dat ik er niet beter over nagedacht had dan hadden we een picknick mand, kleden en boeken mee kunnen nemen… We waren niet de enigen die de botanische tuin als dagje uit zagen. De rij bij de kassa stelt niets voor als je weet dat het een enorm groot gebied is maar wachten is nog altijd niet Jan zijn ding…

Kirstenbosch is Zuid-Afrika's meest beroemde botanische tuin. En prachtige tuin met als achtergrond de Tafelberg en Devil's Peak is het een plaats waar meer dan 22 000 inheemse planten te zien zijn. De tuin zelf is 36 hectare groot en is maar een gedeelte van het 528 hectare beschermde natuurgebied.

Van Riebeeck, Cornelissen en Rhodes waren betrokken bij de aanplant van dit gebied waar eerst houtkap plaatsvond. Pas in 1903 werd Kirstenbosch Estate tot een botanische tuin omgedoopt. Op dat moment was Harold Pearson verantwoordelijk voor dit prachtige natuurgebied.

Wij lopen door lommerrijke laantjes, langs prachtig onderhouden gras velden nemen een zandpad om erachter te komen dat dit zijn weg zal vervolgen langs de berg omhoog. We kiezen er snel voor om een ander pad te nemen wat gemakkelijker bewandelbaar is. Via enorme broodbomen en bijzondere varens klimt het pad omhoog langs een riviertje waarvan de bron ontstaat in een ‘vogelbad’…het pad langzaam volgend naar beneden over stapstenen in de rivier. Steeds weer genietend van de rust, het kabbelen van het water en de heerlijke frisse geuren. He, wat raar Floris en ikzelf zijn hartstikke allergisch, snotter en kriebel neuzen op de farm en hier hebben we nergens last van.

We zien een Waterbessie boom immens groot en laten we die nu net een paar weken geleden twee in onze tuin geplaatst hebben, gekocht omdat ze van water houden en wij van wat schaduw…. Even snel hier een paar foto’s maken want het licht wordt zo mooi gefilterd door de bomen…tot we opnieuw bij een open grasveld komen. We zoeken een nieuwe wandelroute, lopen langs het graf van Harold Pearson en komen via de vetplanten tuin bij het veld waar we al regelmatig gepicknickt hebben tijdens een concert.
Na half mei gaan we zeker nog eens terug, want dan is de boomtoppen wandel route open… en als het aan mij ligt blijven we er dan wat langer.
Wat een heerlijke nazomer dag….

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Kaapstad .... niet te vermijden!

Mijn hart begint sneller te kloppen, voel de spanning opbouwen in mijn nek spieren, de haartjes overeind gaan staan en iets in me wil schreeuwen. Het is toch alweer twee weken geleden dat de boodschap over mijn netvlies ging. Ik ben nog altijd aan het bedenken hoe nu het best te reageren.

Is de aanval de beste verdediging of kun je beter negeren. Maar stilhouden is gewoon niet mijn ding. Ik denk dat eerlijk en oprecht reageren waarbij je je gevoelens niet uit de weg gaat vaak het beste zijn. Soms misschien te confronterend en vaak is er ook spijt…had ik maar niets gezegd. Want nu kun je iets terug verwachten.

En ja Telegraaf, de wakkerste krant van Nederland! Hoe wakker ben je...ik lees ineens

10 april 2014

8. Kaapstad, Zuid-Afrika Ook in Kaapstad ben je niet altijd veilig. Maar waar wel? Zuid-Afrika staat echter wel bekend om de grote hoeveelheden verkrachtingen die er plaatsvinden. Per jaar maar liefst 65.000! Dit is een van de redenen waarom aids er zo wijd verspreid is…………

Hallo razende reporter….Wel eens ontwaakt in één van ’s werelds mooiste steden. Misschien met zicht op de haven, waar boorplatforms onderhoud krijgen. Of aan de Victoria en Alfred Waterfront waar het een komen en gaan van toeristen is, waar de terrassen vol zijn en de sfeer gemoedelijk is en waar live muziek je doet blijven staan om te luisteren. Of misschien had je wel uitzicht op de Tafelberg, die daar prachtig wolkeloos in de zon ligt en je verleidt tot een bezoek, om vanaf grote hoogte te genieten van het weidse uitzicht over de stad, de stranden en de unieke natuurlijke begroeiing.
Wakker worden in de Bo-Kaap in één van de prachtig gekleurde huisjes, een stadswandeling gaan maken, neerstrijken op greenmarket voor wat snuisterijen en heerlijke koffie zou ook een mogelijkheid kunnen zijn.
Nee jullie sturen een slapende reporter die een paar regels plaatst, die niet verder nadenkt…en hoe meer ik erover pieker tot de conclusie kom dat deze reporter nooit in Kaapstad is geweest!

