Summer of Sisters

Maart 2012

De zomer begon met een zus en eindigde met een zus, schoonzussen in mijn geval. Lily die voor het eerst naar Zuid-Afrika kwam en Marie Jose die hier al helemaal thuis is en na 5 bezoeken wel weer eens op safari wilde. 

Sisters, voor hier een veel omvattender woord dan dat het woord zus in Nederland is. Alle Coloureds en Blacks zijn elkaars 'Sisters'. Bedenk nu, dat hier ook bezoekers komen die voelen als ‘bloodsisters’. 

Ik denk aan de zussen die ik al 6.5 jaar niet meer gezien heb en ver weg in mijn herinnering is daar dan het woord zuster wat me terug brengt naar de tijd van de nonnenschool en het bejaardenhuis in Veghel. Wat is dat toch hè, dat als je ouder wordt je ook veel vaker terug denkt aan vroeger…in gedachten voelt dat eeuwen geleden. Terwijl het in werkelijkheid gewoon ver weg, terug in de tijd is…

Zus Lily kwam met manlief Paco, logeerden als onze buren in een cottage op Beau Belle Farm en trokken er natuurlijk ook op uit. Gardenroute is een supermooie trip langs leuke gezellige dorpen en stadjes en natuurlijk passen we daar dan ook wat Wildlife en gamedrives in! We zijn tenslotte in Zuid-Afrika.

In en om het huis zijn we redelijk goede gidsen, maar spreek het gerust tegen als het niet zo is! Na 7 jaar elkaar niet gezien te hebben, pak je gewoon de draad weer op waar we hem hadden laten liggen…en voel je even de figuurlijke ‘steekjes’ die je door afstand en onwetendheid hebt laten liggen.

La France, pakten na een jaartje afwezigheid ook weer het Afrika gevoel op en brachten ‘nieuwe Hollanders’ naar de Kaap. Die zich inmiddels voor korte tijd gevestigd hebben in Strand. We hadden een prachtige bruiloft in de Beau Belle Chapelle van héél bijzondere vrienden, die met pijn in het hart Zuid-Afrika weer verlieten en die we met open armen weer zullen ontvangen, als ze zich hopelijk de volgende keer voorgoed zullen vestigen in prachtig Zuid-Afrika! Wijnproeven gingen we met een ‘ex’nichtje die nu ook het Afrika virus te pakken heeft. En de Slow Food market in Stellenbosch bezoeken doen we met alle gasten die net als wij van lekker eten, relaxen en onthaasten houden. Alhoewel dat laatste niet in Jan zijn woordenboek past…ken je hem nog?

                                                                                             Slowfood Market Stellenbosch

Dan ben ik nu aangekomen bij onze laatste zomergast  die aan een Safari toe was. Ze zocht reisgezelschap en dat moet je niet ver gaan zoeken…als je begrijpt wat ik bedoel… dus samen een leuke trip uitgezocht naar Kwazulu Natal waar we 3 nachten verbleven in de prachtige Leopard Mountain Lodge. 

Voor degene die niet graag alleen reizen stel ik me beschikbaar, ’s ochtends ben ik niet op mijn best, maar wie is dat wel om 5uur…. Na een gamedrive en het ontbijt, luister ik muziek of lees ik, ’s middags doe ik een dutje geniet van High Tea en een koele duik…. en tussendoor praat ik, ben ik emotioneel door de fantastische Wildlife ervaring en observeer ik andere gasten, wat weer een leuk gespreks onderwerp kan zijn! 

Het schrok Marie Jose niet af, maar goed die had deze nieuwsbrief ook nog niet gelezen. 

Dus vlogen we maandag ochtend om 6 uur vanaf Kaapstad naar Durban waar we een huurauto namen en met een ‘geplande’ omweg om half 2 bij de Lodge arriveerden. Ik wilde natuurlijk direct het thuisfront laten weten dat we goed aangekomen waren, maar toen er opgenomen werd en ik wilde vertellen dat het me zoveel aan Kenia deed denken kwam er geen woord meer door mijn keel…. 

De West Kaap is mooi met haar wijnlanden, fantastische restaurants, Wereldstad Kaapstad, het gemak van de goed gesorteerde supermarkten, de leuke winkels en het goede onderwijs en de in middels opgebouwde vriendschappen, maar de natuur van Afrika en haar flora en fauna overtreffen voor mij echt alles… Ik blijf dromen!

Na de Thee met luxe sandwiches met zalm, de heerlijke koekjes, chocola, karamel en taart maakten we kennis met onze Ranger die ook direct de bestelling opnam voor een drankje tijdens de gamedrive…wit wijntje? En om 16.30 gingen we op pad…Nyala, Impala, Springbok, Wilde Beest, Kudu, Waterbok, Buffel, Zebra, Giraffe, Olifant en in totaal 19 Witte Neushoorns waarvan enkele pas een paar weken oud waren en met elkaar aan het spelen waren en heel dicht bij de auto kwamen…we kwamen ze allemaal tegen, niet persé in deze volgorde en natuurlijk ook niet allemaal op 1 gamedrive en het was soms ook goed zoeken…

Op mijn safari lijstje ontbraken nog de Wilde honden en het Luipaard, we kunnen er nog opgewonden en emotioneel van raken. Chase, onze Ranger heeft echt heel veel moeite gedaan om ze te spotten en uiteindelijk is het gelukt… 

Een troep Wilde Honden maakten jacht op een Nyala en wij zaten er midden tussen in, we probeerden bij te blijven met de Range Rover of pikten later het spoor weer op. Een geweldige ervaring waar we helaas geen foto’s van hebben omdat het te donker was…en flitsen is uitgesloten, evenals opstaan en geluid maken. Maar wij hebben het gezien! 

Het gebied van 23.000 hectare is heel afwisselend in landschap en soms zijn de paden zo weinig bereden dat de track niet echt duidelijk is en je het gevoel hebt dat je dwars door de wildernis rijdt. Een ochtend safari begint na een kopje thee of koffie met rusks om 6.00 uur en na 2.5 uur keer je weer terug naar de Lodge waarna je geniet van een uitgebreid ontbijt. Om 11 uur kun je naar een Hiding Place aan het water, stil zitten en vooral geen geluid maken is hier geboden als je wilt dat de dieren op hun gemak hier hun dorst komen lessen… De middag is voor zwemmen en relaxen bij je hut met een heerlijk, goed gevulde picknickmand. 

De laatste avond… al op weg naar de Lodge besloot Chase toch nog een ommetje te maken en met de schijnwerper van links naar rechts de bomen en struiken afzoekend... en daar zag ik de Leopard dicht langs de weg liggen. En als je waarschuwt en stopt, springt zo’n wild dier natuurlijk direct op om iets verderop in het struikgewas jou te gaan gadeslaan, wat prachtig! 