De emoties lopen nu bij mij hoger op, kan het stukje niet meer terug vinden, want mijn link die ik opgeslagen had werkt niet meer….en nu zal ik op facebook moeten terug zien te vinden wat de telegraaf ook al weer schreven had….Want ik houd me wel graag aan de tekst. Nou de link op mijn FB werkt ook niet…die had ik overigens ge-shared van Kaapstad Magazine en ook via google blijkt de link uit de lucht….Gelukkig valt mijn oog op het laatste comment:

Tijn Kramer Wel even blijven opletten: Telegraaf meldt al dat het onderzoek van take-a-trip komt. Een auteur van die site, en niet De Telegraaf, is dus verantwoordelijk voor dit inderdaad compleet stupide artikel. Dat wil niet zeggen dat De Telegraaf het zomaar moet plaatsen, dwz integraal overneemt, zonder door te linken. Het is dagelijke kost bij de webeditie van die krant, die zo inderdaad niet serieus te nemen is.

Dit is eigenlijk nog erger….als ik nou mijn bronnen niet controleer, ik zit hier maar een beetje mijn emoties te ventileren. Heb nauwelijks bereik en degene die ik bereik weten allang hoe gek ik van Zuid-Afrika en de Kaap ben. Die komen juist hier naar toe omdat wij hier wonen en zij hebben allang begrepen hebben hoe de ‘Real World’ is. Overal is het oppassen geblazen, vooral in wereldsteden…dat is gewoon een tip die je meegeeft als mensen reizen binnen en buiten Europa. Het is niet een reden om weg te blijven zoals gezegd werd : 10 Bestemmingen om te vermijden! Stuur die reporter maar langs ik ken genoeg Nederlanders die met liefde voor het land en haar Mothercity, Kaapstad willen laten zien en ervaren…..

Omhul me met woorden… verdwijn in on-zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

En om positief af te sluiten herinner ik me nog allerlei leuke en goede artikelen die vanaf okt. 2013 over Kaapstad geplaatst zijn.

Cape Town has again earned top honours in the world of tourism. The Mother City was named Best Destination in Africa at the World Tourism Awards.

It is the seventh time this accolade has been won by the city since 1998. With some tough competition from fellow South African destinations Johannesburg, Durban and the Kruger National Park, Cape Town was also up against Luxor in Egypt, Marrakech in Morocco and the Victoria Falls in Zimbabwe.

It’s been a good year for the Mother City as it was also named TripAdvisor’s Top Destination and was in the top ten for Travel and Leisure’s World’s Best Cities.
 

It's been an outstanding year of awards for Cape Town, with the latest accolade added to the list being the
UK Telegraph Travel Award for Best City - for a second year in a row.
 

Cape Town was also recently placed as Number Three City in the World in the Lonely Planet’s Best in Travel 2014.

Cape Town has an exciting year ahead as it plays out its title of World Design Capital 2014

This could be the year for the real thing….

De ‘lubricants and condoms’ liggen voor het oprapen, Dolly Parton en Kenny Rogers zingen over “Islands in the stream”. Er wordt langzaam gedanst en roze lippen vormen de woorden van het refrein. De warme herfst avond nodigt uit tot een ‘outdoor’ party, brandend houtvuur en hooibalen zorgen voor een ontspannen sfeer…de punch van Southern comfort en 7up maakt de tongen losser en mijn Engels beter…. Scooby Doo legt zijn hoofd op mijn schoot en de Amerikaanse vlag wappert in het zacht verkoelende South Easter briesje van de Kaap, ik laat mijn jampotje (wordt als glas gebruikt) nog eens vullen met goedkope witte wijn…

Jee, zeg welke tijd ben ik aan het inhalen. Feest op feest, ’s ochtend kan ik van vermoeidheid mijn bed niet uit. Gelukkig geen hoofdpijn, maar moe…pffff. Ja vind, je het gek. De jeugd zou dit nog niet volhouden en daar hoor ik toch al lang niet meer bij!
Al wil dat er de laatste tijd niet echt in.

De netkousen met sterren, de ordinaire roze BH en de roze cowboylaarzen liggen aan het voeteneinde van het bed als Jan met de koffie binnenkomt en ik de kussens rechtop schik. Staat je leuk die tatoeage zegt hij nog…. ik trek snel het laken omhoog.
Voor de vraag volgt: “Was het leuk gisteren’? …Goh ja het was leuk. Meiden party in Zuid-Afrika met als thema Rednecks.
Het is altijd wel weer spannend als je nauwelijks iemand kent en dan zo toegetakeld binnenkomt, maar dat maakt het misschien ook wel eenvoudiger. Ik duik in mijn rol laat de verlegenheid - die ik misschien zou voelen toen ik jonger was - gemakkelijker varen, want wat heb je te verliezen.

De gordijnen gaan op een kier. De koffie doet me goed. Vandaag maar rustig aan, want vanavond gaan we stijlvol samen naar een feestje waar de meeste dames van gisteren ook zijn…en mij nu niet of nauwelijks herkennen. De grijzende lokken opgestoken in een knotje, de kanten jurk en hoog gehakte slippertjes, de rol van mijn leven ‘haha’ en nu rustig genietend van een rood wijntje.

Het weekend is voorbij.
Ik verheug me op de salsa les, die nu hopelijk wat beter verloopt dan vorige keer. Niet het soepel zijn maar de danspasjes onthouden blijkt een hele klus. En ook het hoge tempo is iets waar nog aan gewerkt moet worden. Al lijk ik daar bij Amazink wanneer het om Afrikaanse muziek draait niet veel moeite mee te hebben. Misschien is dat het bloed van mijn voorvaderen wat ik door mijn lijf voel stromen en me in de juiste trance brengt.
Volgens de bloedlijn moet er ook Spaans bloed in ons zitten, vandaar de adoratie en hang naar de Tango wellicht. Ben al een week op Jan aan het inpraten, maar het is nog altijd geen goed visweer (hij hapt niet erg). Kan natuurlijk ook een andere danspartner gaan zoeken ….. maar de heren op de dansschool zijn nog echte jongens. Eens zien of ik de flair van ‘vroeger’ nog kan vinden, zodat mijn idee ook zijn idee wordt.

Zou het dat zijn, dat het gevoel om ouder te worden je de drive geeft om nog van alles te gaan ondernemen om maar niet in te dutten. Eigenlijk word ik helemaal niet ouder, in ‘mind’ dan he! Er is nu meer om op terug te kijken misschien, maar ik voel dat er ook nog heel veel is om naar uit te zien. Dat elke dag een feestje kan zijn en dat het dat gelukkig niet altijd is… Dat ontspanning en relaxen heerlijk zijn, maar dat een beetje actie er zeker bij hoort.
Volgende maand mijn eigen verjaardag en was ik nooit zo van die feestjes…..ik moet bekennen ik zie er naar uit. Heerlijk ideeën uitbroeden, plannen maken en genieten…..

Ik zoek in youtube nog even naar Islands in the stream, want hoe was de tekst ook alweer….

Islands in the stream
That is what we are
No one in-between
How can we be wrong
Sail away with me
to another world
And we rely on each other, ah-ah
From one lover to another, ah-ah

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Bird Hunting

Al even niets op de Blog geschreven en niet omdat er niets te beleven valt. Maar ik denk niet dat jullie zitten te wachten op een lijst van prachtige wijn-estates die we de laatste weken weer eens aangedaan hebben. Of de magnifieke en smaakvolle restaurants waar uit eten altijd een feestje is en waar de borden tegenwoordig wel schilderijtjes van Picasso lijken te zijn. Dan hebben we het natuurlijk nog niet over de rand die zo zwak is, zodat we hier voor ‘Almost Next to Nothing’ steeds vaker buiten de deur vertoeven.