Wij dus allemaal blij en voldaan terug en vlak bij de Leopard Mountain Lodge stak er opeens nog een luipaard over. Deze konden we ook nog eens zo’n 5 tot 10 minuten bekijken terwijl ze vlak langs de weg in het struikgewas verscholen zat. 

Kun je je voorstellen hoe geweldig het daarna is om aan de Boma te zitten, met een heerlijke Kaapse Rode wijn en een lekkere venison fillet. Terwijl het houtvuur knappert praten we nog wat bij met de Rangers, die net als wij ook nog vol zijn van de avonturen. We kunnen er niet over uit hoe bijzonder deze ervaring was en zien uit naar een volgende safari.

Zus bevindt zich nog regelmatig op de groene velden, maar nu is het enige Wild, de golfers die uit de hele wereld hier een balletje komen slaan.
Veel liefs aan al die Broeders en Zusters in Europa die mogelijk ooit -nog eens- naar de- of –op- Missie in Afrika gaan, Astrid

 

Paul Roos Gymnasium

Januari 2012

PAUL ROOS GYMNASIUM

Onze Floris is in januari begonnen aan zijn 1e jaar op High School op het Paul Roos Gymnasium in Stellenbosch. Wat overigens allemaal niet zo vanzelfsprekend was.

Begin 2011 hebben we hem aangemeld op twee High Schools, Paarl Vallei in Somerset West en Paul Roos in Stellenbosch. Vanwege het toelatings beleid moet je op minimaal 2 scholen aanmelden. Men kijkt of je in het verzorgingsgebied van de school woont en hoe de leer- en sportprestaties op de lagere school zijn geweest.

Op beide scholen werd Floris in 1e instantie afgewezen. Paarl Vallei omdat we niet meer in Somerset West wonen en Paul Roos omdat men daar teveel aanmeldingen had.

Om een lang verhaal kort te maken, na veel gesprekken en e-mails naar Paarl Vallei werd hij uiteindelijk daar aangenomen. Omdat Paul Roos onze voorkeur had, zijn we blijven proberen en uiteindelijk kregen we in augustus het verlossende bericht dat hij op Paul Roos was aangenomen. Eind goed al goed. Dit om even het geheugen op te frissen….

Eerst iets meer of het onderwijssysteem in Z-Afrika. Zowel in Primary als in High School heb je hier Government en Private Schools. De eerste worden voor een zeer klein gedeelte gefinancierd door de overheid. Primary is 7 jaar (Grade 1 t/m 7) en High School 5 jaar (Grade 8 t/m 12). Je gaat hier dus 1 jaar later naar High School dan in Nederland. Alle scholen hebben een verplicht eigen uniform, dus geen gedoe over merkkleding etc. Ze kennen een vrij strenge discipline en alle sporten zijn op school. Scholen hebben veelal eigen sportvelden, tennisbanen, zwembad etc. Prima systeem!

Paul Roos Gymnasium is ‘n jongens school die is opgericht in 1866 door een dominee van de Nederlands Hervormde Kerk in Stellenbosch. Het 1e schoolhoofd werd uit Scotland aangetrokken. Overigens zijn vlakbij 2 meisjes High Schools! De inwijdings plechtigheid was op 1 Maart 1866 en de school startte met 88 leerlingen.

Nu heeft Paul Roos in elke grade 8 klassen (5 Afrikaans talig, 3 Engels talig) met elk ca. 30 jongens. Dit komt uit op een totaal leerlingen bestand van ca. 1200, vanuit heel Z-Afrika en Namibië en waarvan ca. 250 intern zijn. De school werkt met een budget van meer dan 

R 40 miljoen per jaar. Groot gedeelte hiervan wordt opgebracht door de ouders, ca. R 25 miljoen, de rest, gedeeltelijk overheid en verder door donaties van het bedrijfsleven. De school heeft een eigen marketing afdeling die zorgt voor deze inkomsten.

Sport is op Paul Roos erg belangrijk. Historisch gezien is de school de grootste leverancier van de Springbokken, het nationale ZA Rugby team. De sporten die op of via de school aangeboden worden zijn: Rugby, Cricket, Hockey, Atletiek, Zwemmen, Waterpolo, Tennis, Fietsen, Golf, Squash, Triatlon en dit jaar voor het eerst Voetbal!

De team sporten zijn onderverdeeld in leeftijd, tot 14 j, tot 16j en tot 19 j. en voor elke leeftijd groep meerdere teams, soms wel 8. De grote teamsporten hebben allemaal eigen hoofd coaches, assistenten en team coaches. Ook hier wordt veel gesponsord door het bedrijfsleven.

Floris is nog altijd geen echte sporter en speelt, met overigens veel plezier, Hockey voor het D team tot 14j.

Naast de sport wordt er ook veel aan cultuur gedaan. Paul Roos heeft ‘n eigen koor, orkest, drumband, drama en schaak club. Naast de gezamenlijke muziekles heeft Floris gekozen voor piano les.

Je zou bijna vergeten dat er op Paul Roos ook nog gestudeerd wordt. Lessen zijn elke dag van 7u45 tot 14u15 en daarna de sporten. Afgelopen jaar is 100% van alle eindexamen kandidaten geslaagd!

Deze school biedt dan ook uitstekende mogelijkheden om verder te studeren, bv. aan de Universiteit van Stellenbosch en kent een zeer hechte “Old Boys” organisatie die elkaar met raad en daad bij staat in de rest van ‘t leven.

Voorlopig ben ik dus nog 5 jaar taxichauffeur en rijdt meerdere malen per dag de 12 km van huis naar school en vv.

Voor wie nog wat meer over Paul Roos wil lezen opent hier de website

Klik hier als je meer wilt weten over de inwijdingsdag van Floris op 12 januari 2012.

Jan

Brenton on Sea en omgeving…

Oktober 2011 

Na de stilte van de winter is de lente ingetreden. De houtmanden zijn gevuld voor een koude zomeravond en de gaskachel kan naar de garage. En daarmee begint vaak ons bezoek-seizoen want Hollanders blijven in de zomer liever in Nederland…waarom…ja dat is voor ons een raadsel! Eind van september was daar onze 1^e bezoekster, mijn tante Diny kwam voor de 5^e keer. Na een weekje Stellenbosch en omgeving gingen we naar Brenton on Sea. Een toeristen plaatsje naast Knysna, onderweg even snel een korte indruk opgeschreven….

Langs graslanden & wuivend koren

Omzoomd met bergen,

slingert de weg zich omhoog en omlaag

Het fynbos bloeit, overal rode, gele, witte en paarse bloemen,

hun hoofdjes zoekend naar de zon

We komen nauwelijks auto’s tegen en de ruimte is enorm,

Boerenbedrijven doen nostalgisch aan

We passeren, kuddes schapen, baboons, struisvogels

en de bijzondere Blue Crane in pas gemaaide graanvelden

Buizerds en valken hangen stil in de lucht op zoek naar klein wild

Wat achtergrond muziek en zo nu en dan een stop voor koffie en ‘soetkoek’,

Het is heerlijk, prachtig en ontspannen reizen langs de GardenRoute…

Brenton on Sea ligt aan de Indische oceaan, op 1 van de Heads van de lagune van Knysna. Je kunt er een fantastisch lange strandwandeling maken helemaal naar Buffels Bay. Een plaats waar we al eens geweest zijn. De strandwandeling werd voor ons zo’n beetje halverwege. Ja, we hadden een excuus, want tante en de jongens waren thuisgebleven en zaten op ons te wachten…

In Knysna hebben we wat rondgelopen en een bezoek gebracht aan de Waterfront, een pier met wat winkeltjes en heerlijke restaurantjes, natuurlijk is Seafood hier de specialiteit. En ik kan je vertellen dat de garnalen en de sushi heerlijk waren. De jongens moesten nog even de viswinkel in voor haakjes en lood. En terwijl zij op de stijger aan de lagune zaten te vissen vermaakten wij ons met een boek in een restaurantje met uitzicht op het water, de jongens en de andere gasten. Niets leuker dan mensen kijken… toch? 

 

We voelden ons eerst nog even bezwaard om zo de dag door te brengen, maar aangezien het erg rustig was en we er de lunch en versnaperingen gebruikten, dachten we dat het wel moest kunnen…Zuid-Afrikaners zijn overigens erg gemakkelijk.

Keegan had een inktvis gevangen en Floris sloeg een giftige ‘Blaaskop’ aan de haak, als dat maar geen slecht voorteken is…

We zijn opnieuw naar de Crags geweest, een natuurgebied iets voorbij Plettenberg. Hier was ons doel ‘s werelds grootste volière bezoeken en onderweg even koffie drinken bij de mohair geiten en winkelen in de craftshop van the Mill waar prachtig keramiek en mohair shawls te koop zijn. Heerlijke Illy coffee met vreselijk lekkere chocolade taart, dat wordt weer wandelen op de farm om al die overtollige kilootjes er weer af te krijgen…. 

Beetje cultuur snuiven hoort er ook bij dus reden we op donderdag naar Rhenendal om vandaaruit het Knysna Forest in te gaan op zoek naar goud. Helaas was Floris ziek, zwak en misselijk, kwam mijn claustrofobie voor het eerst boven... gepaard gaande met de ons bekende luiheid… wat ons weerhield om de al jarenlang gesloten mijn verder te gaan onderzoeken…Snel terug naar onze cottage met uitzicht op zee en braai. Onze accommodatie hadden we geboekt via de Zuid-Afrika Specialist

Het zit er weer op, we sluiten af bij ons favoriete restaurant, Avontuur…

en beëindigen een heerlijke vakantie met een vleermuis vangst in eigen huis…Voor een beetje spanning en sensatie hoef je niet ver te gaan….

Veel liefs vanuit zonnig Zuid-Afrika, Astrid

Erwtensoep, Wijn en Tranen…

Augustus 2011

                                                                                                   Helderberg Wijnlanden

Dank je wel lieve vrienden voor de Erwtensoep-recepten, jullie zullen het wel niet geloven maar nadat de recepten hier binnen kwamen bleef het mooi weer. Die recepten zijn dus opgeslagen om bij het volgende koude front weer geopend te worden. 

En begin augustus was het zover... Jammer van de verse recepten, want we hadden bezoek gehad van Magda en Ed en die brachten een pakje Honig Erwtensoep en een Gelderse rookworst mee. En na al die jaren was het heerlijk om op een koude donderdagavond achter een bord erwtensoep met worst te zitten (al was het uit een pakje!). Daarna was het weer mooi weer en nu verwachten we komende week een kou front, de mannen verwachten hier dan….. erwtensoep. Helaas wordt dat zonder de echte rookworst!

Voor de regen die er nog moet komen heeft Jan een wijnvat omgebouwd tot regenton, met kraantje, zodat we het water kunnen gebruiken voor de tuin. Donderdagavond ging het hozen en het 225 l. vat zat bijna tot de nok toe vol. Dat water loopt normaal gesproken dus langs onze kamermuur, de voordeur en Floris zijn slaapkamer naar de voortuin. Ik denk dat dat niet gezond is en vooral de muren erg koud houdt. En daar ben ik geen fan van!

De wijnvaten van onze farm vrienden hebben een veel kostbaardere schat, enkele ervan zitten nog vol heerlijke shiraz, die tot november in het vat blijft. Maar er is ook al wat gebotteld en natuurlijk voor het op de markt komt mogen wij er al van proeven, wij vonden hem heerlijk en met ons ook de jury die de wijn keurde in de categorie: South African Young Wine. Uit 101 inzendingen is de “Chateau Beau Belle Shiraz” bekroond met een bronzen medaille!

De laatste 2 weken waren dagen vol spanning. Vriendjes op school had al gehoord op welke Highschool ze waren aangenomen, wij nog altijd niet. De grote groep kreeg maandag 1 augustus een mail of brief in de bus. En tot onze grote verbazing was Floris op beide scholen afgewezen. Parel Vallei in Somerset-West omdat we buiten de regio wonen en bij Paul Roos omdat ze, 200 en nog iets, teveel aanmeldingen hadden. Ja, en dan ken je ons nog niet (of wel). Na de tranen weggewerkt te hebben zijn we op weg gegaan naar Paul Roos, we kwamen daar niet verder dan de secretaresse, die ons adviseerde een mail te sturen met het verzoek om de aanvraag te herzien en een gesprek te hebben bij het “Department of Education”.

Snel een afspraak gemaakt bij de Headmaster van Beaumont om te horen of hij iets kon betekenen. En bij Parel Vallei hebben we druk op de ketel gezet nadat we hoorden bij het Department of Education dat er officieel geen grenzen zijn, en dat dus geen reden is om Floris af te wijzen. Daar zat nog een verhaal aan vast maar wij bleven bellen en mailen. 

Ondertussen Floris aangemeld op 2 kostscholen, ja dat is ook niet onze 1^e keus, maar als er weinig Engelstalige scholen zin de regio zijn dan heb je geen keus. Er is overigens wel een Engelstalige Private school, maar dat is echt buiten ons budget (R 60.000 voor schoolgeld per jaar, zonder boeken en kleding en dan moet je ook nog shares in de school kopen!). Hij moet ergens naar school dus dan maar intern, want thuisonderwijs vinden wij echt geen optie, ja dat was ook nog een mogelijkheid! 