De afgelopen weken stonden op Beau Belle farm en in de rest van de wijnlanden in het teken van het oogsten van de druiven. Dus ook om ons huisje heen was het een drukte van jewelste. Het wachten is op een mooie, vol van smaak, iets gepeperde, warm rode Shiraz.
Met de temperaturen van nu… nog altijd rond de dertig graden, smaakt de rosé ons nog altijd verkoelend lekker. En genieten we loom aan het einde van de dag van het uitzicht vanaf ons terras. Uitkijkend over de wijngaarden, waar de kleuren van de druivenstruiken langzaam aan het veranderen zijn zegt niet de temperatuur, maar de natuur ons nu toch echt dat het herfst is.

Oprijlanen van wijn-estates omzoomd met jonge eiken geven een indruk van een Indian Summer en zorgen voor mooie plaatjes met gefilterd licht. De wolken aan de hemel zorgen nu voor misschien wel mooiere foto’s, dan de strak blauwe luchten die we hier in de zomer zo gewend zijn.
De vogels, de vlinders en de vele kleine kikkertjes in de tuin lijken nu ook veel actiever. Net als onze Golden Retriever Gunnar. Hij heeft de hete zomer met vallen en opstaan overleefd en in de nadagen van zijn leven breekt nu zijn 13^e herfst aan. Witter en kleiner dan ooit met doorgezakte achterpoten neemt hij zijn aanloopjes over het gras om ‘een in onze ogen lachwekkende’ sliding te maken. Veel hoort en ziet hij niet meer en in zijn gedachten is maar 1 ding belangrijk….Eten! Met als verschil met zijn baasjes dat voor hem alleen de hoeveelheid er toe doet!

Dat eten brengt me dan bij Floris die toch een culinaire smaak heeft ontwikkeld, maar een heerlijke Hamburger ook niet uit de weg gaat. Had ik al ergens gelezen dat Rauw voedsel wellicht de nieuwe gezonde trend in eten was, dat leek me toch echt niet iets voor hem….. maar een mens kan zich vergissen!

Vaak en met veel plezier werkt hij als vrijwilliger bij Eagle Encounters, waar hij de klusjes hokken schoonmaken, eendagskuikens voeren, met toeristen bij de uilen vertoeven of met een buizerd over Spier Wine estate wandelen inmiddels wel onder de knie heeft, werd het tijd voor iets nieuws. Hij werd uitgenodigd om te gaan jagen met een roofvogel.
De jacht zou ’s avonds laat plaats vinden dus om 21.30 stond er hier een bakkie (pick-up) aan de deur met personeel van Eagle Encounters en natuurlijk de Jackal Buzzard.
Bij ons op de farm mochten ze van de bewaker niet jagen, dan maar naar de uienvelden van de buurman. De auto crost met de heen en weer schuddende jonge mensen achter in de bak over het land, welke ondertussen met schijnwerpers rondgaan op zoek naar duikertjes of konijnen.
Om twee redenen was ik wel blij dat het geen duikertje was wat er gevangen werd, maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen.
De bedoeling is dat de roofvogel met zijn scherpe zicht de prooi spot en deze vangt en aardig wat tijd later lukte dit dan ook. Ja, die konijnen zijn ook niet gek, die laten zich niet zo snel vangen. Op zich allemaal nog leuk denk ik, jagen….. maar dan wordt het hoofd van de romp gescheiden. En het nog warme lichaampje van het konijn opengesneden en wordt Floris voor de keuze gesteld…Hart of Lever?
Nadenkend waar wellicht het minste bloed in zit kiest hij voor de lever….die hij ter plaatse warm en rauw aangeboden krijgt….

En zoals alle jagers deze hier als ontgroening op hun eerste Hunt rauw moet opeten! Ik kan het haast niet geloven dat hij dit gedaan heeft, maar de bewijzen op video zijn er. Om half 1 s ’nachts kwam hij thuis, met bloed besmeerd door zijn vrienden en rode lippen van zijn Venison meal….
Ongelooflijk vond ik het… onze zoon, soms toch nog bang voor spinnen. Die nooit iets van kamperen en wildlife moest hebben, werkt met roofvogels en is zelfs bereid om de vangst te delen.