Inmiddels was Floris dus op de hoogte en snapte, net als zijn vriendjes en hun ouders, er niets van dat hij met zo’n cijferlijst en het zijn van ‘Prefect’ nergens aangenomen was.

Maar eindelijk op vrijdag ochtend kregen we het verlossende woord van Parel Vallei dat de school ontheffing had gekregen en dat ze Floris, die buiten de regio woont, mochten aannemen….nou dan valt er een hele last van je af. Het was dan niet de school van onze 1^e keuze en het is 20 km per dag meer rijden, maar hij is binnen. 

Tot gisteren want, zoals het vaak gaat als je erin blijft geloven, kregen we de e-mail van Paul Roos in Stellenbosch dat hij aangenomen is. Opnieuw... eind goed al goed. Ach, het heeft ons bezig gehouden en slapeloze nachten bezorgd. We weten dat al onze emoties er nog steeds zijn en dat je moet blijven geloven en niet achterover moet gaan zitten afwachten en daar zijn we toch ouders voor…. 

                                                                                           Paul Roos Boys school

Het is eigenlijk te gek dat er in dit gebied maar 1 Engels talige school is (in Somerset West) en Paul Roos Gymnasium in Stellenbosch (www.paulroos.co.za)  heeft 2 Engelstalige klassen en daarnaast 5 Zuid-Afrikaanse klassen. In Kaapstad zijn een paar gemengde scholen en in Paarl is er ook één. Terwijl er vele Engelstalige lagere scholen in deze regio zijn, die overigens blijven groeien…een probleem voor de toekomst! Maar wij zijn voorlopig 5 jaar klaar. Geniet die zomer!

♫ Winter in Africa is cold…♫

Juni 2011 

                                                                                                       Restaurant Mama Africa in Kaapstad

De winter is hier begonnen en er is al wat regen gevallen. Nog lang niet genoeg om de dammen hier vol te krijgen. Al praten ze in Montagu alweer over overstromingen en dan staat er ons nog wat te wachten ben ik bang…. Heel kort, hebben we ook al sneeuw op de bergtoppen kunnen zien, maar ook dat mag van geen betekenis zijn. Overdag zit de temperatuur iets onder de 20 graden, ’s Ochtend brandt de gashaard en ’s avonds brandt de houtkachel en overdag als ik boven aan de computer zit staat de olieradiator aan, want daar is het behoorlijk koud. En geloof het of niet typen doe ik dan met vingerloze handschoenen….nooit gedacht dat, dat Afrika zou zijn!

Na het vertrek van Lynn en Mieke is het even wennen. Zien dat we weer in ons eigen ritme komen. Dat is normaal na het vertrek van vrienden en daar bereid je, je dan ook een beetje op voor. Er is weer tijd voor de Zuid-Afrikaanse vrienden en dat pakken we dan ook graag weer op. Zoals jullie weten zijn we niet hier naar toe verhuisd om alleen met Nederlanders om te gaan. Natuurlijk zitten er een paar bij je vrienden groepje, omdat je daar de goede klik mee hebt, maar ik steek niet veel tijd in het zoeken naar nieuwe Nederlandse contacten. Zulke dingen komen gewoon op je pad!

En zo kreeg ik onlangs een uitnodiging bij een Nederlandse met een guesthouse. Ze had ook nog wat andere Hollandse dames uitgenodigd voor een etentje. Na alles goed geregeld te hebben….een lift om niet alleen te hoeven rijden….met als prettige bijkomstigheid dat deze dame niet drinkt! Hoe krijg ik het voor elkaar! 

Het was een hele leuke en gezellige avond, even niet na te hoeven denken bij wat je zegt, lekker makkelijk alles in je eigen taal. Het eten was heerlijk en de dames erg aardig. Verbaasd was ik om te horen wie en welke Nederlanders ze hier allemaal kennen. Ik kom, geloof ik, veel te weinig op “den harde weg”. En dat wilde ik maar zo houden.

Het klussen zit er zo ongeveer wel op voor Jan, ik had nog wel wat dingen op mijn lijstje, maar ik geloof dat hij daar niet zo’n zin in heeft. Maak ik het lijstje gewoon wat langer en wacht geduldig af. Iets waar ik een ontzettende hekel aan heb, is de garage / schuur opruimen. Blijkbaar iets wat Jan belangrijk vindt en wat regelmatig terug komt. 

Nu we voorlopig hier in de cottage blijven, moest er ook wel wat in huis gebeuren. De meubels hebben nogal te lijden in zo’n opslag…en ik wil het binnen ook meer m’n eigen’ touch’ geven. Dus alle schilderijen uit de bubbelwrap, de eetkamerkast in de slaapkamer (kwam nog wat kastruimte te kort), de grote tafel in de veel te kleine woonkamer, kleine eettafel naar boven, dressoir van de slaapkamer naar de woonkamer, wijnkast naar boven voor boeken (ja, dat doet een beetje pijn, maar de recessie heeft ook hier toegeslagen)…. en zo sjouwen we wat af. 

Wederom een aantal spullen in zakken en dozen naar de vuilstort, want er was nog wel wat spul, dat we niet eens misten. En wat waarschijnlijk nooit meer het huis inkomt. Klusje geklaard, Jan tevreden. Kan hij rustig achter de computer, de play-station of een goed boek!

Inmiddels ben ik weer een jaartje ouder. “Your age is showing” zei mijn vriendin Juanita, toen ze hoorde welke CD ik in de auto had opstaan. Ik zei ook nog; “ken je deze muziek dan niet?” waarop ze zei; “Jee thats old”! Dank je Dear Friend! Met een paar vrienden hebben we getoast op mijn verjaardag bij Peter Falke. De naam klinkt mogelijk bekend in de oren, maar waarvan ook alweer….Oh ja de sokken. Nou die mijnheer heeft het ook hier goed voor elkaar, prachtig oud Cape Dutch wine Estate, van binnen modern maar cosy, en super lekkere wijn! 

De 31^e kwamen we wat later thuis maar wilden het toch nog wel warm hebben, de kachel moest dus toch nog maar aan. We zaten net lekker te genieten van de warmte toen er een lawaai uit de haard kwam…en op zowat hetzelfde moment stond de kamer vol rook. Wij naar buiten… Zien we de vlammen uit de schoorsteen slaan en rook onder de pannen uitkomen. Een hoop geschreeuw, ge-ren voor de tuinslang, buiten blussen en binnen de haard uit zien te krijgen… Nog een geluk dat we snel handelden, geen rieten kap hebben en we allemaal goede leiders zijn… die goed kunnen delegeren! Bleek dat er een wespennest in de schoorsteen zat! Ja je maakt wat mee.

Floris zijn aanvragen voor de Highschool zijn ingediend bij Paarl Vallei school in Somerset West, waar hij ook een interview had en bij Paul Roos in Stellenbosch. Bij beiden bezochten we de opendag en onze 1^e voorkeur is Paul Roos een ouderwetse jongensschool. Ergens in september horen we of hij aangenomen is. Spannend hoor. Hij is nu bijna klaar met de examens van de 2^e termijn. Morgen nog muziek en volgende week vrijdag begint de wintervakantie. 3 weken! We  hopen op lekker weer, zodat we nog wat uitstapjes kunnen maken.

Dit pinksterweekend was wel heel erg tof, in de zon 36 graden…mmmm. Maar voor het echt winter wordt ben ik nog op zoek naar een niet al te ingewikkeld Erwtensoep recept…dus als het bij jullie niet al te mooi weer is, duik eens in je receptenboek en stuur het mij toe…

Het liefst dat van mijn moeder, want in mijn herinnering is dat de beste!  
     

Jan is een kei in pannenkoeken bakken, maar daar hoort wel een heerlijk Hollands soepje bij! 

Geniet van de vakantie en maak er iets moois van!

Astrid.

Reis Journaal Lesotho

April 2011

op weg naar Lesotho                                      

Tijd om weer eens bij te schrijven, niet dat we het druk hebben hoor…dat excuus gaan we niet gebruiken. Er is altijd iets te doen, maar soms moet je gewoon even de tijd nemen. Gaan zitten en zorgen dat je inspiratie hebt!

We hadden er lang naar uitgekeken; onze ‘basic’ vakantie naar Lesotho. Vrijdag 1 april vertrokken we met Lynn, Mieke en ons gezinnetje in de Honda FRV noord-waarts. We zouden op de heen- en terugweg een overnachting doen bij de GariepDam want de tocht zou zo’n 1300 km zijn tot in Fouriesburg. De koffiebreak in de ochtend schoot er bij in, niet een al te best begin van de vakantie! Je rijdt hier namelijk kilometers zonder iets tegen te komen, en wij zoeken nog altijd naar leuke plekjes….moeten we toch maar opgeven. 

Het begint al een beetje te wennen dat die plekjes gewoon een benzine tank station zijn…Eerste stop was dus in Beaufort West, niets leuk te vinden maar chagrijnig als ik was (geen koffie!), in het eerste de beste koffietentje neergestreken. De lunch was overigens goed, moeilijk om toe te geven als je iets anders in de kop hebt! 

Op naar de Gariepdam wat de grootste dam in Zuid-Afrika is met een oppervlakte van 374 km². Het is een stuwmeer in de Oranjerivier, de belangrijkste en grootste rivier van Zuid-Afrika die ontspringt in de Drakensbergen, via Lesotho zijn weg zoekt naar Namibie en daar eindigt in de Atlantische oceaan. We hebben er ongeveer 800 km op zitten en waren blij voor het donker te arriveren.

 

 Bed & Breakfast Waschbank aan de Oranje rivier




Na een heerlijke nachtrust vertrokken we richting Fouriesburg. Die dag zouden we in de omgeving van Bloemfontein stoppen voor een kopje koffie. Jan had er geen oren naar om in de stad zelf een leuk tentje te zoeken….Wederom liep dat niet zoals gepland, om onduidelijke redenen werden we van de snelweg afgeleid…het centrum in…hoe en wat laten we maar in het midden…maar gestopt werd er niet. Jan wilde als een speer uit de binnenstad zien te komen, plannetje mislukt. Bedankt Zuid-Afrikaanse Politie voor de medewerking, helaas Jan tuinde er niet in! Thermosfles koffie is misschien een idee…..

Compromisje dan maar…we stoppen in Bethlehem. Jawel wij hebben hier alles,… stallen,… klaagmuren... moslims...christenen... en er was ook koffie met vette tosti’s. Overigens wel een heel pittoresk plekje!Omdat we nu vroeg zijn, gaan we met een omweg via Clarens (wat een artiestendorpje is), toch leuk om dat even aan te doen, naar Fouriesburg. Leuk even wat over het pleintje lopen, winkeltjes kijken en een verfrissend drankje nemen op het terras.

De B& B in Fouriesburg was snel gevonden, niet echt onze stijl en helaas de Nederlandse eigenaren waren niet thuis! Tegenvaller! De buurman-werkknecht maakte het huisje open, maar communiceren konden we niet. Zal wel aan mij liggen! Het ontvangst viel dus tegen, beetje de boel verkennen, kamers verdelen en buiten met een flesje wijn wachten op de gastheer en gastvrouw. Daar kan ik kort over zijn, hallo, goed aangekomen? Fijne trip morgen… en de mevrouw van de catering komt om 7 uur…Die mevrouw van de catering was overigens top, heerlijke lasagna had ze gemaakt en ze dekte de tafel en deed de vaat, volgende ochtend was ze er weer voor het ontbijt en ze had ook de catering gedaan voor de Lesotho trip! Geweldig!

Lekker op tijd naar bed…veel te beleven was er niet en de volgende morgen was het weer vroeg dag.

Jaap en Pieter waren keurig op tijd, aardige mannen en onze gidsen voor de komende 4 dagen.

Zondag 3 april, niet uitslapen en geen verjaardags ontbijt voor Floris die, die dag 13 werd. Wel een chocolade taart van de supermarkt uit de buurt, die boven verwachting ook heel lekker was. Spullen weer allemaal ingepakt, werden we verdeeld over de twee 4x4’s. Wij zaten bij Jaap in de Toyota landcruiser (hij verjaarde die dag toevallig ook) en Lynn en Mieke bij Pieter in het Ford bakkie.

We zaten maar een paar km van de grenspost Caledonspoort naar Lesotho en gelukkig was er geen lange rij. Eerst eruit bij de ZA grenspost voor een stempel, dat ging soepel…Allemaal uitstappen, papiertje in vullen, paspoort en ID book bij de hand. Aansluiten voor een stempeltje bij de Lesotho grenspost was een ander verhaal. Foutje gemaakt en de juf werd boos…opnieuw ingevuld en excuses en toen leek alles weer goed. Snel de meiden verteld wat wij fout hadden gedaan, maar je mag niet strepen…oei de juf werd erg boos en alles moest opnieuw. Zo zie je ze staan, als laatste, nog te wachten op hun stempeltje…

Eindelijk dan Lesotho in…het Nepal van Afrika!

Lesotho is een bergachtig koninkrijk en niet erg toeristisch. Voor mij nog het echte Afrika, zeker als je het vergelijkt met de West-Kaap. Botha-Buthe is de eerste plaats waar we doorkomen. Het is zondag en niet erg druk op de markt, groot woord voor een uitstalling met doek erboven of in de meeste gevallen gewoon zwart grondzeil. En opgesteld langs de weg waar ook alle verkeer over heen gaat… 

Verderop richting Leribe wordt het ons al snel duidelijk hoe arm dit land is. De mensen verplaatsen zich te voet, per ezel of te paard en de ossenkar is hier ook nog altijd in gebruik.