Ja, ik denk dat we veranderd zijn door te emigreren en te leven in Zuid-Afrika. Ik weet dat het grootste gedeelte van de droom die van mij was, maar dat mijn mannen dit met me wilde delen. Al kon Floris (toen problemen met slikken) het hele emigreren maar moeilijk verkroppen, wat is er veel verandert in 8,5 jaar tijd. Krijg op deze manier steeds vaker het gevoel dat onze zoon nog wel eens mijn droom gaat leven….dichter bij de natuur….meer Afrika…bush en wildlife. 

Waar dat Afrikaanse leven van mij zich beperkt tot een culturele avond bij AmaZink. Ik me voorzichtig waag aan wat Afrikaanse danspasjes gaat hij wellicht een paar stapjes verder….
Nog altijd blij met onze beslissing want het blijft geweldig, bijzonder, een zo overweldigend warm gevoel, het kan niet anders dan dat dit Gelukkig Zijn is…..

Omhul me met woorden...verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Township visit

Gone
Buried
Covered by the dust of defeat-
Or so the conquerors believed
But here is nothing that can
Be hidden from the mind
Nothing that memory cannot

Reach or touch or call back

Don Mattera, 1987

Kaapstad vandaag … een stad van de regenboog natie, een wereldstad waar miljoenen mensen werken, wonen en vakantie vieren. Een stad waar de geschreven geschiedenis terug gaat tot 1486 toen Bartolomeu Dias het voor het eerst noemde maar in 1652 pas werkelijk ontstond en uitgroeide tot bijna 4 miljoen mensen anno nu. Bezetting door Hollanders en de Engelsen en de jaren van Apartheid vormden deze stad en haar bevolking. Ik vind dat je daar best iets over mag weten als je hier woont.

Een goed begin is een bezoek aan District six en een stop bij het gelijknamige museum. Hier is heel veel verzameld over de periode van 1948 tot 1990, de tijd die wij allen kennen als “Apartheid”.

Prachtig - in het beeld van de stad ontdekken - past ook een bezoek aan een Township. Iets wat bij mij al heel lang op het lijstje stond. Maar Jan en Floris hebben zo hun eigen ideeën over per bus een bezoek brengen aan de ellende en armoede van zovelen binnen de zwarte en kleurlingen bevolking.

Township “Langa” wat in het Xhosa ‘zon’ betekent werd al ver voor de Apartheid ontwikkeld (in 1927). Het is de oudste leefgemeenschap van Kaapstad welke speciaal ontwikkeld werd voor de zwarte bevolking. Het grote deel van de inwoners hier zijn afstammelingen van de Xhosa stam.
Het werd een bijzondere ontmoeting met een totaal andere wereld dan de onze…iets waar je misschien al wel eens over gehoord hebt. Of wellicht op tv gezien…maar ik zeg je: loop er eens rond …met een gids welteverstaan.
Bezoek er een shebeen waar vrouwen Sorghum bier brouwen en waar je het tussen 65 en 80% hoge alcohol bier ook mag proeven. Mmmm ik houd sowieso al niet van bier en dit smaakte er voor mijn gevoel wel naar…gatver dus!
Loop zo’n steegje in en gebruik al je zintuigen en bedenk je hoe zouden wij hier overleven….?
Na de Shebeen steken we de mainroad over naar …ja hoe zal ik het noemen…een plek waar ze vlees braden…Schrik niet het was een stapel pallets en een vracht hout waar zo’n 10 schapenkoppen op lagen. Met huid en haar worden ze zwart gebrand en dan mooi schoon geschraapt zodat er mals vlees te voorschijnkomt?! Een oor om beter te horen…een oog om beter te zien…een tong om sneller te praten …ik vraag me af hoe je het weg krijgt en of het helpt?