Langs de weg wordt veel gebedeld, vaak om snoep. De omgeving is geweldig mooi…Lesotho is qua oppervlakte een groot land maar als het ware opgefrommeld als papier en heeft hoge bergen en diepe dalen. De hoogste pass Tlaeeng Pass is 3275 meter en dus ook de hoogste road-pass van Zuid-Afrika. 

Wij vervolgen onze weg naar Katze. Op de Mafika Lisiu Pass (2950 m) gaan we snel even de auto uit, het is koud en er staat veel wind…snel even onze foto nemen om door te gaan  naar de Katze dam. De Katze dam is de hoogste dam in Zuid-Afrika en heeft een lengte van zo’n 40 km lang. Onderweg nog altijd de prachtig groene bergen en zo nu en dan een dorp van een paar hutten met een kraal erbij. We passeren veel herders met hun angora geiten, prachtige beesten!Katze dorp is ontstaan toen vele werkers en ingenieurs hier moesten wonen en werken, nu zijn een aantal van die huizen een vakantie woning. Wij hadden dus na zo’n 180 km daar een braai en een overnachting. Er bleek een bed te weinig, wat goed uitkwam want nu moesten de gidsen ergens anders slapen. Wel zo fijn, even een klein beetje privacy!

De volgende ochtend een niet zo’n lange trip, maar wel alleen maar dirt-road naar St. James. St. James is een missiepost en in de “middle of nowhere”. De weg ernaar toe was goed begaanbaar en de uitzichten nog altijd bergen en dalen, hutten en steeds vriendelijker wordende mensen. In St. James is ook een highschool en omdat we hier vroeg arriveren kunnen we een wandeling maken in het ‘dorp’.

De accommodatie was nogal een verassing…we deelden met ons 5-en 1 kamer met douche en toilet!Hier is ook geen electra! Yep, weinig te verdelen, dus snel klaar. Gebouw met het rode dak is de cottage. Iedereen moest nog even snel naar het toilet, voor we gingen wandelen. Dus ik dacht even een leuk plaatje te schieten van de ram die naast het huisje stond…

Ik had nog niet verteld dat er in Lesotho geen wild-life meer is. Dat is jaren geleden allemaal voor consumptie gebruikt en dus uitgeroeid!

Het enige wild-life dat er dus was, was ja…deze ram! Flo en Mieke liepen achter mij, ik had de verkeerde lens op de camera dus moest redelijk dichtbij komen om een leuke foto te maken. Flo vraagt nog aan mij of die ram wel aan de ketting zit, omdat ze behoorlijk agressief kunnen reageren. Ja, zeg ik…hij zit aan de ketting…ik op mijn hurken…kijk door de zoeker en druk af…

En hij als een dolle stier naar voren… ik kom nog net iets omhoog, maar hij neemt me op de horens en gooit me (naar verluid) 2 meter verder op in het gras…Oeps vergeten te kijken hoe lang die ketting was!!! Gelukkig niets met mij aan de hand, alles functioneert nog en deze keer komt een beetje vet me goed van pas… Jammer dat niemand van ons filmt want Floris had het leuk gevonden om het op

You-tube te zetten. Kom ik goed weg! 

Ok na alle consternatie kunnen we gaan wandelen, het paadje af waar ook alle scholieren lopen die net uit school komen. Veel meiden die allemaal schreeuwen en joelen, ze willen op de foto en met ons praten en zijn onder de indruk van Floris…hoe oud is hij..en komt hij ook hier naar school? 13 is nou niet de leeftijd om met die meiden in gesprek te gaan, da’s meer Jan zijn ding! Ze willen alles weten en dan ook graag blonde en grijze haren voelen…en maar schreeuwen en giechelen. Zij mogen uit hygiënisch oogpunt geen haar hebben, maar dat maakt niet uit.. ze zijn prachtig!

Veel gelopen hebben we niet maar leuk was het, we schuiven aan voor spaghetti en duiken na het tandenpoetsen het bed in… Geen warm water, dat komt morgenvroeg.

  Het vuur ging rijkelijk laat onder de ketel, dus ik had geen warm water, de volgende (Floris) geen druk en de laatste twee moesten onder de straal door rennen om wat water te vangen…Afrika!Hoera voor de deo en de parfum, lekker fris aan het ontbijt..

Ook vandaag een trip over zandwegen en als klap op de vuurpijl 9 km echte 4x4 trail. Maar eerst in het komende dorp tanken. (foto collage 1). Niet te geloven 2 pompen en 2 grote tanks met de benzine erin ernaast. Het kantoortje was een busje van de Chinese eigenaar. Die mensen kom je echt overal tegen…de afhaal chinees overigens niet ontdekt! We spraken er toeristen die voor de 2^de dag kwamen want de dag ervoor was de tank leeg…Wat een geluk hebben wij toch. 

Onderweg krijgen we rond 11-en altijd keurig koffie of vanuit de klep van de auto of als er een mooi plekje is dan worden de stoeltjes en het tafeltje uitgestald. Er is ook altijd iets lekkers bij en blijkbaar weten de Sotho’s dat ook, want ze vragen altijd om iets te eten. Na een uitgebreide lunch langs de rivier geven we het overgebleven eten aan 3 dames en een baby die hout hadden gesprokkeld. Vreselijk zwaar werk, maar om warm te blijven en te koken met er sprokkel hout zijn, later zagen we dat ze ook koemest gebruiken om vuur te maken. Heerlijke stoofpot zullen we maar zeggen. 

Wij maken ons op voor de laatste etappe naar de diamant mijn, de 4x4 trail en de accommodatie voor de avond. 9 Kilometer hotse knotsen, 7 keer de rivier oversteken een weg of dirt-road kun je het niet noemen, het waren gewoon keien waar we overheen moesten. Te voet of per paard ging je haast nog sneller…we deden er een uur over! Maar het was het waard…zie hieronder onze chalets in de sky, Maloraneng lodge.

Spullen in het chaletje en er met de gids op uit om het dorp te verkenen. De berg af…bruggetje over…heuvel op…heuvel af om er achter te komen dat de rivier om naar het dorp te komen toch echt wel halverwege de kuit komt. Daar hebben we geen zin in…iets verderop proberen…We kijken even af hoe die mevrouw met kind op de rug oversteekt…nee echt te veel stroming en water voor ons om het droog te houden. We maken een praatje met de mevrouw die niet 1 maar 2 baby’s op de rug heeft…een tweeling…Waar gaat ze naar toe? We horen een levens verhaal, ze is een weduwe met 3 kleine kinderen en gaat werk zoeken in het volgende grotere dorp…onderwijl lacht ze vriendelijk..honderd gedachten gaan door je hoofd. 

We keren om en gaan langs een koren veld waar de vrouwen met een kleine zeis aan het oogsten zijn. Ze maken keurig puntjes riet van het afgesneden koren, wat ze later gaan verwerken als het droog is. We passeren 2 herders jongens, op de gids na spreekt hier niemand Engels, maar ze zijn vriendelijk en willen poseren voor een foto. We komen aan bij de rivier waar onze gids zo vriendelijk is om ons even over te brengen…in 2 etappes..zij waren even bij de plaatselijk pub een biertje gaan kopen. 

In het volgende dorpje kunnen we dus wel rondlopen. We bezoeken de pub en plaatselijke supermark en kapper, dat is dus 1 lokaal! We zien een prachtige vrouw en die laat (op de vraag van ons) haar huisje zien. We zijn verbaast wat daar zoal instaat, een kast een 2 persoonsbed een toilettafel, een soort keukenbuffet een formica tafel met 4 stoeltjes en een spelende radio! De hut ernaast is de keuken, daar wordt vuur gemaakt, staan potten op pootjes en een apparaat waar ze mais in malen om meel- brood te kunnen maken. En liggen pompoenen nog wat ander spul wat ik niet snel heb kunnen onderscheiden. 

Geen foto’s van dit alles, want dat vond ik toch echt te veel inbreuk op hun leven. Geweldig dat we dat even mochten zien…we hebben ’s avonds nog wat bij te praten bij het haardvuur!Verlichting is er voor ons op gas, dus het is er aarde donker als we later in de avond op bed liggen..zaklampen naast ons…voor als je er nog eens uit moet.

  Prachtige mensen van Lesotho!

We ontwaken in de mist, die overgaat in regen…jammer maar het heeft ook wel wat. En wij zitten hoog en droog te hotse knotse, terug die 9 km de berg op,we doen er gewoon weer een uur over en de rivier is beduidend sneller gaan stromen. De bevolking moet ook gewoon zijn ding doen en loopt uren in de regen van het ene dorp naar het andere.. 

Rond de middag zijn we alweer terug in Zuid-Afrika nauwelijks vertraging bij de grens, uitstappen stempelen en weer verder. In totaal hebben we zo’n 500 km afgelegd in 4 dagen Lesotho, het is er adembenemend mooi, ongerept en zeker de moeite waard.

Basic was echt basic, goed om weer eens mee te maken, je weet wel waarom. Bergen, zon en water vervelen nooit…we komen zeker nog eens terug!

Bij de cottage in Fouriesburg is nog alles bij het oude, na 4 dagen liggen de handdoeken nog zoals we ze achter hebben gelaten..het bed is wel opgemaakt. Basic trip in Lesotho dacht ik…. s’ Avonds op aanraden van de eigenaren van de cottage naar de plaatselijk Country Inn gegaan, soort engelse pub waar de tv schreeuwt en de mensen weinig zeggen. Het eten was niet om over naar huis te schrijven…of je moet van gare, koude groenten houden. De locatie was leuk ‘OU’ bollig (zie foto)Nee het wordt tijd om weer : “Die Kaap toe te gaan”! Eerst nog 1300 km terug…een stop in Gariep... een lunch in Beaufort West… en even rondkijken in Maatjiesfontein.

 

Groetjes van ons allen. Ik weet het is een lang verhaal geworden maar hopelijk de moeite van het lezen waard. Anders kijk je maar gewoon plaatjes!

Ben je door dit verhaal geraakt en wil je zelf  zo’n reis maken, vraag gerust om informatie.Wil je ook een bezoek aan Lesotho brengen en een reis op maat laten maken klik dan hier

Een lieve reizigers groet, Astrid

Het is weer voorbij die mooie, ‘hete’ zomer.

Januari - Februari 2011 

 Ik blik dus even terug en hoor me nog tegen Jan zeggen:” wie wilde er ook alweer naar Afrika”? “Wie was het die graag wilde wonen in een beter klimaat”. Zat ik in Nederland binnen omdat het koud was of regende…nu zit ik binnen want de temperaturen lopen dit jaar op tot boven de 37 graden, met uitschieters van vooraan in de 40 graden. Begrijp me niet verkeerd ik klaag niet hoor, maar soms was het even iets teveel van het goede. En dan de vliegen…en het stof…

Op Knorhoek hadden we veel wind en zaten we regelmatig in de wolken, maar hier in Stellenbosch, en dat is maar 30 autominuten van onze vorige woonplek, is de temperatuur altijd 3 graden hoger… en vaak geen zuchtje wind!

Dus zoek je zo nu en dan verkoeling en Gunnar en Thor genieten dan ook van een frisse duik in de Indische oceaan. Die lieverds weten ook niet waar ze moeten gaan liggen. Nou ja ze hebben beiden uitgevonden dat de ventilator wel verkoeling brengt…of plonsen in de dam, maar daar zit ik niet echt op te wachten. Het water in de dam stond al heel snel op een laag niveau en dan is het eerst modderen door een hele laag slijk. Je wil niet weten hoe dat spul stinkt op een natte hond! Geloof me…niet te harden…

Genoeg over het weer, ik ga even terug naar de Feestdagen in December…

Aan het einde van de middag van de 24^e december hadden we een kerstviering in de kapel van Beau Belle Farm. Een dienst voor iedereen en het doet er dus niet toe welk geloof je aanhangt. Mooi denk ik, want zo zal het ooit bedoeld zijn. 

Toch kon het mooie van de dienst en de picknick mij niet helemaal in de kerstsfeer brengen. Het was moeilijk voor mij, om dit jaar zonder gasten Kerstfeest te vieren. Voor het eerst sinds 5 jaar Kerstfeest met zijn 3en. Ach we hebben het overleefd, het was geen drama, maar gewoon anders…

En ook Oudejaarsavond hebben we met zijn 3en doorgebracht. Die avond zegt niet zoveel voor mij, maar deze keer was het een bijzonder mooie avond. We hebben samen de gebeurtenissen van het afgelopen jaar doorgenomen en natuurlijk gingen we ook verder terug in de tijd. Om te zien of we de juiste stap hebben genomen en het was mooi om dat met Floris erbij te doen. Goed om te horen hoe hij de dingen ervaren heeft. Een mooie afsluiting van 2010 en het maakt weer eens duidelijk dat onze zoon al een echte tiener is, met een eigen mening en eigen ideeën. Heerlijk!