Je ziet een pad met aan beide zijden zeecontainers, niet dat er ooit iets vervoerd mee gaat worden want er zijn ramen in gemaakt, kan me nu niet meer herinneren met hoeveel mensen ze in zo’n container leven…De zomers bloedheet, de winters ijskoud… Een troosteloze aanblik.
We rijden langs het busstation waar taxibusjes keurig geparkeerd staan en aangegeven wordt naar welk stadsdeel of plaats buiten Kaapstad ze gaan, de markt is links en rechts van de weg. Bergjes met gebruikte kleding vinden hier voor een paar rand een nieuwe eigenaar. Gebruiksvoorwerpen maar ook afgedankte huisraad…prachtig mooi gelastte ijzeren hekwerken, je kunt het zo gek niet bedenken en het is er. Er volgt een stuk waar het vlees uitgestald ligt en de vliegen zich in de zevende hemel wanen.

En ik bedenk dat ik heel even een vlieg ben die hier rondkijkt, die straks terug gaat naar haar luxe leventje, …een huis voor mijn eigen gezin, een fatsoenlijke watervoorziening in de keuken en badkamer en een slaapkamer heb met een bed, een ruimte die ik niet met 3 families hoef te delen. En dan wil ik nog niet eens denken aan hoe onveilig het in een Township is voor jonge meisjes en vrouwen.

Na Langa gezien te hebben gaan we naar Gugulethu wat ‘Our Pride’ betekend. Een Township wat ook wel bekend staat om zijn criminaliteit. Wij gaan er lunchen en ik tel mijn zegeningen. De mensen zijn er vriendelijk, ach ‘business is business’ niet waar.
Mzoli’s is de plaats om je honger te stillen en ik denk dat we er hongerig uitzagen….wow zeg ik heb nog nooit zoveel vlees op de tafel gezien…wat chakalaka salade (heel erg spicy!) en mieliepap. De schalen met kip, worst en lamsvlees komen bij naast gelegen slagerij vandaan en worden achter de slagerij op de braai gegrild.

Bij de buren zit je dan in een eenvoudige setting aan grote tafels met plastic kleden waarop de namen prijken van een sterke drank…Het grote beeldscherm toont dansende mensen en een modern dreunende muziek. De mensen die er komen zien er allemaal verzorgd uit…haar prachtig gedaan, uitgaans kleding …alles om bij het uitgaan goed voor de dag te komen. De sfeer is er gezellig en als eenmaal de vingers vies zijn lukt eten met de handen ook redelijk goed. Weer wat geleerd zullen we maar zeggen.

Onze volgende stop staat in zo’n contrast met deze wereld dat de paar kilometer die we afleggen wel een wereldreis lijken. Camps Bay, de plek met de vele restaurants, de boulevard, de mooie bolides, het vol gepakte strand en paraderende mannen en vrouwen. Ik dacht overigens dat de Speedo al een paar jaar not done was. Of misschien Retro?!  Een cocktail is hier wel op zijn plaats om de tijdsprong te maken van niks naar alles…

Ik kan er nog altijd niet over uit, heb mijn gedachten nog eens laten gaan over wat de gids vertelde. Dat de mensen van een Township zelf de bouw van de huizen boycotten door te stelen, waardoor ze nu in huizen leven die niet eens af zijn…Ga ik dat ooit begrijpen?
Ik ben blij te weten hoe het er is, de ‘struggle of life’ is me duidelijk…de redenen om de vooruitgang te dwarsbomen zijn me vreemd....misschien ga ik nog eens kijken. Sommige dingen in het leven leer en begrijp je nu eenmaal beter door herhaling…
Zin om met me mee te gaan?

Omhul me met woorden... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Mooi Rooi krant, Februari

“I lived on a farm in Africa”

                                                                                    Little Rhino in Imfolozi who loves a soft whistle

De uitgestrekte vlakte voor me waar wildebeest en zebra rustig grazen. Waar de vroege zon haar zachte stralen schijnt over de wuivende grassen en de koele ochtend bries de kruidige geuren van Afrika verspreid. Waterpoelen en rivieren onderbreken het groene landschap en het is daar waar olifanten baden en giraffes hun dorst lessen. Een sunbird die nectar drinkt van de hibiscus in de tuin, de kudu die haar oren naar het geluid draait en ik die daar droom … In de avond een zacht muziekje van Bløf op de achtergrond, zittend in de luwte van een acacia ... onder Afrika’s prachtige sterren hemel. Ik hoor de cicadas sjirpen en daar word ik overvallen door het gevoel wat ik liefde noem en ik zou willen dat jij dat ook voelde. Hier aan de zuidelijke kant van de evenaar.