En dan is daar januari en onze eerste zomergast. Marie Jose nam een winterbreak in Nederland. Haar tijd hier zou vooral in het teken staan van golf…en dat is wel gelukt denk ik. Al had ik, zo nu en dan, het idee dat we in een wijnreis terecht waren gekomen, niet dat wij daar iets op tegen hebben hoor! Samen hebben we de ‘Blessings off the vines’ gevierd, een bijzondere mis opgedragen in de Kapel van St. Antony ( onze buren) door de Aarts Bisschop van Kaapstad. We hebben veel geleerd, op de golfcourse welteverstaan.. en ontzettend gelachen, zo nu en dan een traantje weggepinkt en boven alles weer ontzettend genoten van elkaar. Afscheid nemen bestaat niet…wij zeggen gedag en tot volgend jaar!

Februari was niet al te spannend, ik heb me vooral vermaakt met mijn 3^e bronchitis (deze keer 3 weken), maar door allerlei homeopathische medicijnen ben ik er weer helemaal bovenop. Energiek als altijd. Net op tijd beter om het concert van Stef Bos te bezoeken. Wat ook deze keer weer heel mooi was!

Jan hield zich vooral bezig met klusjes in en rond het Chateau. Hier en daar wat ophangen en daarna heeft hij 2 tuin-stoelen zo mooi gerestaureerd dat hij er nog 2 mocht bijmaken…ik ben echt hartstikke trots op hem. Dat doet ie toch maar mooi even die auto-man van mij.

Floris is druk met zijn extra taak op school als prefect, en voelt zich helemaal thuis in die rol. Op het moment zit hij alweer in de proefwerken en hopelijk zet hij, net zoals zijn laatste rapport, weer een mooie cijferlijst neer. Deze gaat n.l. net als die van vorig jaar ingestuurd worden op de highschool van onze keuze. De eerste aanmelding is al gedaan, in oktober weten we of hij aangenomen is, ja goed werk heeft tijd nodig hè!

Verder gaat het leven gewoon zijn gangetje, elke avond even kijken of Meneer de Uil weer op het hek zit, zo nu en dan erop uit voor een hapje of een drankje, wandelen met de honden, boodschappen, op-en-neer naar school,  de gezonde stress over kleine dingen en verder gewoon blijven genieten…Er is al genoeg ellende in de wereld. Het doet pijn om dat te zien, mensen in oorlog en mensen in nood en dan besef je maar al te goed dat alles zo betrekkelijk is!

Ik begon geloof ik.. dat het zo warm was geweest, dat het stikte van de vliegen, dat de honden stonken als ze hadden gezwommen. Dat we met de feestdagen maar met zijn 3en waren. Jee zeg, dat is wel het allerbelangrijkste van alles!.

Ach waar hebben we het toch over!Het was goed, mooi, bijzonder en zoals altijd leervol. Leef, geniet en heb lief…echt, elke dag is er iets moois te ontdekken, maar je moet het willen zien.

Gisteren liepen we nog op het strand, heerlijk in het zonnetje, dat is al gelukkig zijn!

Overdenking

December 2010 

                                                                                                                   Grand Parade, Kaapstad

Het jaar is alweer bijna ten einde. Altijd een goede tijd om eens terug te zien en de balans op te maken. Een jaar wat wederom in het teken stond van een verhuizing. Natuurlijk kunnen we niet in de toekomst kijken, maar dit lijkt ons wél de ideale stek om oud te worden. Omringd door jonge mensen en goede vrienden, met een cultuur die wij ons graag eigen willen maken. Ja, Beau Belle Farm is een fijne plek, een heerlijk thuis, een rustpunt in ons roerige leven.

Want roerig was het ook en dan vooral in emotionele zin. Deze maand zijn we alweer 5 jaar in ons Moederland, Zuid-Afrika. Zo voelt dat namelijk voor ons. Nederland is en zal altijd mijn vaderland zijn, maar mijn hart ligt hier! Soms lijkt het nog als gisteren dat we emigreerden. Nog geen tel later, is er direct het gevoel of we hier ons hele leven al wonen. Een goed teken denk ik, we voelen ons thuis.

En daar is dan ook de emotie…het niet willen loslaten van vrienden en familie…soms te krampachtig… te veel verwachtingen hebbend, de pijn voelen van er niet meer bijhoren. Hoe ga je daar mee om? Uiteindelijk denk ik dat het goed is, om die emoties zo nu en dan te ervaren, dan weet je dat je leeft! Want daar gaat het toch allemaal om, het leven beleven, mensen ontmoeten, ontwikkelen, ervaringen delen, afscheid nemen…je spirit ontdekken! 

En altijd komt er weer iets op je pad, iets wat je leven verrijkt. Iets wat inspireert, motiveert en je een goed gevoel geeft.

Floris heeft er een fantastisch schooljaar op zitten, had zichzelf een doel gesteld en dat ook bereikt. Hij kan niet wachten op het nieuwe schooljaar om zijn nieuwe taak van ‘Prefect’ te gaan uitvoeren. En met het rapport van afgelopen jaar hopen we dat zijn volgende doel, toegelaten worden op Highschool Paul Roos, ook waarheid wordt.

Doelen stellen, Ervoor gaan en in jezelf Geloven…is het echt zo simpel. Liefde ontvangen en geven mag in dit rijtje niet ontbreken denk ik, want wat zijn we zonder de liefde van onze dierbaren.

Dan is het bruggetje naar Jan snel gemaakt, rust, steun en de woorden “maak je niet druk”! Het zijn de eerste dingen die in me opkomen. Hij had het natuurlijk druk met al het geregel van papierwerk en het lichamelijke werk rond de verhuizing. Slapeloze nachten, maar niet praten hoor…En dan moet ik er soms ‘de moed’ weer inpraten. Ja, we zijn een team, sterker en Closer then Ever! Jan maakt zich druk, is nog altijd gehaast en maakt nog altijd direct werk van de dingen die afgehandeld moeten worden. Geduld is een schone zaak! 

Het is lekker dat er zo nu en dan klusjes op de farm zijn, iets wat hem bezig, maar ook allert houdt. En mij wat ruimte geeft.

Na de verhuizing, het stoppen van vrijwilligerswerk bij Cotlands en het beëindigen van het Zeelandhuys -Blog komt er tijd en ruimte voor iets anders...Nog altijd pianoles en nog altijd geen vertrouwen dat het ooit iets wordt. Maar opgeven zit niet in mijn systeem. Bovendien is het ook belangrijk om de bovenkamer een beetje bezig te houden.

Afscheid nemen en dingen loslaten, iets niet meer zelf in de hand hebben, is nog altijd moeilijk. Laat ik maar beginnen met 2010 … dat is niet te moeilijk! Dat 2011 opnieuw in het teken mag staan van de liefde voor elkaar en jezelf, dan komt er vast weer iets mooi’s op ons pad! Dan worden dromen waarheid en is het leven zinvol.

Voor iedereen een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar!

Liefs,  Jan, Astrid en Floris.