De titel…  daar is niets van gejokt. Maar hoe mooi zou het zijn om zo te wonen. In plaats daarvan worden we omringd door druivenranken en hebben een prachtig uitzicht op de Helderberg. Oh dat klinkt niet erg vriendelijk besef ik me…terwijl ik me toch heel bevoorrecht voel. “Maar lief neem me mee en omarm mijn waanideeën” is wat Blof op de achtergrond zingt.
Na een weekje vakantie in de binnenlanden van Zuid-Afrika kan ik altijd moeilijk los komen van dat waanzinnig alles overheersende gevoel. Dat dit toch mijn ‘ African Dream’ is, maar zou ik kunnen leven zonder de luxe van de West-Kaap?
De vele restaurants, de wijnestates, de luxe supermarkten, zonnige terrassen, onbeperkt internet op bijna alle tijden van de dag en mijn inmiddels opgebouwde waardevolle vriendschappen…

Maar beslissingen als deze neem je nooit alleen dus ik hoef niet te twijfelen, de toeval van het liedje Geloven in het leven van Blof en de 3js waarvan de tekst me nu zo aanspreekt…dat is gewoon toeval en geen duwtje in de ‘juiste’ richting. Goede scholing en medische zorg waren de dingen die ons acht jaar geleden deden beslissen om voor de West-Kaap te kiezen. Geloof niet dat we daar een andere mening in gekregen hebben……  maar ik laat graag wat gedachten puntjes open.

Alles halen uit het leven, steeds een stapje verder gaan, nieuwe wegen inslaan … het blijft me prikkelen. De stoffige rode aarde, de exotische dieren, de zeeën van wuivend in bloei staand gras, het pure Afrikaanse leven raakt mijn romantische ziel. Ik prijs me gelukkig dat we de stap gemaakt hebben dat mijn droom bewaarheid werd, dat er zo nu en dan een luikje opengaat zodat ik even in mijn droomwereld mag verblijven zodat mijn dromen me niet verlaten….

Dan krab ik me in plaats van achter mijn oor nog maar eens aan mijn enkels, daar waar de littekens van KwaZuluNatal zijn achtergebleven. Gaven die mieren nu een waarschuwing of was het een welkom? In ieder geval zijn er weer wat zichtbare herinneringen op mijn ouder wordende huid en tegen de tijd dat ze gaan vervagen hoop ik weer toe te kunnen geven aan het verlangen van ontdekken.

Omhul me met woorden... verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Hluhluwe- iMfolozi, KwaZulu-Natal

deze foto is door Moni v/d Wiel gemaakt.

In het hart van Zululand ligt het Hluhluwe-iMfolozi Nature Reserve, één van de oudste natuurparken van Zuid-Afrika en ooit het jachtgebied van Zulu Koning Shaka. In dit gebied kun je de Big 5 spotten en hoog op ons lijstje staan de leeuwen en het luipaard.
Veel spotten doe je het best in de vroege ochtend, dus laten we ons door gids Geert om 4 uur ophalen, het park opent om 5…. Dus wij zijn er als de kippen bij…
Helaas geen katachtige mogen spotten, maar een bijzondere safari werd het. Altijd leuk om iets mee te maken wat je nog nooit hebt gedaan of gezien…

De zon leek langzaam door te breken en zo reden we in alle vroegte het prachtige gebied in waar we al snel wat overstekende zebra’s zagen, op de voet gevolgt door een neushoorn die tussen de struiken stond. We zien sierlijke giraffen omringt door impala’s die vrolijk in het rond springen.

Ontbijten gaan we bij een ‘Hiding’ aan een waterplaats, waar een krokodil ongestoord verder snurkt terwijl wij yoghurt eten met verse granadilla. Als we weer op pad gaan zien we tussen de bomen door olifanten, in de lucht cirkelen gieren en we kunnen er één die op een boom aan het rusten is wat beter bekijken. Opnieuw verschijnen er olifanten en besluiten we om te draaien en op de weg, waarvan we denken dat ze gaan oversteken, te wachten. Dat bleek een super idee en zo zagen we een hele kudde giganten inclusief jongen vlak voor ons oversteken. Wat een ervaring!

We gaan dieper het park in, zien de duidelijke sporen van leeuwen in een droge rivierbedding en ondertussen krijgen wij honger als een leeuw en gaan opzoek naar een mooie picknick plaats waar we kunnen braaien. Prachtig stekje met bomen en uitzicht over de lager gelegen rivier.

De gidsen, ja je leest het goed, we hadden er maar liefst 4 gingen de tafel dekken en de braai aanmaken terwijl wij -en de twee stagaires van kantoor- op ons gemak richting de rivier liepen.
Die wandeling duurde niet lang, bleek dat een mierenkolonie zich hier gevestigd had en die besloten massaal in de aanval te gaan…benen en voeten zaten als snel onder de mieren en wij…boven op de picknick tafels. Blijkt dat deze mieren wanneer je ze doodt een geurstof verspreiden die andere mieren direct laat weten dat er gevaar is en dat ze moeten aanvallen…
Voor de slachtoffers is er dan nog maar één ding….vluchten. Zo gingen de al licht opgewarmde kooltjes terug in de zak en renden wij al springend en stampend naar de safari auto.
Terug naar de picknick plek bij de lodge van het park dan maar…nou dat was een geluk bij een ongeluk.

Hadden we nog niet zolang geleden op deze zelfde pad twee lege waterpoelen rechts van ons gezien, nu lagen er 5 neushoorns waarvan twee jongen heerlijk te badderen. Er moest flink geremd worden want we waren ze bijna al voorbij gereden, de auto werd stil gezet en toen de dieren weer wat rustiger werden bleken ze aardig nieuwsgierig te zijn naar ons…en kwamen mooi dichtbij.

Onze dag leek gevuld met mooie momenten, dat de zon zich maar weinig liet zien kon ons niet deren. Dus aangekomen op de picknick plaats werd alles in gereedheid gebracht. De roosterbroodjes waren goudbruin, de fillet lag te roosteren, broodjes met worst stonden te dampen …toen er een hoosbui losbarstte. Ja en dan pas je je gewoon aan…een Afrikaanse bushbraai in de regen en als later het zonnetje weer schijnt draai je gewoon je natte achterwerk richting de zon. We lachen er maar om…dit is tenslotte Afrika!

Via de giraffen, de impala’s en ander klein wild begeven we ons voldaan richting de uitgang van het park…nog een uurtje rijden en dan zijn we weer in St. Lucia, heel veel ervaringen rijker. Bedankt Nicolaas, Stephen, Geert en Freya van Safaris op Maat voor het geven van zoveel informatie en vooral voor de tijd die jullie nemen zodat het bekijken van de dieren niet alleen een fotomoment is.
Een prachtige week waar we nog lang over zullen spreken en waar ik nog vaak met veel liefde aan terug zal denken. 

Je kunt me uit Afrika halen….maar je haalt Afrika nooit meer uit mij, een liefde zo diep geworteld dat het verlangen ernaar soms pijn doet… ik luister nog maar eens naar Vicky Sampson

Omhul me met woorden, verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid 

 

 

Sometimes alone in the evening,I look outside my window,
At the shadow in the night.
I hear the sound of distant crying, the darkness multiplying,
The weary hearts denied.
All I feel is my heartbeat,
Beating like a drum,
Beating with confusion.
All I hear are the voices,
Telling me to go,
But I could never run.

(Chorus)
Cos' in my African Dream
There's a new tomorrow
Cos' in my African Dream
There's a dream that we can follow
Now when the night begins to fall, I listen for your call,
I listen for your heartbeat.
Although my dream is just a dream, another false illusion,
A shadow in the night.

All I want is for our heartbeats,
The beat just as one,
To silence that confusion.
And the pain and the illusion,
Will disappear again,
And we would never run

(Chorus)
Cos' in my African Dream
There's a new tomorrow
Cos' in my African Dream
There's a dream that we can follow